4 سال در بند آزادي
جلال برومند . ستوانیکم تکاور جمعی لشکر 58 ذوالفقار
الحمدالله الذی خلق السماوات و الارض و جعل الظلمات و النّور ثم الذین کفرو بربهم یعدلون
من با ورود به ارتش پس از دوره مقدماتی و دورههای آموزشی اعم از رزم خدماتی، رزم انفرادی، جنگ در کوهستان، زندگی در شرایط سخت دوره تکاوری و... به سومار اعزام شدم. پس از چند ماه خدمت در خطمقدم جبهه به منطقه کردستان اعزام شدم، در سردشت به یکی از گردانهای مامور در منطقه خود را معرفی کردم و فرماندهی پایگاهی را برعهده گرفتم. پس از چندماه فرماندهی در مناطق کردستان، مجددا به گیلانغرب و بعد به منطقه نفتشهر بهعنوان فرمانده دسته یکی از گروهانهای مستقر در خطمقدم مشغول انجام وظیفه شدم. در این منطقه مورد اصابت بمبهای شیمیایی قرار گرفتم و مصدوم شدم و برای مداوا به پشت جبهه انتقال یافتم. بعد از یکماه مداوا مجددا برای ادامه خدمت به منطقه سومار اعزام شدم و فرماندهی دسته شناسایی یکی از گروهانها را تحویل گرفتم و مشغول انجاموظیفه شدم و بارها برای عملیات شناسایی راهی خاک عراق شدم تا اطلاعات دقیقی به نیروهای خودی برای طراحی و اجرای عملیات برسانیم.
عراق 31 تیر 67 در منطقه نفتشهر و سومار دست به یک عملیات ناجوانمردانه زد. من در آن عملیات از ناحیه صورت و پا، مجروح شدم و بهدنبال آن به اسارت نیروهای بعثی درآمدم. ما را بهسمت عراق حرکت دادند، بر اثر خونریزی زیاد، نایی برایم نمانده بود، شب، ما را در یکی از پادگانهای نزدیک مرز عراق نگه داشتند، همه گرسنه و تشنه، بعضی هم مثل خودم مجروح بودند. ساعت پنجصبح، ما را با شلاق و کتک بیدار کردند و به سمت مکان دیگری، حرکت دادند. در میان راه به هر شهر و روستایی که میرسیدند ما را پیاده میکردند و مردم آن شهر و روستا توی سر ما میزدند، روی سرو صورتمان تف میریختند، سیلی و لگد میزدند. بعد دوباره ما را سوار ماشین میکردند و حرکت میدادند. بالاخره به بعقوبه اردوگاه 18رسیدیم. از ماشینی که سوارش بودیم تا سولهای که باید به سمتش میرفتیم، حدود 150متر الی 200متر بود. در این مسیر کوزههای پرآبی در کنار هر بعثی بود که کابل به دست ایستاده بودند، به هر کوزهای که میرسیدیم باید یک کابل نوشجان میکردیم بالاخره بعد از خوردن چندین کابل به داخل سوله رسیدیم. بعد یک کامیون ارتش عراقی به داخل سوله آمد و از داخل کامیون حدود 50نفر عراقی کابل به دست پیادهشدند درهای سوله را بستند و با کابل شروع به پذیرایی مفصلی کردند. حدود هشتماه تمام به اندازه کافی آب نداشتیم و حتی برای نیازهای ضروری آب نبود. هرچند روز یک بار غذا میدادند که به همه هم نمیرسید، خیلی از اسرا بر اثر تشنگی و گرسنگی جان دادند. صلیبسرخ جهانی از اینکه در چنین اردوگاهی، اسرایی بازداشت هستند، اطلاعی نداشت و خانوادههای ما هم خبری از زنده بودنمان نداشتند؛ حدود چهار سال روزگارمان اینطور سپری شد و جزو اسرای مفقودالاثر بودیم و انواع و اقسام شکنجهها را تحمل کردیم. از تونل مرگ گرفته تا جشن پتو و کنج زاویه دیوار تا روی زانو راهرفتن روی سنگریزهها و به پشت روی زمین کشیدهشدن. حدود سهسال و اندی با آبگرم استحمام نکردیم، مجبور بودیم لباسهای تابستانی را زمستان بپوشیم و لباسهای زمستانه را تابستان. روزانه حدود ششساعت برای آمارگرفتن باید کلاغپر مینشستیم آنهم با سر به سمت پایین.
