نگاهی به عملکرد شورای شهر دوم تهران
شورایی برای تبلیغات
بهروز شجاعی . عکس: میلاد پیامی ،شرق
9 اسفند 1381 را میتوان نقطه عطفی در تاریخ سیاسی بعد از انقلاب اسلامی ایران دانست، زیرا در این روز انتخابات شورای شهر دوم برگزار شد و در تهران اتفاقی بینظیر افتاد. این بار خبری از نظارت استصوابی شورای نگهبان نبود و اصلاحطلبانی که دولت و مجلس را در اختیار داشتند، به بررسی صلاحیتها پرداختند تا آنجا که به گفته مسوولان برگزاری این انتخابات، تنها اعضای شناسنامهدار گروهک منافقین و کومله و کسانی که عناد آشکار با جمهوری اسلامی داشتند ردصلاحیت شدند و اصلاحطلبان و نیروهای موسوم به چپ، از نهضت آزادی و طیف ملی - مذهبی گرفته تا احزاب محوری اصلاحات در آن کاندیدا داشتند. همین حضور گسترده نیروهای سیاسی موجب شد تا بسیاری از صاحبنظران سیاسی عنوان آزادترین انتخابات- از نظر حضور تمام سلیقههایی که در چارچوب قانون اساسی فعالیت میکنند- را به انتخابات شورای شهر دوم دهند.
نتیجه غیرقابل انتظار
بعد از انتخابات دوم خرداد، مجلس ششم و شورای شهر اول، کمتر کسی فکرش را میکرد که اصلاحطلبان ناگهان با عدم اقبال مردم مواجه شوند، آن هم در انتخاباتی که «همه» بودند! حضور طیفهای متنوع از اصلاحطلبان موجب شد تا آنها به لیست واحد نرسند. در آن سوی میدان، جناح راست، تاکتیکی جدید در پیش گرفت. آنها که از دوم خرداد 76 در انزوا قرار گرفته بودند، از این فرصت برای بازیابی نیروهای خود و همچنین تغییر آرایش سیاسی درونگروهی بهره بردند. انتخابات شورای شهر دوم را نه از همان سال 81 که از حدود دو سال قبلترش کلید زدند، نه با تابلوی احزاب و گروههای مطرح اصولگرا که با نامی جدید به نام «آبادگران» احزاب و گروههای راست به توافق رسیده بودند که با طی کردن مکانیزمی به 15 کاندیدای واحد برسند، بزرگانی چون علیاکبر ناطقنوری و حبیبالله عسگراولادی در این میان نقشآفرینی کردند اما محور اجرای کار، استاندار پیشین و جوان اردبیل، یعنی محمود احمدینژاد بود.
سرانجام آنها به لیست موردنظر رسیدند و وارد عرصه رقابت شدند اما اصلاحطلبان نتواسنتند به لیستی واحد برسند و با چند لیست وارد عرصه شدند. این اتفاقات به اضافه عملکرد اصلاحطلبان در شورای شهر اول و برخی اختلافات و موضعگیریهایی که توسط صدا و سیما و رسانههای جریان اصولگرا، روزو شب به آن دامن زده و بزرگنمایی میشد در کنار برخی عوامل سیاسی و اجتماعی دیگر موجب شد تا مردم حداقل در دو شهر تهران و اصفهان با صندوقهای انتخابات قهر کنند. در این دو شهر مشارکت مردم در انتخابات بین 12 تا 15 درصد بود و همین مشارکت پایین باعث شد اصلاحطلبانی که در اصفهان لیست واحد داده بودند نتوانند توفیق یابند و در تهران نیز چهرههای اصلاحطلب در رده شانزدهم به بعد قرار بگیرند.
در نهایت این 21 نفر به عنوان 15 عضو اصلی و شش عضو علی البدل تهران انتخاب شدند: مهدی چمران با 192716 رای، عباس شیبانی با 178351 رای، نادر شریعتمداری با 104147 رای، حسن بیادی با 103150 رای، حسن زیاری با 100454 رای، حبیب کاشانی با 99013 رای، محمود خسرویوفا با 98390 رای، حمزه شکیب 98313 با رای، خسرو دانشجو با 98291 رای، مسعود زریبافان با 95971 رای، رسول خادم ازغدی با 92606 رای، امیررضا واعظی آشتیانی با 90832 رای، نسرین سلطانخواه حقیقی روشاوند با 90029 رای، منظر خیرحبیبالهی با 87690 رای و مهنوش معتمدیآذر با 85839 رای به عنوان اعضای اصلی و سیدمصطفی تاجزاده با 66196 رای، محمدمهدی مظاهری تهرانی با 54616 رای، ابوالقاسم آشوری با 51492 رای، محمدابراهیم اصغرزاده با 45519 رای، مهدی قاسمی کجانی با 41844 رای و علیرضا رجایی با 36078 رای به عنوان اعضای علیالبدل.
احمدینژاد شهردار میشود
بعد از آغاز به کار شورای شهر دوم، مهمترین کاری که باید انجام میدادند انتخاب شهردار بود. محمود احمدینژاد مزد زحمات خود را گرفت و توانست پا در پله نردبان ترقی بگذارد. احمدینژاد توانست در رقابت نهایی با سه کاندیدای دیگر شهرداری یعنی علی نوریان، محمد سعیدیکیا و داوود دانشجعفری به برتری برسد و به عنوان شهردار تهران انتخاب شود.
با ورود احمدینژاد به شهرداری، حلقه ارومیه بار دیگر شکل گرفت، اسفندیار رحیممشایی به سازمان فرهنگی-هنری شهرداری تهران رفت، محمد علیآبادی به معاونت عمرانی شهرداری رفت و مجتبی ثمره هاشمی مشاور ارشاد شهردار شد.این افراد راهی را در پیش گرفتند که دوسال بعد توانستند به جای رفتوآمد به بهشت به منزل جدید در پاستور نقل مکان کنند و سکان اداره کشور را در دست بگیرند.
