بهیاد «طلایهدار» نهضت امام
محمد عطریانفر
«پنج رمضان» نقطه درخشان و تعیینکنندهای است در تاریخ انقلاب مردم اصفهان، در عصر ستمسوزی، در عهد قیام و جهاد، در زمانه غربت ایمان و حقیقت، در ایام خون و حماسه و جوانمردی، روزگاری که مردم نجیب و قدرشناس، در دفاع از مظلومیت حضرت آیتالله طاهری پرچمدار زجردیده «انقلاب شهر» و «شهر انقلاب»، فقیه آگاه و زمانشناس دارالاسلام که مدتها بود در توالی زندانهای پیشین، دوباره در بند اسارت ظالمان گرفتار شده بود، به پا خاستند و عرصه عمومی شهر را از حضور هوشمندانه و دادخواه خویش سرشار کردند. آنها برای اعتلای پیام مجاهدان مظلوم، روزگاری را در منزل عالم ربانی فقید سعید، آیتالله خادمی دست به تحصن زدند و خواستار رهایی همگان از بند ستم و آزادی بیقید و شرط سرآمد مجاهدان و طلایهدار انقلاب شهر و پیشوای شجاع خویش بودند. اما چه بیمحابا حاکمان ستمگر، گلولههای خویش را آماج قلبهای جوانان پرخروش کردند و بیپروا مدافعان آرمانهای امام و غیورمردانی را بر سر سفره خون به افطار نشاندند.
در آستانه سالروز چنین طلوع خونبار و صبحگاه پرامید و بهپاس بزرگداشت منزلت برجستهترین فقیه مجاهد روشنضمیر و پیشقراول مکتب خمینی و ارجگذاری بر شخصیت شاخصترین چهره جهاد و ایمان و پیشتاز عرصه مبارزات حقطلبانه مردم استان، در طلیعه چهلمین روز فقدان آن «بزرگ» اهالی سرزمین فقاهت و جهاد، فقید سعید آیتالله طاهری، اشاراتی ولو به اجمال به جایگاه رفیع آن بزرگمرد میكنیم، باشد که نسل نوخاسته که امروز امید فردای ایران بزرگ هستند، تاریخ پرنشیبوفراز پیشوایان سختکوش خویش را بهدرستی درک کنند. نسل امروز ایران اسلامی، صادقانه بر آستان تلاش و تکاپوی گرانسنگ رهبران راستین خویش سر تعظیم فرود میآورد و به آن همه استقلالطلبی و جوانمردی و فداکاری افتخار میکند، امروز سخن از شمهای از فضایل «طاهری مظلوم»، سرآمد فقیهان مجاهد است.
فقیه عالیقدر، عالم ربانی، مجاهد عظیمالشان، آیتالله سیدجلالالدین طاهری امروز در میان ما نیست او مدتهاست پای از تختهبند و اسارت خاک برگرفته است و رنج دوران و غم ایام را زمین گذارده و با روحی سرشار از آرامش و رحمت، یاران دیرین خویش را که پیش از این در هجرت بر او سبقت گرفته بودند با ترنم وصل، مژده حضور داد.
مرد بزرگ عرصه جهاد و اجتهاد، شخصیتی منحصربهفردی بود و از جهاتی تفاوتها و مزیتهای آشکاری نسبت به اقران خویش داشت. آیتالله طاهری، از جمله دانشاندوختگانی بود که در دهه 20، در کسب معرفت علوم جدید، در سطح استان خوش درخشیده بود و سرآمد همعصران خویش بود. او اما دل در گرو گمشدهای دیگر داشت، اندیشه آن مرد خدا، حول حقیقتی ماندگار از آموزههای مکتب اهل بیت عصمت و طهارت دور میزد. او خدمت به محرومان و تحقق عدالت برای همگان و رفع ظلم و ستم را جوهر حقیقی دین میدانست و با تمام وجود و با معرفتی عمیق، خود را وقف حضور در صحنهای سخت و مسیری صعب کرده بود.