با همه این اوصاف ما شده بودیم بلای جان عراقیها، هر کاری میتوانستیم میکردیم. چون اصلا فکر نمیکردیم که دوباره به کشورمان بازگردیم. زمان رحلت حضرت امام(ره)، افسر عراقی به داخل سوله آمد و به ما گفت یه خبر خوشحالکننده برای شما دارم به شرطی خبر را میگم که بزنید و پایکوبی کنید، پس از چند لحظه وقتی گفت که امام به رحمت خدا رفته، هزارو250نفر اسیری که داخل سوله بودیم، شروع کردیم به گفتن «یاحسین»، «یاحسین» و سینهزنی و عزاداری. غوغایی داخل سوله شد. افسر عراقی دستور داد چهار روز درهای سوله را ببندند بدون آب و غذا، بدون امکان استفاده از دستشویی. ما هم چهار روز عزای عمومی گرفتیم.
یک روز یکی از افسرهای عراقی، به داخل اردوگاه آمد و اسامی 58 نفر از اسرایی را خواند که باید زودتر از اسرای دیگر به ایران میآمدند که اسم من هم جزو آنها بود. مشخص بود که نمیخواستند ما را به ایران برگردانند. بعد از اینکه ما را از اردوگاه بیرون آوردند، به اتاقکی منتقل کردند، ساعت 12شب چند نفر عراقی شلاق به دست آمدند بالای سرمان و ما را با شلاق و ضرب و شتم با چشمهای بسته سوار اتوبوس کردند. زمانیکه چشمهای ما را باز کردند دیدیم توی کمپ 9 رومادی هستیم و اسارت دوم ما شروع شد. در آن مقطع خبردار شدیم که حاجآقا ابوترابی هم اسیر است. من اسامی بچههایی را که اسیر بودند نوشتم و به دست حاجآقا دادم، تا شاید از طریق او، اسامی ما به ایران برسد. سهماه پس از اتمام انتقال و تبادل اسرا، ما هم به آغوش خانواده بازگشتیم. پس از چند روز من بر اثر جراحت ترکشهای موجود در بدنم و بیماری سل ریوی که در زمان اسارت به علت آلودگی به آن مبتلا شده بودم و همچنین شیمیاییشدن در منطقه، در چند بیمارستان بستری شدم و حالا هم با همین امراض دستوپنجه نرم میکنم. افتخار هم میکنم که بهعنوان یک فرد نظامی، به سوگندی که زمان اخذ سردوشی یاد کردم، پایبند بوده و تا حد توان توانستم از مرز و بوم و حیثیت و نوامیس کشورم دفاع کنم. ما برای آنکه ایران خانه خوبمان باشد، خون دلها خوردهایم/ ما براي آنكه ايران گوهري تابنده باشد رنج دوران بردهايم.
من با ورود به ارتش پس از دوره مقدماتی و دورههای آموزشی اعم از رزم خدماتی، رزم انفرادی، جنگ در کوهستان، زندگی در شرایط سخت دوره تکاوری و... به سومار اعزام شدم. پس از چند ماه خدمت در خطمقدم جبهه به منطقه کردستان اعزام شدم، در سردشت به یکی از گردانهای مامور در منطقه خود را معرفی کردم و فرماندهی پایگاهی را برعهده گرفتم. پس از چندماه فرماندهی در مناطق کردستان، مجددا به گیلانغرب و بعد به منطقه نفتشهر بهعنوان فرمانده دسته یکی از گروهانهای مستقر در خطمقدم مشغول انجام وظیفه شدم. در این منطقه مورد اصابت بمبهای شیمیایی قرار گرفتم و مصدوم شدم و برای مداوا به پشت جبهه انتقال یافتم. بعد از یکماه مداوا مجددا برای ادامه خدمت به منطقه سومار اعزام شدم و فرماندهی دسته شناسایی یکی از گروهانها را تحویل گرفتم و مشغول انجاموظیفه شدم و بارها برای عملیات شناسایی راهی خاک عراق شدم تا اطلاعات دقیقی به نیروهای خودی برای طراحی و اجرای عملیات برسانیم.