توقف فروش تراکم
فروش تراکم همواره در طی دوره شورای شهر اول و حتی پیش از آن به یکی از مهمترین مباحث شهرداری تهران مبدل شده بود، شورای شهر دوم در اقدامی غافلگیرانه در جلسه 25 فروردین سال 82 با اصلاح مصوبه 329 عملا فروش تراکم را در تهران متوقف کرد، تصمیمی که هنوز هم اعضای شورای دوم از آن به عنوان افتخارات خود یاد میکنند. اما این روند که موجب توقف ساختوساز در تهران شد ادامه نیافت و در مقاطعی این شورا اقدام به نقض این مصوبه کرد در اولین مرحله در تاریخ23/10/82 اجازه فروش یک طبقه اضافی به عنوان تشویقی داده شد. در گام بعدی به بهانه حذف مشاعات، راه برای فروش یک طبقه دیگر گشوده شد. پاسخ شورای شهر به ایراد غیرقانونی بودن مصوبه تراکم تشویقی بسیار روشن بود. شریعتمداری عضو شورای شهر در مصاحبهای که 20اردیبهشت 84 با ایسنا انجام داد اظهار کرد: «اعطای یک طبقه تراکم تشویقی به بافتهای فرسوده اگرچه عنوان میشود خلاف است اما برای تشویق مردم یک سال دیگر هم این خلاف را باید ادامه دهیم و به عنوان عضو شورای شهر این خلاف را میپذیریم.» به دنبال این تصمیمات قیمت تراکم در این دوره به شدت افزایش یافت، ساختوساز در مناطق جنوبی شهر تا حد 70درصد کاهش و در مناطق شمالی افزایش یافت.
چه خبر از کارهای عمرانی؟
گرچه هنوز هم اصولگرایان، شورای شهر دوم را موفقترین شورا میدانند، اما کارشناسان حوزه شهری تاکید دارند شهرداری عملا در این دوران عملکرد عمرانی قابلتوجهی نداشت. محمود احمدینژاد که خود استاد ترافیک در دانشگاه بود، دست به اقدامی عجیب زد و در بزرگراهها دوربرگردانهایی تعبیه کرد که موجب افزایش ترافیک شد. ساخت بزرگراه، پل، خروجیها و ورودیهای اتوبان، احداث بزرگراه و خیابانهای جدید، تعریض خیابانهای قدیمی و... همه از وظایف شهرداری است که در دوران شهرداری احمدینژاد تقریبا به حالت تعلیق درآمد. اما از کارهای دیگری که انجام شد؛ ساخت سقاخانههایی در سر چهارراهها ، کمک مالی به هیاتهای مذهبی و دیدارهای چهرهبهچهره شهردار با مردم بود. انبوه نامههای مردمی از احمدینژاد به شهرداری ارجاع میشد و شهردار برای حضور حداکثری در صدا و سیما تلاش میکرد، برای افتتاح پلهای عابر پیاده نیز مراسمهای افتتاح ترتیب داده میشد. منوریل هم از جمله پروژههایی بود که شهردار وقت روی آن پافشاری میکرد و آن را «کلید گره ترافیکی تهران» مینامید. بعدها همین اعضای شورای شهر دوم که به شورای سوم راه پیدا کرده بودند و البته شهردار جدید، منوریل را پروژهای گران و بیحاصل نامیدند و تاکید کردند که اگر شهردار سابق که حالا رییس قوه مجریه است، قصد دارد کمکی به شهر کند، معوقات دولت از سهم بلیت مترو را بپردازد تا مردم در واگنهای قطار هر روز با ازدحام غیرقابل تحمل مواجه نشوند.
نقاط ضعف و قوت شورای شهر دوم
تلاش شورای شهر دوم برای وصول شدن بدهیهای مردم و کارخانههای بزرگ به شهرداری تهران گرچه اقدامی قابل تحسین بود اما بسیاری از منتقدان این شورا معتقدند که «شلختگی مالی» موجب شد تا از این منابع و همچنین افزایش قابل توجه بودجه شهرداری تهران به نحو احسن استفاده نشود. شاخصترین این وضعیت را میتوان در قضیه 320 میلیارد تومانی که معروف شد گم شده، مشاهده کرد. هرچند اعضای شورای شهر وقت معتقدند این مقدار پول گم نشده و فاقد سند نبوده، بلکه هزینه بیشتر از بودجه در نظرگرفته شده بوده اما اخیرا محمدعلی نجفی، عضو اصلاح طلب شورای شهر سوم تهران در مصاحبهای اعلام کرد: « براساس گزارش رسمی حسابرس، در حسابرسی سالهای ۸۲ و ۸۴ شهرداری تهران، ۳۲۰ میلیارد تومان از منابع شهرداری بدون سند بدون اینکه در برنامه بودجه شهرداری پیشبینی شده باشد، هزینه شده است. این موضوع در شورا بحث و قرار شد کمیته سه نفری متشکل از اعضای شورای شهر، معاون شهرداری تهران و یکی از حسابرسان برای رسیدگی به این مساله تشکیل شود تا گزارش به شورای شهر ارایه شود. این گزارش دو سال پیش به رییس شورای شهر ارایه شد اما این در جلسه شورا قرائت نمیشود.» وی افزود: « بخش عمدهای از این ۳۲۰ میلیارد تومان در مواردی غیر از موارد تعیین شده در شهرداری هزینه شده است به خصوص در ارتباط با انتخابات ریاستجمهوری در سال ۸۴ و ایام قبل و بعد از انتخابات. آنچه که من مطلع هستم این است که تنها ۲۵ درصد از این مبلغ، هزینههای قابل دفاع و در قالب چارچوب هزینههای شهرداری مورد قبول است و مابقی در فاصله سه ساله و خارج از اختیارات و تکالیف شهرداری هزینه شده است. این بودجه در پیش از زمان برگزاری انتخابات ریاستجمهوری سال ۸۴ هزینه شده است و مابقی نیز بعد از انتخابات و پیروزی احمدینژاد، صرف موارد عجیب و غریبی شده است.»
چالشی به نام قالیباف!