فقید دردآشنای ما، عمر بابرکتی را در حوزه علمیه قم سپری کرد و علم و اجتهاد را درهم تنید و پیکار با نفس و مبارزه با ظلم را قرین هم ساخت و البته با صداقت و تلاشی بیوقفه، در برابر «چشم بیدار و بینای زمان» جان بر سر این نبرد مقدس نهاد.
او هرچند در حلقه درس فقیه آگاه، حضرت آیتالله داماد قدسسرهالشریف، چهرهای شاخص و شاگردی برجسته بود و چشم امید استاد، همواره به وجود و حضورش روشن بود، اما او فرجام رسالت ایمانی و تحقق آرمانهای تاریخی و رفع دغدغههای درونی خود را در اراده و خطوط مصمم سیمای پرفروغ امامخمینی (س) جستوجو میکرد و چه هوشمندانه به این بصیرت و وقوف دست یافته بود.
آیتالله فقید، در زمانی کوتاه و در اوج جوانی و جوانمردی، از فحول و برجستگان حوزه علمیه قم شد. او تالیفات ارزندهای از خود به جای گذارد، که این جنبه از شأن فقهی و علمی او حتی بر بسیاری از دوستانش نیز ناشناخته باقیمانده است. دلشورهها و دردمندیهای آیتالله طاهری، وی را وارد عرصهای کرد که پیشوای بزرگ و مرجع مجاهد امام راحل از او انتظارش را میبرد.
آیتالله طاهری که خود از رجال نامدار و سیاستمداری روشنضمیر بود، با احساسی عمیق و درکی والا، از آینده امیدبخش و ضرورت حضور مردانه در صحنه نبرد با جهل و ظلم، خود را وقف مقام منیع تبلیغ و سنگر ترویج زمانشناسانه دین کرد و با همتی بلند به تربیت مردانی پرداخت که با حضور صادقانه و بیریای خویش بتوانند سرنوشت ملت را به شایستگی تمام از نو رقم زنند. او از این منظر شخصیتی وظیفهگرا بود و البته هیچگاه تدبیر و هوشمندی و مراقبه را در تصمیماتش فراموش نکرد. وی برخلاف بسیاری از رجال محاسبهگر، که ذهن و ضمیرشان معطوف به نتیجه عمل سیاسی خویش است، او اما نتیجهگرایی را اولویت نبخشید و وظیفهگرایی را مقدم دانست و معتقد بود، ثمره جهاد و اجتهاد و تلاش او را خداوند به شایستگی رقم خواهد زد و به مصداق آیه شریفه «و قل اعملوا فسیری الله عملکم و رسوله والمومنون»، اجر رسالت خویش را در افقی دیگر جستوجو میکرد. او در این رهگذر هیچگاه دچار تردید نشد و بدون واهمه و عاری از هر خوفی رهسپار منزل عشق و وادی شهادت بود.
آیتالله طاهری در طول سالها کوشش خستگیناپذیر، چشم از قله کمال بر نداشت و به مردم، ایمانی راسخ داشت و رنج و اندوه آنان را به جان میخرید و از ملت نجیب، هیچ حقیقتی را پرده نپوشید. امامخمینی پیشوای آزادگان، به ارزشهای وجودی و غنای این سردار بزرگ فقاهت و جهاد، آگاهی تام و تمام داشت و در بسیاری از حوادث روزگار و درگیریهای پردامنه، به او چشم امید بسته بود و به همین علت او را چون فرزندی عزیز و شایسته در صدر مینشاند و بزرگ میداشت و به همه مسوولان تا پایان عمر، سفارش او را میکرد و قدرشناسیاش را واجب میدانست. شجاعت آیتالله طاهری و صداقت و صمیمیت او با مردم زبانزد روزگار ما بود. او در عصر غربت انقلاب با همه توان کوشید و زندانها وشکنجههای بسیاری را به جان خرید تا نام اسلام و ملت ایران در بلندای تاریخ و زمان، پر فروغ بدرخشید.