عراق 31 تیر 67 در منطقه نفتشهر و سومار دست به یک عملیات ناجوانمردانه زد. من در آن عملیات از ناحیه صورت و پا، مجروح شدم و بهدنبال آن به اسارت نیروهای بعثی درآمدم. ما را بهسمت عراق حرکت دادند، بر اثر خونریزی زیاد، نایی برایم نمانده بود، شب، ما را در یکی از پادگانهای نزدیک مرز عراق نگه داشتند، همه گرسنه و تشنه، بعضی هم مثل خودم مجروح بودند. ساعت پنجصبح، ما را با شلاق و کتک بیدار کردند و به سمت مکان دیگری، حرکت دادند. در میان راه به هر شهر و روستایی که میرسیدند ما را پیاده میکردند و مردم آن شهر و روستا توی سر ما میزدند، روی سرو صورتمان تف میریختند، سیلی و لگد میزدند. بعد دوباره ما را سوار ماشین میکردند و حرکت میدادند. بالاخره به بعقوبه اردوگاه 18رسیدیم. از ماشینی که سوارش بودیم تا سولهای که باید به سمتش میرفتیم، حدود 150متر الی 200متر بود. در این مسیر کوزههای پرآبی در کنار هر بعثی بود که کابل به دست ایستاده بودند، به هر کوزهای که میرسیدیم باید یک کابل نوشجان میکردیم بالاخره بعد از خوردن چندین کابل به داخل سوله رسیدیم. بعد یک کامیون ارتش عراقی به داخل سوله آمد و از داخل کامیون حدود 50نفر عراقی کابل به دست پیادهشدند درهای سوله را بستند و با کابل شروع به پذیرایی مفصلی کردند. حدود هشتماه تمام به اندازه کافی آب نداشتیم و حتی برای نیازهای ضروری آب نبود. هرچند روز یک بار غذا میدادند که به همه هم نمیرسید، خیلی از اسرا بر اثر تشنگی و گرسنگی جان دادند. صلیبسرخ جهانی از اینکه در چنین اردوگاهی، اسرایی بازداشت هستند، اطلاعی نداشت و خانوادههای ما هم خبری از زنده بودنمان نداشتند؛ حدود چهار سال روزگارمان اینطور سپری شد و جزو اسرای مفقودالاثر بودیم و انواع و اقسام شکنجهها را تحمل کردیم. از تونل مرگ گرفته تا جشن پتو و کنج زاویه دیوار تا روی زانو راهرفتن روی سنگریزهها و به پشت روی زمین کشیدهشدن. حدود سهسال و اندی با آبگرم استحمام نکردیم، مجبور بودیم لباسهای تابستانی را زمستان بپوشیم و لباسهای زمستانه را تابستان. روزانه حدود ششساعت برای آمارگرفتن باید کلاغپر مینشستیم آنهم با سر به سمت پایین.
با همه این اوصاف ما شده بودیم بلای جان عراقیها، هر کاری میتوانستیم میکردیم. چون اصلا فکر نمیکردیم که دوباره به کشورمان بازگردیم. زمان رحلت حضرت امام(ره)، افسر عراقی به داخل سوله آمد و به ما گفت یه خبر خوشحالکننده برای شما دارم به شرطی خبر را میگم که بزنید و پایکوبی کنید، پس از چند لحظه وقتی گفت که امام به رحمت خدا رفته، هزارو250نفر اسیری که داخل سوله بودیم، شروع کردیم به گفتن «یاحسین»، «یاحسین» و سینهزنی و عزاداری. غوغایی داخل سوله شد. افسر عراقی دستور داد چهار روز درهای سوله را ببندند بدون آب و غذا، بدون امکان استفاده از دستشویی. ما هم چهار روز عزای عمومی گرفتیم.