بعد از انتخاب محمود احمدی نژاد به عنوان رییسجمهور، اعضای شورای شهر دوم میبایست شهردار جدیدی برای شهر انتخاب میکردند، گزینه دولت علی آبادی بود و گزینه دیگر محمدباقر قالیباف. احمدینژاد گرچه تلاش فراوانی برای انتخاب علیآبادی کرد اما رای دقیقه 90 شیبانی باعث شد تا قالیباف، رقیب بازنده احمدینژاد در انتخابات ریاستجمهوری با هشت رای در برابرهفت رای جایگزین احمدینژاد در بهشت شود.این انتخاب از سویی موجب دلخوریهایی در بین اعضای شورای شهر دوم شد و از سوی دیگر اوقات احمدینژاد را تلخ کرد تا جايي که وقتی مطلع شد مصطفی پورمحمدی وزیر وقت کشور بدون اطلاع او حکم شهرداری تهران را تایید کرده، عصبانی شد و تاکید کرد که با شهردارشدن قالیباف مخالف است. با انتخاب قالیباف به عنوان شهردار، او تلاش کرد تا رویهای متفاوت در پیش گیرد و فعالیتهای عمرانی گستردهای در شهر تهران انجام دهد. نکته قابل توجه اینکه بعد از انتخاب احمدینژاد به عنوان شهردار، هیچ یک از اعضای شورای شهر دوم به دلیل خطر حضور اعضای علی البدل اصلاحطلب شورا و در راس آنها تاجزاده، حاضر نشدند به دولت بروند و تا پایان دوره دوم، در شورا ماندند و بعد از آن برخی از آنها عزم رفتن به پاستور راکردند.
تحلیلگران بر این باورند در نگاهی کلی به عملکرد شورای شهر دوم میتوان گفت که این شورا بیش از کارهای عمرانی به کارهای به ظاهر فرهنگی اهمیت و توجه میداد و به دنبال احیای وجهه اصولگرایی و زمینهسازی برای ورود اصولگرایان به قدرت بود، گرچه تلاش کرد در این میان تا حدی به وظایف خود در چارچوب وظایف تعریف شده برای شورای شهر نیز عمل کند که البته موفقیت چندانی در این بخش به دست نیاورد. اقداماتی که منتقدان این شورا، آن را «تبلیغاتی» لقب دادند و اعضای شورا، آن را در چارچوب وظایف خود عنوان کردند.
نتیجه غیرقابل انتظار
بعد از انتخابات دوم خرداد، مجلس ششم و شورای شهر اول، کمتر کسی فکرش را میکرد که اصلاحطلبان ناگهان با عدم اقبال مردم مواجه شوند، آن هم در انتخاباتی که «همه» بودند! حضور طیفهای متنوع از اصلاحطلبان موجب شد تا آنها به لیست واحد نرسند. در آن سوی میدان، جناح راست، تاکتیکی جدید در پیش گرفت. آنها که از دوم خرداد 76 در انزوا قرار گرفته بودند، از این فرصت برای بازیابی نیروهای خود و همچنین تغییر آرایش سیاسی درونگروهی بهره بردند. انتخابات شورای شهر دوم را نه از همان سال 81 که از حدود دو سال قبلترش کلید زدند، نه با تابلوی احزاب و گروههای مطرح اصولگرا که با نامی جدید به نام «آبادگران» احزاب و گروههای راست به توافق رسیده بودند که با طی کردن مکانیزمی به 15 کاندیدای واحد برسند، بزرگانی چون علیاکبر ناطقنوری و حبیبالله عسگراولادی در این میان نقشآفرینی کردند اما محور اجرای کار، استاندار پیشین و جوان اردبیل، یعنی محمود احمدینژاد بود.
سرانجام آنها به لیست موردنظر رسیدند و وارد عرصه رقابت شدند اما اصلاحطلبان نتواسنتند به لیستی واحد برسند و با چند لیست وارد عرصه شدند. این اتفاقات به اضافه عملکرد اصلاحطلبان در شورای شهر اول و برخی اختلافات و موضعگیریهایی که توسط صدا و سیما و رسانههای جریان اصولگرا، روزو شب به آن دامن زده و بزرگنمایی میشد در کنار برخی عوامل سیاسی و اجتماعی دیگر موجب شد تا مردم حداقل در دو شهر تهران و اصفهان با صندوقهای انتخابات قهر کنند. در این دو شهر مشارکت مردم در انتخابات بین 12 تا 15 درصد بود و همین مشارکت پایین باعث شد اصلاحطلبانی که در اصفهان لیست واحد داده بودند نتوانند توفیق یابند و در تهران نیز چهرههای اصلاحطلب در رده شانزدهم به بعد قرار بگیرند.
در نهایت این 21 نفر به عنوان 15 عضو اصلی و شش عضو علی البدل تهران انتخاب شدند: مهدی چمران با 192716 رای، عباس شیبانی با 178351 رای، نادر شریعتمداری با 104147 رای، حسن بیادی با 103150 رای، حسن زیاری با 100454 رای، حبیب کاشانی با 99013 رای، محمود خسرویوفا با 98390 رای، حمزه شکیب 98313 با رای، خسرو دانشجو با 98291 رای، مسعود زریبافان با 95971 رای، رسول خادم ازغدی با 92606 رای، امیررضا واعظی آشتیانی با 90832 رای، نسرین سلطانخواه حقیقی روشاوند با 90029 رای، منظر خیرحبیبالهی با 87690 رای و مهنوش معتمدیآذر با 85839 رای به عنوان اعضای اصلی و سیدمصطفی تاجزاده با 66196 رای، محمدمهدی مظاهری تهرانی با 54616 رای، ابوالقاسم آشوری با 51492 رای، محمدابراهیم اصغرزاده با 45519 رای، مهدی قاسمی کجانی با 41844 رای و علیرضا رجایی با 36078 رای به عنوان اعضای علیالبدل.
احمدینژاد شهردار میشود
بعد از آغاز به کار شورای شهر دوم، مهمترین کاری که باید انجام میدادند انتخاب شهردار بود. محمود احمدینژاد مزد زحمات خود را گرفت و توانست پا در پله نردبان ترقی بگذارد. احمدینژاد توانست در رقابت نهایی با سه کاندیدای دیگر شهرداری یعنی علی نوریان، محمد سعیدیکیا و داوود دانشجعفری به برتری برسد و به عنوان شهردار تهران انتخاب شود.
با ورود احمدینژاد به شهرداری، حلقه ارومیه بار دیگر شکل گرفت، اسفندیار رحیممشایی به سازمان فرهنگی-هنری شهرداری تهران رفت، محمد علیآبادی به معاونت عمرانی شهرداری رفت و مجتبی ثمره هاشمی مشاور ارشاد شهردار شد.این افراد راهی را در پیش گرفتند که دوسال بعد توانستند به جای رفتوآمد به بهشت به منزل جدید در پاستور نقل مکان کنند و سکان اداره کشور را در دست بگیرند.