او در صبح فروغ آزادی و طلوع خورشید اسلام و امام و در افق پیروزی، اسیر زرق و برق حکومت نشد و همواره چون ناصحی امین، حاکمان و محتشمان جمهوریت جدید را تنبه و انذار میداد و مردم را در همه روابط موجود تقدم میبخشید و جانب آنها را میگرفت. او همواره مورد طمع دشمن و کینهتوزیهای تروریستها نیز بود و چه دامها که علیه او تدارک ندیدند.
سیمای پرفروغ آیتالله طاهری، در دوران دفاع مقدس برای شهدا و رزمندگان غیور، چهرهای آشنا و همراه بود. او در عرصه رویارویی با دشمن بعثی، رزمندگان اسلام را تنها نگذارد و هیچگاه غایب صحنه نبود و همواره حضوری مصمم و طولانی داشت. آن غیورمردان، فقید سعید ما را پدری دلسوز و راهنمایی مشفق به هنگامه نبرد و در خط مقدم، حضورش را امیدبخش میدانستند. خطبههای جمعه او، در ایام غربت اسلام در حسینآباد و در ایام عزت و اقتدار و پیروزی، در میدان امام، یادآور خطبههای غرای امامعلی(ع) بود. او هر جمعه حجم بالایی از پیامهای آزادیبخش و معرفتآفرین را فرو میبارید و با تابش نور و باران امید، مردم شهر را سیراب و سرشار میکرد. امروز ما در فقدان آن یار دیار غربت و آشنایی سوگواریم. امروز اسلام، عالمی بزرگ و عالیقدر، انقلاب و نظام، سرداری سلحشور و سختکوش و ایران اسلامی، غمخواری دردمند و دلسوز را از دست داده است. امروز ملت ما بیش از هر زمان، سخت به وجود بابرکت چنین رادمردانی محتاج است. اما افسوس که دست ما کوتاه شد و خرما بر نخیل. بکوشیم تا در هر مقام به آرمانهای آن«بزرگ سترگ» وفادار بمانیم.
«پنج رمضان» نقطه درخشان و تعیینکنندهای است در تاریخ انقلاب مردم اصفهان، در عصر ستمسوزی، در عهد قیام و جهاد، در زمانه غربت ایمان و حقیقت، در ایام خون و حماسه و جوانمردی، روزگاری که مردم نجیب و قدرشناس، در دفاع از مظلومیت حضرت آیتالله طاهری پرچمدار زجردیده «انقلاب شهر» و «شهر انقلاب»، فقیه آگاه و زمانشناس دارالاسلام که مدتها بود در توالی زندانهای پیشین، دوباره در بند اسارت ظالمان گرفتار شده بود، به پا خاستند و عرصه عمومی شهر را از حضور هوشمندانه و دادخواه خویش سرشار کردند. آنها برای اعتلای پیام مجاهدان مظلوم، روزگاری را در منزل عالم ربانی فقید سعید، آیتالله خادمی دست به تحصن زدند و خواستار رهایی همگان از بند ستم و آزادی بیقید و شرط سرآمد مجاهدان و طلایهدار انقلاب شهر و پیشوای شجاع خویش بودند. اما چه بیمحابا حاکمان ستمگر، گلولههای خویش را آماج قلبهای جوانان پرخروش کردند و بیپروا مدافعان آرمانهای امام و غیورمردانی را بر سر سفره خون به افطار نشاندند.