یک روز یکی از افسرهای عراقی، به داخل اردوگاه آمد و اسامی 58 نفر از اسرایی را خواند که باید زودتر از اسرای دیگر به ایران میآمدند که اسم من هم جزو آنها بود. مشخص بود که نمیخواستند ما را به ایران برگردانند. بعد از اینکه ما را از اردوگاه بیرون آوردند، به اتاقکی منتقل کردند، ساعت 12شب چند نفر عراقی شلاق به دست آمدند بالای سرمان و ما را با شلاق و ضرب و شتم با چشمهای بسته سوار اتوبوس کردند. زمانیکه چشمهای ما را باز کردند دیدیم توی کمپ 9 رومادی هستیم و اسارت دوم ما شروع شد. در آن مقطع خبردار شدیم که حاجآقا ابوترابی هم اسیر است. من اسامی بچههایی را که اسیر بودند نوشتم و به دست حاجآقا دادم، تا شاید از طریق او، اسامی ما به ایران برسد. سهماه پس از اتمام انتقال و تبادل اسرا، ما هم به آغوش خانواده بازگشتیم. پس از چند روز من بر اثر جراحت ترکشهای موجود در بدنم و بیماری سل ریوی که در زمان اسارت به علت آلودگی به آن مبتلا شده بودم و همچنین شیمیاییشدن در منطقه، در چند بیمارستان بستری شدم و حالا هم با همین امراض دستوپنجه نرم میکنم. افتخار هم میکنم که بهعنوان یک فرد نظامی، به سوگندی که زمان اخذ سردوشی یاد کردم، پایبند بوده و تا حد توان توانستم از مرز و بوم و حیثیت و نوامیس کشورم دفاع کنم. ما برای آنکه ایران خانه خوبمان باشد، خون دلها خوردهایم/ ما براي آنكه ايران گوهري تابنده باشد رنج دوران بردهايم.
الحمدالله الذی خلق السماوات و الارض و جعل الظلمات و النّور ثم الذین کفرو بربهم یعدلون
من با ورود به ارتش پس از دوره مقدماتی و دورههای آموزشی اعم از رزم خدماتی، رزم انفرادی، جنگ در کوهستان، زندگی در شرایط سخت دوره تکاوری و... به سومار اعزام شدم. پس از چند ماه خدمت در خطمقدم جبهه به منطقه کردستان اعزام شدم، در سردشت به یکی از گردانهای مامور در منطقه خود را معرفی کردم و فرماندهی پایگاهی را برعهده گرفتم. پس از چندماه فرماندهی در مناطق کردستان، مجددا به گیلانغرب و بعد به منطقه نفتشهر بهعنوان فرمانده دسته یکی از گروهانهای مستقر در خطمقدم مشغول انجام وظیفه شدم. در این منطقه مورد اصابت بمبهای شیمیایی قرار گرفتم و مصدوم شدم و برای مداوا به پشت جبهه انتقال یافتم. بعد از یکماه مداوا مجددا برای ادامه خدمت به منطقه سومار اعزام شدم و فرماندهی دسته شناسایی یکی از گروهانها را تحویل گرفتم و مشغول انجاموظیفه شدم و بارها برای عملیات شناسایی راهی خاک عراق شدم تا اطلاعات دقیقی به نیروهای خودی برای طراحی و اجرای عملیات برسانیم.