توقف فروش تراکم
فروش تراکم همواره در طی دوره شورای شهر اول و حتی پیش از آن به یکی از مهمترین مباحث شهرداری تهران مبدل شده بود، شورای شهر دوم در اقدامی غافلگیرانه در جلسه 25 فروردین سال 82 با اصلاح مصوبه 329 عملا فروش تراکم را در تهران متوقف کرد، تصمیمی که هنوز هم اعضای شورای دوم از آن به عنوان افتخارات خود یاد میکنند. اما این روند که موجب توقف ساختوساز در تهران شد ادامه نیافت و در مقاطعی این شورا اقدام به نقض این مصوبه کرد در اولین مرحله در تاریخ23/10/82 اجازه فروش یک طبقه اضافی به عنوان تشویقی داده شد. در گام بعدی به بهانه حذف مشاعات، راه برای فروش یک طبقه دیگر گشوده شد. پاسخ شورای شهر به ایراد غیرقانونی بودن مصوبه تراکم تشویقی بسیار روشن بود. شریعتمداری عضو شورای شهر در مصاحبهای که 20اردیبهشت 84 با ایسنا انجام داد اظهار کرد: «اعطای یک طبقه تراکم تشویقی به بافتهای فرسوده اگرچه عنوان میشود خلاف است اما برای تشویق مردم یک سال دیگر هم این خلاف را باید ادامه دهیم و به عنوان عضو شورای شهر این خلاف را میپذیریم.» به دنبال این تصمیمات قیمت تراکم در این دوره به شدت افزایش یافت، ساختوساز در مناطق جنوبی شهر تا حد 70درصد کاهش و در مناطق شمالی افزایش یافت.
چه خبر از کارهای عمرانی؟
گرچه هنوز هم اصولگرایان، شورای شهر دوم را موفقترین شورا میدانند، اما کارشناسان حوزه شهری تاکید دارند شهرداری عملا در این دوران عملکرد عمرانی قابلتوجهی نداشت. محمود احمدینژاد که خود استاد ترافیک در دانشگاه بود، دست به اقدامی عجیب زد و در بزرگراهها دوربرگردانهایی تعبیه کرد که موجب افزایش ترافیک شد. ساخت بزرگراه، پل، خروجیها و ورودیهای اتوبان، احداث بزرگراه و خیابانهای جدید، تعریض خیابانهای قدیمی و... همه از وظایف شهرداری است که در دوران شهرداری احمدینژاد تقریبا به حالت تعلیق درآمد. اما از کارهای دیگری که انجام شد؛ ساخت سقاخانههایی در سر چهارراهها ، کمک مالی به هیاتهای مذهبی و دیدارهای چهرهبهچهره شهردار با مردم بود. انبوه نامههای مردمی از احمدینژاد به شهرداری ارجاع میشد و شهردار برای حضور حداکثری در صدا و سیما تلاش میکرد، برای افتتاح پلهای عابر پیاده نیز مراسمهای افتتاح ترتیب داده میشد. منوریل هم از جمله پروژههایی بود که شهردار وقت روی آن پافشاری میکرد و آن را «کلید گره ترافیکی تهران» مینامید. بعدها همین اعضای شورای شهر دوم که به شورای سوم راه پیدا کرده بودند و البته شهردار جدید، منوریل را پروژهای گران و بیحاصل نامیدند و تاکید کردند که اگر شهردار سابق که حالا رییس قوه مجریه است، قصد دارد کمکی به شهر کند، معوقات دولت از سهم بلیت مترو را بپردازد تا مردم در واگنهای قطار هر روز با ازدحام غیرقابل تحمل مواجه نشوند.
نقاط ضعف و قوت شورای شهر دوم
تلاش شورای شهر دوم برای وصول شدن بدهیهای مردم و کارخانههای بزرگ به شهرداری تهران گرچه اقدامی قابل تحسین بود اما بسیاری از منتقدان این شورا معتقدند که «شلختگی مالی» موجب شد تا از این منابع و همچنین افزایش قابل توجه بودجه شهرداری تهران به نحو احسن استفاده نشود. شاخصترین این وضعیت را میتوان در قضیه 320 میلیارد تومانی که معروف شد گم شده، مشاهده کرد. هرچند اعضای شورای شهر وقت معتقدند این مقدار پول گم نشده و فاقد سند نبوده، بلکه هزینه بیشتر از بودجه در نظرگرفته شده بوده اما اخیرا محمدعلی نجفی، عضو اصلاح طلب شورای شهر سوم تهران در مصاحبهای اعلام کرد: « براساس گزارش رسمی حسابرس، در حسابرسی سالهای ۸۲ و ۸۴ شهرداری تهران، ۳۲۰ میلیارد تومان از منابع شهرداری بدون سند بدون اینکه در برنامه بودجه شهرداری پیشبینی شده باشد، هزینه شده است. این موضوع در شورا بحث و قرار شد کمیته سه نفری متشکل از اعضای شورای شهر، معاون شهرداری تهران و یکی از حسابرسان برای رسیدگی به این مساله تشکیل شود تا گزارش به شورای شهر ارایه شود. این گزارش دو سال پیش به رییس شورای شهر ارایه شد اما این در جلسه شورا قرائت نمیشود.» وی افزود: « بخش عمدهای از این ۳۲۰ میلیارد تومان در مواردی غیر از موارد تعیین شده در شهرداری هزینه شده است به خصوص در ارتباط با انتخابات ریاستجمهوری در سال ۸۴ و ایام قبل و بعد از انتخابات. آنچه که من مطلع هستم این است که تنها ۲۵ درصد از این مبلغ، هزینههای قابل دفاع و در قالب چارچوب هزینههای شهرداری مورد قبول است و مابقی در فاصله سه ساله و خارج از اختیارات و تکالیف شهرداری هزینه شده است. این بودجه در پیش از زمان برگزاری انتخابات ریاستجمهوری سال ۸۴ هزینه شده است و مابقی نیز بعد از انتخابات و پیروزی احمدینژاد، صرف موارد عجیب و غریبی شده است.»
چالشی به نام قالیباف!