در آستانه سالروز چنین طلوع خونبار و صبحگاه پرامید و بهپاس بزرگداشت منزلت برجستهترین فقیه مجاهد روشنضمیر و پیشقراول مکتب خمینی و ارجگذاری بر شخصیت شاخصترین چهره جهاد و ایمان و پیشتاز عرصه مبارزات حقطلبانه مردم استان، در طلیعه چهلمین روز فقدان آن «بزرگ» اهالی سرزمین فقاهت و جهاد، فقید سعید آیتالله طاهری، اشاراتی ولو به اجمال به جایگاه رفیع آن بزرگمرد میكنیم، باشد که نسل نوخاسته که امروز امید فردای ایران بزرگ هستند، تاریخ پرنشیبوفراز پیشوایان سختکوش خویش را بهدرستی درک کنند. نسل امروز ایران اسلامی، صادقانه بر آستان تلاش و تکاپوی گرانسنگ رهبران راستین خویش سر تعظیم فرود میآورد و به آن همه استقلالطلبی و جوانمردی و فداکاری افتخار میکند، امروز سخن از شمهای از فضایل «طاهری مظلوم»، سرآمد فقیهان مجاهد است.
فقیه عالیقدر، عالم ربانی، مجاهد عظیمالشان، آیتالله سیدجلالالدین طاهری امروز در میان ما نیست او مدتهاست پای از تختهبند و اسارت خاک برگرفته است و رنج دوران و غم ایام را زمین گذارده و با روحی سرشار از آرامش و رحمت، یاران دیرین خویش را که پیش از این در هجرت بر او سبقت گرفته بودند با ترنم وصل، مژده حضور داد.
مرد بزرگ عرصه جهاد و اجتهاد، شخصیتی منحصربهفردی بود و از جهاتی تفاوتها و مزیتهای آشکاری نسبت به اقران خویش داشت. آیتالله طاهری، از جمله دانشاندوختگانی بود که در دهه 20، در کسب معرفت علوم جدید، در سطح استان خوش درخشیده بود و سرآمد همعصران خویش بود. او اما دل در گرو گمشدهای دیگر داشت، اندیشه آن مرد خدا، حول حقیقتی ماندگار از آموزههای مکتب اهل بیت عصمت و طهارت دور میزد. او خدمت به محرومان و تحقق عدالت برای همگان و رفع ظلم و ستم را جوهر حقیقی دین میدانست و با تمام وجود و با معرفتی عمیق، خود را وقف حضور در صحنهای سخت و مسیری صعب کرده بود.
فقید دردآشنای ما، عمر بابرکتی را در حوزه علمیه قم سپری کرد و علم و اجتهاد را درهم تنید و پیکار با نفس و مبارزه با ظلم را قرین هم ساخت و البته با صداقت و تلاشی بیوقفه، در برابر «چشم بیدار و بینای زمان» جان بر سر این نبرد مقدس نهاد.
او هرچند در حلقه درس فقیه آگاه، حضرت آیتالله داماد قدسسرهالشریف، چهرهای شاخص و شاگردی برجسته بود و چشم امید استاد، همواره به وجود و حضورش روشن بود، اما او فرجام رسالت ایمانی و تحقق آرمانهای تاریخی و رفع دغدغههای درونی خود را در اراده و خطوط مصمم سیمای پرفروغ امامخمینی (س) جستوجو میکرد و چه هوشمندانه به این بصیرت و وقوف دست یافته بود.
آیتالله فقید، در زمانی کوتاه و در اوج جوانی و جوانمردی، از فحول و برجستگان حوزه علمیه قم شد. او تالیفات ارزندهای از خود به جای گذارد، که این جنبه از شأن فقهی و علمی او حتی بر بسیاری از دوستانش نیز ناشناخته باقیمانده است. دلشورهها و دردمندیهای آیتالله طاهری، وی را وارد عرصهای کرد که پیشوای بزرگ و مرجع مجاهد امام راحل از او انتظارش را میبرد.