عراق 31 تیر 67 در منطقه نفتشهر و سومار دست به یک عملیات ناجوانمردانه زد. من در آن عملیات از ناحیه صورت و پا، مجروح شدم و بهدنبال آن به اسارت نیروهای بعثی درآمدم. ما را بهسمت عراق حرکت دادند، بر اثر خونریزی زیاد، نایی برایم نمانده بود، شب، ما را در یکی از پادگانهای نزدیک مرز عراق نگه داشتند، همه گرسنه و تشنه، بعضی هم مثل خودم مجروح بودند. ساعت پنجصبح، ما را با شلاق و کتک بیدار کردند و به سمت مکان دیگری، حرکت دادند. در میان راه به هر شهر و روستایی که میرسیدند ما را پیاده میکردند و مردم آن شهر و روستا توی سر ما میزدند، روی سرو صورتمان تف میریختند، سیلی و لگد میزدند. بعد دوباره ما را سوار ماشین میکردند و حرکت میدادند. بالاخره به بعقوبه اردوگاه 18رسیدیم. از ماشینی که سوارش بودیم تا سولهای که باید به سمتش میرفتیم، حدود 150متر الی 200متر بود. در این مسیر کوزههای پرآبی در کنار هر بعثی بود که کابل به دست ایستاده بودند، به هر کوزهای که میرسیدیم باید یک کابل نوشجان میکردیم بالاخره بعد از خوردن چندین کابل به داخل سوله رسیدیم. بعد یک کامیون ارتش عراقی به داخل سوله آمد و از داخل کامیون حدود 50نفر عراقی کابل به دست پیادهشدند درهای سوله را بستند و با کابل شروع به پذیرایی مفصلی کردند. حدود هشتماه تمام به اندازه کافی آب نداشتیم و حتی برای نیازهای ضروری آب نبود. هرچند روز یک بار غذا میدادند که به همه هم نمیرسید، خیلی از اسرا بر اثر تشنگی و گرسنگی جان دادند. صلیبسرخ جهانی از اینکه در چنین اردوگاهی، اسرایی بازداشت هستند، اطلاعی نداشت و خانوادههای ما هم خبری از زنده بودنمان نداشتند؛ حدود چهار سال روزگارمان اینطور سپری شد و جزو اسرای مفقودالاثر بودیم و انواع و اقسام شکنجهها را تحمل کردیم. از تونل مرگ گرفته تا جشن پتو و کنج زاویه دیوار تا روی زانو راهرفتن روی سنگریزهها و به پشت روی زمین کشیدهشدن. حدود سهسال و اندی با آبگرم استحمام نکردیم، مجبور بودیم لباسهای تابستانی را زمستان بپوشیم و لباسهای زمستانه را تابستان. روزانه حدود ششساعت برای آمارگرفتن باید کلاغپر مینشستیم آنهم با سر به سمت پایین.
با همه این اوصاف ما شده بودیم بلای جان عراقیها، هر کاری میتوانستیم میکردیم. چون اصلا فکر نمیکردیم که دوباره به کشورمان بازگردیم. زمان رحلت حضرت امام(ره)، افسر عراقی به داخل سوله آمد و به ما گفت یه خبر خوشحالکننده برای شما دارم به شرطی خبر را میگم که بزنید و پایکوبی کنید، پس از چند لحظه وقتی گفت که امام به رحمت خدا رفته، هزارو250نفر اسیری که داخل سوله بودیم، شروع کردیم به گفتن «یاحسین»، «یاحسین» و سینهزنی و عزاداری. غوغایی داخل سوله شد. افسر عراقی دستور داد چهار روز درهای سوله را ببندند بدون آب و غذا، بدون امکان استفاده از دستشویی. ما هم چهار روز عزای عمومی گرفتیم.