بعد از انتخاب محمود احمدی نژاد به عنوان رییسجمهور، اعضای شورای شهر دوم میبایست شهردار جدیدی برای شهر انتخاب میکردند، گزینه دولت علی آبادی بود و گزینه دیگر محمدباقر قالیباف. احمدینژاد گرچه تلاش فراوانی برای انتخاب علیآبادی کرد اما رای دقیقه 90 شیبانی باعث شد تا قالیباف، رقیب بازنده احمدینژاد در انتخابات ریاستجمهوری با هشت رای در برابرهفت رای جایگزین احمدینژاد در بهشت شود.این انتخاب از سویی موجب دلخوریهایی در بین اعضای شورای شهر دوم شد و از سوی دیگر اوقات احمدینژاد را تلخ کرد تا جايي که وقتی مطلع شد مصطفی پورمحمدی وزیر وقت کشور بدون اطلاع او حکم شهرداری تهران را تایید کرده، عصبانی شد و تاکید کرد که با شهردارشدن قالیباف مخالف است. با انتخاب قالیباف به عنوان شهردار، او تلاش کرد تا رویهای متفاوت در پیش گیرد و فعالیتهای عمرانی گستردهای در شهر تهران انجام دهد. نکته قابل توجه اینکه بعد از انتخاب احمدینژاد به عنوان شهردار، هیچ یک از اعضای شورای شهر دوم به دلیل خطر حضور اعضای علی البدل اصلاحطلب شورا و در راس آنها تاجزاده، حاضر نشدند به دولت بروند و تا پایان دوره دوم، در شورا ماندند و بعد از آن برخی از آنها عزم رفتن به پاستور راکردند.
تحلیلگران بر این باورند در نگاهی کلی به عملکرد شورای شهر دوم میتوان گفت که این شورا بیش از کارهای عمرانی به کارهای به ظاهر فرهنگی اهمیت و توجه میداد و به دنبال احیای وجهه اصولگرایی و زمینهسازی برای ورود اصولگرایان به قدرت بود، گرچه تلاش کرد در این میان تا حدی به وظایف خود در چارچوب وظایف تعریف شده برای شورای شهر نیز عمل کند که البته موفقیت چندانی در این بخش به دست نیاورد. اقداماتی که منتقدان این شورا، آن را «تبلیغاتی» لقب دادند و اعضای شورا، آن را در چارچوب وظایف خود عنوان کردند.
9 اسفند 1381 را میتوان نقطه عطفی در تاریخ سیاسی بعد از انقلاب اسلامی ایران دانست، زیرا در این روز انتخابات شورای شهر دوم برگزار شد و در تهران اتفاقی بینظیر افتاد. این بار خبری از نظارت استصوابی شورای نگهبان نبود و اصلاحطلبانی که دولت و مجلس را در اختیار داشتند، به بررسی صلاحیتها پرداختند تا آنجا که به گفته مسوولان برگزاری این انتخابات، تنها اعضای شناسنامهدار گروهک منافقین و کومله و کسانی که عناد آشکار با جمهوری اسلامی داشتند ردصلاحیت شدند و اصلاحطلبان و نیروهای موسوم به چپ، از نهضت آزادی و طیف ملی - مذهبی گرفته تا احزاب محوری اصلاحات در آن کاندیدا داشتند. همین حضور گسترده نیروهای سیاسی موجب شد تا بسیاری از صاحبنظران سیاسی عنوان آزادترین انتخابات- از نظر حضور تمام سلیقههایی که در چارچوب قانون اساسی فعالیت میکنند- را به انتخابات شورای شهر دوم دهند.
نتیجه غیرقابل انتظار
بعد از انتخابات دوم خرداد، مجلس ششم و شورای شهر اول، کمتر کسی فکرش را میکرد که اصلاحطلبان ناگهان با عدم اقبال مردم مواجه شوند، آن هم در انتخاباتی که «همه» بودند! حضور طیفهای متنوع از اصلاحطلبان موجب شد تا آنها به لیست واحد نرسند. در آن سوی میدان، جناح راست، تاکتیکی جدید در پیش گرفت. آنها که از دوم خرداد 76 در انزوا قرار گرفته بودند، از این فرصت برای بازیابی نیروهای خود و همچنین تغییر آرایش سیاسی درونگروهی بهره بردند. انتخابات شورای شهر دوم را نه از همان سال 81 که از حدود دو سال قبلترش کلید زدند، نه با تابلوی احزاب و گروههای مطرح اصولگرا که با نامی جدید به نام «آبادگران» احزاب و گروههای راست به توافق رسیده بودند که با طی کردن مکانیزمی به 15 کاندیدای واحد برسند، بزرگانی چون علیاکبر ناطقنوری و حبیبالله عسگراولادی در این میان نقشآفرینی کردند اما محور اجرای کار، استاندار پیشین و جوان اردبیل، یعنی محمود احمدینژاد بود.
سرانجام آنها به لیست موردنظر رسیدند و وارد عرصه رقابت شدند اما اصلاحطلبان نتواسنتند به لیستی واحد برسند و با چند لیست وارد عرصه شدند. این اتفاقات به اضافه عملکرد اصلاحطلبان در شورای شهر اول و برخی اختلافات و موضعگیریهایی که توسط صدا و سیما و رسانههای جریان اصولگرا، روزو شب به آن دامن زده و بزرگنمایی میشد در کنار برخی عوامل سیاسی و اجتماعی دیگر موجب شد تا مردم حداقل در دو شهر تهران و اصفهان با صندوقهای انتخابات قهر کنند. در این دو شهر مشارکت مردم در انتخابات بین 12 تا 15 درصد بود و همین مشارکت پایین باعث شد اصلاحطلبانی که در اصفهان لیست واحد داده بودند نتوانند توفیق یابند و در تهران نیز چهرههای اصلاحطلب در رده شانزدهم به بعد قرار بگیرند.
در نهایت این 21 نفر به عنوان 15 عضو اصلی و شش عضو علی البدل تهران انتخاب شدند: مهدی چمران با 192716 رای، عباس شیبانی با 178351 رای، نادر شریعتمداری با 104147 رای، حسن بیادی با 103150 رای، حسن زیاری با 100454 رای، حبیب کاشانی با 99013 رای، محمود خسرویوفا با 98390 رای، حمزه شکیب 98313 با رای، خسرو دانشجو با 98291 رای، مسعود زریبافان با 95971 رای، رسول خادم ازغدی با 92606 رای، امیررضا واعظی آشتیانی با 90832 رای، نسرین سلطانخواه حقیقی روشاوند با 90029 رای، منظر خیرحبیبالهی با 87690 رای و مهنوش معتمدیآذر با 85839 رای به عنوان اعضای اصلی و سیدمصطفی تاجزاده با 66196 رای، محمدمهدی مظاهری تهرانی با 54616 رای، ابوالقاسم آشوری با 51492 رای، محمدابراهیم اصغرزاده با 45519 رای، مهدی قاسمی کجانی با 41844 رای و علیرضا رجایی با 36078 رای به عنوان اعضای علیالبدل.