آیتالله طاهری که خود از رجال نامدار و سیاستمداری روشنضمیر بود، با احساسی عمیق و درکی والا، از آینده امیدبخش و ضرورت حضور مردانه در صحنه نبرد با جهل و ظلم، خود را وقف مقام منیع تبلیغ و سنگر ترویج زمانشناسانه دین کرد و با همتی بلند به تربیت مردانی پرداخت که با حضور صادقانه و بیریای خویش بتوانند سرنوشت ملت را به شایستگی تمام از نو رقم زنند. او از این منظر شخصیتی وظیفهگرا بود و البته هیچگاه تدبیر و هوشمندی و مراقبه را در تصمیماتش فراموش نکرد. وی برخلاف بسیاری از رجال محاسبهگر، که ذهن و ضمیرشان معطوف به نتیجه عمل سیاسی خویش است، او اما نتیجهگرایی را اولویت نبخشید و وظیفهگرایی را مقدم دانست و معتقد بود، ثمره جهاد و اجتهاد و تلاش او را خداوند به شایستگی رقم خواهد زد و به مصداق آیه شریفه «و قل اعملوا فسیری الله عملکم و رسوله والمومنون»، اجر رسالت خویش را در افقی دیگر جستوجو میکرد. او در این رهگذر هیچگاه دچار تردید نشد و بدون واهمه و عاری از هر خوفی رهسپار منزل عشق و وادی شهادت بود.
آیتالله طاهری در طول سالها کوشش خستگیناپذیر، چشم از قله کمال بر نداشت و به مردم، ایمانی راسخ داشت و رنج و اندوه آنان را به جان میخرید و از ملت نجیب، هیچ حقیقتی را پرده نپوشید. امامخمینی پیشوای آزادگان، به ارزشهای وجودی و غنای این سردار بزرگ فقاهت و جهاد، آگاهی تام و تمام داشت و در بسیاری از حوادث روزگار و درگیریهای پردامنه، به او چشم امید بسته بود و به همین علت او را چون فرزندی عزیز و شایسته در صدر مینشاند و بزرگ میداشت و به همه مسوولان تا پایان عمر، سفارش او را میکرد و قدرشناسیاش را واجب میدانست. شجاعت آیتالله طاهری و صداقت و صمیمیت او با مردم زبانزد روزگار ما بود. او در عصر غربت انقلاب با همه توان کوشید و زندانها وشکنجههای بسیاری را به جان خرید تا نام اسلام و ملت ایران در بلندای تاریخ و زمان، پر فروغ بدرخشید.
او در صبح فروغ آزادی و طلوع خورشید اسلام و امام و در افق پیروزی، اسیر زرق و برق حکومت نشد و همواره چون ناصحی امین، حاکمان و محتشمان جمهوریت جدید را تنبه و انذار میداد و مردم را در همه روابط موجود تقدم میبخشید و جانب آنها را میگرفت. او همواره مورد طمع دشمن و کینهتوزیهای تروریستها نیز بود و چه دامها که علیه او تدارک ندیدند.
سیمای پرفروغ آیتالله طاهری، در دوران دفاع مقدس برای شهدا و رزمندگان غیور، چهرهای آشنا و همراه بود. او در عرصه رویارویی با دشمن بعثی، رزمندگان اسلام را تنها نگذارد و هیچگاه غایب صحنه نبود و همواره حضوری مصمم و طولانی داشت. آن غیورمردان، فقید سعید ما را پدری دلسوز و راهنمایی مشفق به هنگامه نبرد و در خط مقدم، حضورش را امیدبخش میدانستند. خطبههای جمعه او، در ایام غربت اسلام در حسینآباد و در ایام عزت و اقتدار و پیروزی، در میدان امام، یادآور خطبههای غرای امامعلی(ع) بود. او هر جمعه حجم بالایی از پیامهای آزادیبخش و معرفتآفرین را فرو میبارید و با تابش نور و باران امید، مردم شهر را سیراب و سرشار میکرد. امروز ما در فقدان آن یار دیار غربت و آشنایی سوگواریم. امروز اسلام، عالمی بزرگ و عالیقدر، انقلاب و نظام، سرداری سلحشور و سختکوش و ایران اسلامی، غمخواری دردمند و دلسوز را از دست داده است. امروز ملت ما بیش از هر زمان، سخت به وجود بابرکت چنین رادمردانی محتاج است. اما افسوس که دست ما کوتاه شد و خرما بر نخیل. بکوشیم تا در هر مقام به آرمانهای آن«بزرگ سترگ» وفادار بمانیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.