یک روز یکی از افسرهای عراقی، به داخل اردوگاه آمد و اسامی 58 نفر از اسرایی را خواند که باید زودتر از اسرای دیگر به ایران میآمدند که اسم من هم جزو آنها بود. مشخص بود که نمیخواستند ما را به ایران برگردانند. بعد از اینکه ما را از اردوگاه بیرون آوردند، به اتاقکی منتقل کردند، ساعت 12شب چند نفر عراقی شلاق به دست آمدند بالای سرمان و ما را با شلاق و ضرب و شتم با چشمهای بسته سوار اتوبوس کردند. زمانیکه چشمهای ما را باز کردند دیدیم توی کمپ 9 رومادی هستیم و اسارت دوم ما شروع شد. در آن مقطع خبردار شدیم که حاجآقا ابوترابی هم اسیر است. من اسامی بچههایی را که اسیر بودند نوشتم و به دست حاجآقا دادم، تا شاید از طریق او، اسامی ما به ایران برسد. سهماه پس از اتمام انتقال و تبادل اسرا، ما هم به آغوش خانواده بازگشتیم. پس از چند روز من بر اثر جراحت ترکشهای موجود در بدنم و بیماری سل ریوی که در زمان اسارت به علت آلودگی به آن مبتلا شده بودم و همچنین شیمیاییشدن در منطقه، در چند بیمارستان بستری شدم و حالا هم با همین امراض دستوپنجه نرم میکنم. افتخار هم میکنم که بهعنوان یک فرد نظامی، به سوگندی که زمان اخذ سردوشی یاد کردم، پایبند بوده و تا حد توان توانستم از مرز و بوم و حیثیت و نوامیس کشورم دفاع کنم. ما برای آنکه ایران خانه خوبمان باشد، خون دلها خوردهایم/ ما براي آنكه ايران گوهري تابنده باشد رنج دوران بردهايم.
من با ورود به ارتش پس از دوره مقدماتی و دورههای آموزشی اعم از رزم خدماتی، رزم انفرادی، جنگ در کوهستان، زندگی در شرایط سخت دوره تکاوری و... به سومار اعزام شدم. پس از چند ماه خدمت در خطمقدم جبهه به منطقه کردستان اعزام شدم، در سردشت به یکی از گردانهای مامور در منطقه خود را معرفی کردم و فرماندهی پایگاهی را برعهده گرفتم. پس از چندماه فرماندهی در مناطق کردستان، مجددا به گیلانغرب و بعد به منطقه نفتشهر بهعنوان فرمانده دسته یکی از گروهانهای مستقر در خطمقدم مشغول انجام وظیفه شدم. در این منطقه مورد اصابت بمبهای شیمیایی قرار گرفتم و مصدوم شدم و برای مداوا به پشت جبهه انتقال یافتم. بعد از یکماه مداوا مجددا برای ادامه خدمت به منطقه سومار اعزام شدم و فرماندهی دسته شناسایی یکی از گروهانها را تحویل گرفتم و مشغول انجاموظیفه شدم و بارها برای عملیات شناسایی راهی خاک عراق شدم تا اطلاعات دقیقی به نیروهای خودی برای طراحی و اجرای عملیات برسانیم.
عراق 31 تیر 67 در منطقه نفتشهر و سومار دست به یک عملیات ناجوانمردانه زد. من در آن عملیات از ناحیه صورت و پا، مجروح شدم و بهدنبال آن به اسارت نیروهای بعثی درآمدم. ما را بهسمت عراق حرکت دادند، بر اثر خونریزی زیاد، نایی برایم نمانده بود، شب، ما را در یکی از پادگانهای نزدیک مرز عراق نگه داشتند، همه گرسنه و تشنه، بعضی هم مثل خودم مجروح بودند. ساعت پنجصبح، ما را با شلاق و کتک بیدار کردند و به سمت مکان دیگری، حرکت دادند. در میان راه به هر شهر و روستایی که میرسیدند ما را پیاده میکردند و مردم آن شهر و روستا توی سر ما میزدند، روی سرو صورتمان تف میریختند، سیلی و لگد میزدند. بعد دوباره ما را سوار ماشین میکردند و حرکت میدادند. بالاخره به بعقوبه اردوگاه 18رسیدیم. از ماشینی که سوارش بودیم تا سولهای که باید به سمتش میرفتیم، حدود 150متر الی 200متر بود. در این مسیر کوزههای پرآبی در کنار هر بعثی بود که