احمدینژاد شهردار میشود
بعد از آغاز به کار شورای شهر دوم، مهمترین کاری که باید انجام میدادند انتخاب شهردار بود. محمود احمدینژاد مزد زحمات خود را گرفت و توانست پا در پله نردبان ترقی بگذارد. احمدینژاد توانست در رقابت نهایی با سه کاندیدای دیگر شهرداری یعنی علی نوریان، محمد سعیدیکیا و داوود دانشجعفری به برتری برسد و به عنوان شهردار تهران انتخاب شود.
با ورود احمدینژاد به شهرداری، حلقه ارومیه بار دیگر شکل گرفت، اسفندیار رحیممشایی به سازمان فرهنگی-هنری شهرداری تهران رفت، محمد علیآبادی به معاونت عمرانی شهرداری رفت و مجتبی ثمره هاشمی مشاور ارشاد شهردار شد.این افراد راهی را در پیش گرفتند که دوسال بعد توانستند به جای رفتوآمد به بهشت به منزل جدید در پاستور نقل مکان کنند و سکان اداره کشور را در دست بگیرند.
توقف فروش تراکم
فروش تراکم همواره در طی دوره شورای شهر اول و حتی پیش از آن به یکی از مهمترین مباحث شهرداری تهران مبدل شده بود، شورای شهر دوم در اقدامی غافلگیرانه در جلسه 25 فروردین سال 82 با اصلاح مصوبه 329 عملا فروش تراکم را در تهران متوقف کرد، تصمیمی که هنوز هم اعضای شورای دوم از آن به عنوان افتخارات خود یاد میکنند. اما این روند که موجب توقف ساختوساز در تهران شد ادامه نیافت و در مقاطعی این شورا اقدام به نقض این مصوبه کرد در اولین مرحله در تاریخ23/10/82 اجازه فروش یک طبقه اضافی به عنوان تشویقی داده شد. در گام بعدی به بهانه حذف مشاعات، راه برای فروش یک طبقه دیگر گشوده شد. پاسخ شورای شهر به ایراد غیرقانونی بودن مصوبه تراکم تشویقی بسیار روشن بود. شریعتمداری عضو شورای شهر در مصاحبهای که 20اردیبهشت 84 با ایسنا انجام داد اظهار کرد: «اعطای یک طبقه تراکم تشویقی به بافتهای فرسوده اگرچه عنوان میشود خلاف است اما برای تشویق مردم یک سال دیگر هم این خلاف را باید ادامه دهیم و به عنوان عضو شورای شهر این خلاف را میپذیریم.» به دنبال این تصمیمات قیمت تراکم در این دوره به شدت افزایش یافت، ساختوساز در مناطق جنوبی شهر تا حد 70درصد کاهش و در مناطق شمالی افزایش یافت.
چه خبر از کارهای عمرانی؟
گرچه هنوز هم اصولگرایان، شورای شهر دوم را موفقترین شورا میدانند، اما کارشناسان حوزه شهری تاکید دارند شهرداری عملا در این دوران عملکرد عمرانی قابلتوجهی نداشت. محمود احمدینژاد که خود استاد ترافیک در دانشگاه بود، دست به اقدامی عجیب زد و در بزرگراهها دوربرگردانهایی تعبیه کرد که موجب افزایش ترافیک شد. ساخت بزرگراه، پل، خروجیها و ورودیهای اتوبان، احداث بزرگراه و خیابانهای جدید، تعریض خیابانهای قدیمی و... همه از وظایف شهرداری است که در دوران شهرداری احمدینژاد تقریبا به حالت تعلیق درآمد. اما از کارهای دیگری که انجام شد؛ ساخت سقاخانههایی در سر چهارراهها ، کمک مالی به هیاتهای مذهبی و دیدارهای چهرهبهچهره شهردار با مردم بود. انبوه نامههای مردمی از احمدینژاد به شهرداری ارجاع میشد و شهردار برای حضور حداکثری در صدا و سیما تلاش میکرد، برای افتتاح پلهای عابر پیاده نیز مراسمهای افتتاح ترتیب داده میشد. منوریل هم از جمله پروژههایی بود که شهردار وقت روی آن پافشاری میکرد و آن را «کلید گره ترافیکی تهران» مینامید. بعدها همین اعضای شورای شهر دوم که به شورای سوم راه پیدا کرده بودند و البته شهردار جدید، منوریل را پروژهای گران و بیحاصل نامیدند و تاکید کردند که اگر شهردار سابق که حالا رییس قوه مجریه است، قصد دارد کمکی به شهر کند، معوقات دولت از سهم بلیت مترو را بپردازد تا مردم در واگنهای قطار هر روز با ازدحام غیرقابل تحمل مواجه نشوند.
نقاط ضعف و قوت شورای شهر دوم
تلاش شورای شهر دوم برای وصول شدن بدهیهای مردم و کارخانههای بزرگ به شهرداری تهران گرچه اقدامی قابل تحسین بود اما بسیاری از منتقدان این شورا معتقدند که «شلختگی مالی» موجب شد تا از این منابع و همچنین افزایش قابل توجه بودجه شهرداری تهران به نحو احسن استفاده نشود. شاخصترین این وضعیت را میتوان در قضیه 320 میلیارد تومانی که معروف شد گم شده، مشاهده کرد. هرچند اعضای شورای شهر وقت معتقدند این مقدار پول گم نشده و فاقد سند نبوده، بلکه هزینه بیشتر از بودجه در نظرگرفته شده بوده اما اخیرا محمدعلی نجفی، عضو اصلاح طلب شورای شهر سوم تهران در مصاحبهای اعلام کرد: « براساس گزارش رسمی حسابرس، در حسابرسی سالهای ۸۲ و ۸۴ شهرداری تهران، ۳۲۰ میلیارد تومان از منابع شهرداری بدون سند بدون اینکه در برنامه بودجه شهرداری پیشبینی شده باشد، هزینه شده است. این موضوع در شورا بحث و قرار شد کمیته سه نفری متشکل از اعضای شورای شهر، معاون شهرداری تهران و یکی از حسابرسان برای رسیدگی به این مساله تشکیل شود تا گزارش به شورای شهر ارایه شود. این گزارش دو سال پیش به رییس شورای شهر ارایه شد اما این در جلسه شورا قرائت نمیشود.» وی افزود: « بخش عمدهای از این ۳۲۰ میلیارد تومان در مواردی غیر از موارد تعیین شده در شهرداری هزینه شده است به خصوص در ارتباط با انتخابات ریاستجمهوری در سال ۸۴ و ایام قبل و بعد از انتخابات. آنچه که من مطلع هستم این است که تنها ۲۵ درصد از این مبلغ، هزینههای قابل دفاع و در قالب چارچوب هزینههای شهرداری مورد قبول است و مابقی در فاصله سه ساله و خارج از اختیارات و تکالیف شهرداری هزینه شده است. این بودجه در پیش از زمان برگزاری انتخابات ریاستجمهوری سال ۸۴ هزینه شده است و مابقی نیز بعد از انتخابات و پیروزی احمدینژاد، صرف موارد عجیب و غریبی شده است.»
چالشی به نام قالیباف!
بعد از انتخاب محمود احمدی نژاد به عنوان رییسجمهور، اعضای شورای شهر دوم میبایست شهردار جدیدی برای شهر انتخاب میکردند، گزینه دولت علی آبادی بود و گزینه دیگر محمدباقر قالیباف. احمدینژاد گرچه تلاش فراوانی برای انتخاب علیآبادی کرد اما رای دقیقه 90 شیبانی باعث شد تا قالیباف، رقیب بازنده احمدینژاد در انتخابات ریاستجمهوری با هشت رای در برابرهفت رای جایگزین احمدینژاد در بهشت شود.این انتخاب از سویی موجب دلخوریهایی در بین اعضای شورای شهر دوم شد و از سوی دیگر اوقات احمدینژاد را تلخ کرد تا جايي که وقتی مطلع شد مصطفی پورمحمدی وزیر وقت کشور بدون اطلاع او حکم شهرداری تهران را تایید کرده، عصبانی شد و تاکید کرد که با شهردارشدن قالیباف مخالف است. با انتخاب قالیباف به عنوان شهردار، او تلاش کرد تا رویهای متفاوت در پیش گیرد و فعالیتهای عمرانی گستردهای در شهر تهران انجام دهد. نکته قابل توجه اینکه بعد از انتخاب احمدینژاد به عنوان شهردار، هیچ یک از اعضای شورای شهر دوم به دلیل خطر حضور اعضای علی البدل اصلاحطلب شورا و در راس آنها تاجزاده، حاضر نشدند به دولت بروند و تا پایان دوره دوم، در شورا ماندند و بعد از آن برخی از آنها عزم رفتن به پاستور راکردند.
تحلیلگران بر این باورند در نگاهی کلی به عملکرد شورای شهر دوم میتوان گفت که این شورا بیش از کارهای عمرانی به کارهای به ظاهر فرهنگی اهمیت و توجه میداد و به دنبال احیای وجهه اصولگرایی و زمینهسازی برای ورود اصولگرایان به قدرت بود، گرچه تلاش کرد در این میان تا حدی به وظایف خود در چارچوب وظایف تعریف شده برای شورای شهر نیز عمل کند که البته موفقیت چندانی در این بخش به دست نیاورد. اقداماتی که منتقدان این شورا، آن را «تبلیغاتی» لقب دادند و اعضای شورا، آن را در چارچوب وظایف خود عنوان کردند.
نتیجه غیرقابل انتظار
بعد از انتخابات دوم خرداد، مجلس ششم و شورای شهر اول، کمتر کسی فکرش را میکرد که اصلاحطلبان ناگهان با عدم اقبال مردم مواجه شوند، آن هم در انتخاباتی که «همه» بودند! حضور طیفهای متنوع از اصلاحطلبان موجب شد تا آنها به لیست واحد نرسند. در آن سوی میدان، جناح راست، تاکتیکی جدید در پیش گرفت. آنها که از دوم خرداد 76 در انزوا قرار گرفته بودند، از این فرصت برای بازیابی نیروهای خود و همچنین تغییر آرایش سیاسی درونگروهی بهره بردند. انتخابات شورای شهر دوم را نه از همان سال 81 که از حدود دو سال قبلترش کلید زدند، نه با تابلوی احزاب و گروههای مطرح اصولگرا که با نامی جدید به نام «آبادگران» احزاب و گروههای راست به توافق رسیده بودند که با طی کردن مکانیزمی به 15 کاندیدای واحد برسند، بزرگانی چون علیاکبر ناطقنوری و حبیبالله عسگراولادی در این میان نقشآفرینی کردند اما محور اجرای کار، استاندار پیشین و جوان اردبیل، یعنی محمود احمدینژاد بود.
سرانجام آنها به لیست موردنظر رسیدند و وارد عرصه رقابت شدند اما اصلاحطلبان نتواسنتند به لیستی واحد برسند و با چند لیست وارد عرصه شدند. این اتفاقات به اضافه عملکرد اصلاحطلبان در شورای شهر اول و برخی اختلافات و موضعگیریهایی که توسط صدا و سیما و رسانههای جریان اصولگرا، روزو شب به آن دامن زده و بزرگنمایی میشد در کنار برخی عوامل سیاسی و اجتماعی دیگر موجب شد تا مردم حداقل در دو شهر تهران و اصفهان با صندوقهای انتخابات قهر کنند. در این دو شهر مشارکت مردم در انتخابات بین 12 تا 15 درصد بود و همین مشارکت پایین باعث شد اصلاحطلبانی که در اصفهان لیست واحد داده بودند نتوانند توفیق یابند و در تهران نیز چهرههای اصلاحطلب در رده شانزدهم به بعد قرار بگیرند.
در نهایت این 21 نفر به عنوان 15 عضو اصلی و شش عضو علی البدل تهران انتخاب شدند: مهدی چمران با 192716 رای، عباس شیبانی با 178351 رای، نادر شریعتمداری با 104147 رای، حسن بیادی با 103150 رای، حسن زیاری با 100454 رای، حبیب کاشانی با 99013 رای، محمود خسرویوفا با 98390 رای، حمزه شکیب 98313 با رای، خسرو دانشجو با 98291 رای، مسعود زریبافان با 95971 رای، رسول خادم ازغدی با 92606 رای، امیررضا واعظی آشتیانی با 90832 رای، نسرین سلطانخواه حقیقی روشاوند با 90029 رای، منظر خیرحبیبالهی با 87690 رای و مهنوش معتمدیآذر با 85839 رای به عنوان اعضای اصلی و سیدمصطفی تاجزاده با 66196 رای، محمدمهدی مظاهری تهرانی با 54616 رای، ابوالقاسم آشوری با 51492 رای، محمدابراهیم اصغرزاده با 45519 رای، مهدی قاسمی کجانی با 41844 رای و علیرضا رجایی با 36078 رای به عنوان اعضای علیالبدل.