کابل به دست ایستاده بودند، به هر کوزهای که میرسیدیم باید یک کابل نوشجان میکردیم بالاخره بعد از خوردن چندین کابل به داخل سوله رسیدیم. بعد یک کامیون ارتش عراقی به داخل سوله آمد و از داخل کامیون حدود 50نفر عراقی کابل به دست پیادهشدند درهای سوله را بستند و با کابل شروع به پذیرایی مفصلی کردند. حدود هشتماه تمام به اندازه کافی آب نداشتیم و حتی برای نیازهای ضروری آب نبود. هرچند روز یک بار غذا میدادند که به همه هم نمیرسید، خیلی از اسرا بر اثر تشنگی و گرسنگی جان دادند. صلیبسرخ جهانی از اینکه در چنین اردوگاهی، اسرایی بازداشت هستند، اطلاعی نداشت و خانوادههای ما هم خبری از زنده بودنمان نداشتند؛ حدود چهار سال روزگارمان اینطور سپری شد و جزو اسرای مفقودالاثر بودیم و انواع و اقسام شکنجهها را تحمل کردیم. از تونل مرگ گرفته تا جشن پتو و کنج زاویه دیوار تا روی زانو راهرفتن روی سنگریزهها و به پشت روی زمین کشیدهشدن. حدود سهسال و اندی با آبگرم استحمام نکردیم، مجبور بودیم لباسهای تابستانی را زمستان بپوشیم و لباسهای زمستانه را تابستان. روزانه حدود ششساعت برای آمارگرفتن باید کلاغپر مینشستیم آنهم با سر به سمت پایین.
با همه این اوصاف ما شده بودیم بلای جان عراقیها، هر کاری میتوانستیم میکردیم. چون اصلا فکر نمیکردیم که دوباره به کشورمان بازگردیم. زمان رحلت حضرت امام(ره)، افسر عراقی به داخل سوله آمد و به ما گفت یه خبر خوشحالکننده برای شما دارم به شرطی خبر را میگم که بزنید و پایکوبی کنید، پس از چند لحظه وقتی گفت که امام به رحمت خدا رفته، هزارو250نفر اسیری که داخل سوله بودیم، شروع کردیم به گفتن «یاحسین»، «یاحسین» و سینهزنی و عزاداری. غوغایی داخل سوله شد. افسر عراقی دستور داد چهار روز درهای سوله را ببندند بدون آب و غذا، بدون امکان استفاده از دستشویی. ما هم چهار روز عزای عمومی گرفتیم.
یک روز یکی از افسرهای عراقی، به داخل اردوگاه آمد و اسامی 58 نفر از اسرایی را خواند که باید زودتر از اسرای دیگر به ایران میآمدند که اسم من هم جزو آنها بود. مشخص بود که نمیخواستند ما را به ایران برگردانند. بعد از اینکه ما را از اردوگاه بیرون آوردند، به اتاقکی منتقل کردند، ساعت 12شب چند نفر عراقی شلاق به دست آمدند بالای سرمان و ما را با شلاق و ضرب و شتم با چشمهای بسته سوار اتوبوس کردند. زمانیکه چشمهای ما را باز کردند دیدیم توی کمپ 9 رومادی هستیم و اسارت دوم ما شروع شد. در آن مقطع خبردار شدیم که حاجآقا ابوترابی هم اسیر است. من اسامی بچههایی را که اسیر بودند نوشتم و به دست حاجآقا دادم، تا شاید از طریق او، اسامی ما به ایران برسد. سهماه پس از اتمام انتقال و تبادل اسرا، ما هم به آغوش خانواده بازگشتیم. پس از چند روز من بر اثر جراحت ترکشهای موجود در بدنم و بیماری سل ریوی که در زمان اسارت به علت آلودگی به آن مبتلا شده بودم و همچنین شیمیاییشدن در منطقه، در چند بیمارستان بستری شدم و حالا هم با همین امراض دستوپنجه نرم میکنم. افتخار هم میکنم که بهعنوان یک فرد نظامی، به سوگندی که زمان اخذ سردوشی یاد کردم، پایبند بوده و تا حد توان توانستم از مرز و بوم و حیثیت و نوامیس کشورم دفاع کنم. ما برای آنکه ایران خانه خوبمان باشد، خون دلها خوردهایم/ ما براي آنكه ايران گوهري تابنده باشد رنج دوران بردهايم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.