احمدینژاد شهردار میشود
بعد از آغاز به کار شورای شهر دوم، مهمترین کاری که باید انجام میدادند انتخاب شهردار بود. محمود احمدینژاد مزد زحمات خود را گرفت و توانست پا در پله نردبان ترقی بگذارد. احمدینژاد توانست در رقابت نهایی با سه کاندیدای دیگر شهرداری یعنی علی نوریان، محمد سعیدیکیا و داوود دانشجعفری به برتری برسد و به عنوان شهردار تهران انتخاب شود.
با ورود احمدینژاد به شهرداری، حلقه ارومیه بار دیگر شکل گرفت، اسفندیار رحیممشایی به سازمان فرهنگی-هنری شهرداری تهران رفت، محمد علیآبادی به معاونت عمرانی شهرداری رفت و مجتبی ثمره هاشمی مشاور ارشاد شهردار شد.این افراد راهی را در پیش گرفتند که دوسال بعد توانستند به جای رفتوآمد به بهشت به منزل جدید در پاستور نقل مکان کنند و سکان اداره کشور را در دست بگیرند.
توقف فروش تراکم
فروش تراکم همواره در طی دوره شورای شهر اول و حتی پیش از آن به یکی از مهمترین مباحث شهرداری تهران مبدل شده بود، شورای شهر دوم در اقدامی غافلگیرانه در جلسه 25 فروردین سال 82 با اصلاح مصوبه 329 عملا فروش تراکم را در تهران متوقف کرد، تصمیمی که هنوز هم اعضای شورای دوم از آن به عنوان افتخارات خود یاد میکنند. اما این روند که موجب توقف ساختوساز در تهران شد ادامه نیافت و در مقاطعی این شورا اقدام به نقض این مصوبه کرد در اولین مرحله در تاریخ23/10/82 اجازه فروش یک طبقه اضافی به عنوان تشویقی داده شد. در گام بعدی به بهانه حذف مشاعات، راه برای فروش یک طبقه دیگر گشوده شد. پاسخ شورای شهر به ایراد غیرقانونی بودن مصوبه تراکم تشویقی بسیار روشن بود. شریعتمداری عضو شورای شهر در مصاحبهای که 20اردیبهشت 84 با ایسنا انجام داد اظهار کرد: «اعطای یک طبقه تراکم تشویقی به بافتهای فرسوده اگرچه عنوان میشود خلاف است اما برای تشویق مردم یک سال دیگر هم این خلاف را باید ادامه دهیم و به عنوان عضو شورای شهر این خلاف را میپذیریم.» به دنبال این تصمیمات قیمت تراکم در این دوره به شدت افزایش یافت، ساختوساز در مناطق جنوبی شهر تا حد 70درصد کاهش و در مناطق شمالی افزایش یافت.
چه خبر از کارهای عمرانی؟
گرچه هنوز هم اصولگرایان، شورای شهر دوم را موفقترین شورا میدانند، اما کارشناسان حوزه شهری تاکید دارند شهرداری عملا در این دوران عملکرد عمرانی قابلتوجهی نداشت. محمود احمدینژاد که خود استاد ترافیک در دانشگاه بود، دست به اقدامی عجیب زد و در بزرگراهها دوربرگردانهایی تعبیه کرد که موجب افزایش ترافیک شد. ساخت بزرگراه، پل، خروجیها و ورودیهای اتوبان، احداث بزرگراه و خیابانهای جدید، تعریض خیابانهای قدیمی و... همه از وظایف شهرداری است که در دوران شهرداری احمدینژاد تقریبا به حالت تعلیق درآمد. اما از کارهای دیگری که انجام شد؛ ساخت سقاخانههایی در سر چهارراهها ، کمک مالی به هیاتهای مذهبی و دیدارهای چهرهبهچهره شهردار با مردم بود. انبوه نامههای مردمی از احمدینژاد به شهرداری ارجاع میشد و شهردار برای حضور حداکثری در صدا و سیما تلاش میکرد، برای افتتاح پلهای عابر پیاده نیز مراسمهای افتتاح ترتیب داده میشد. منوریل هم از جمله پروژههایی بود که شهردار وقت روی آن پافشاری میکرد و آن را «کلید گره ترافیکی تهران» مینامید. بعدها همین اعضای شورای شهر دوم که به شورای سوم راه پیدا کرده بودند و البته شهردار جدید، منوریل را پروژهای گران و بیحاصل نامیدند و تاکید کردند که اگر شهردار سابق که حالا رییس قوه مجریه است، قصد دارد کمکی به شهر کند، معوقات دولت از سهم بلیت مترو را بپردازد تا مردم در واگنهای قطار هر روز با ازدحام غیرقابل تحمل مواجه نشوند.
نقاط ضعف و قوت شورای شهر دوم
تلاش شورای شهر دوم برای وصول شدن بدهیهای مردم و کارخانههای بزرگ به شهرداری تهران گرچه اقدامی قابل تحسین بود اما بسیاری از منتقدان این شورا معتقدند که «شلختگی مالی» موجب شد تا از این منابع و همچنین افزایش قابل توجه بودجه شهرداری تهران به نحو احسن استفاده نشود. شاخصترین این وضعیت را میتوان در قضیه 320 میلیارد تومانی که معروف شد گم شده، مشاهده کرد. هرچند اعضای شورای شهر وقت معتقدند این مقدار پول گم نشده و فاقد سند نبوده، بلکه هزینه بیشتر از بودجه در نظرگرفته شده بوده اما اخیرا محمدعلی نجفی، عضو اصلاح طلب شورای شهر سوم تهران در مصاحبهای اعلام کرد: « براساس گزارش رسمی حسابرس، در حسابرسی سالهای ۸۲ و ۸۴ شهرداری تهران، ۳۲۰ میلیارد تومان از منابع شهرداری بدون سند بدون اینکه در برنامه بودجه شهرداری پیشبینی شده باشد، هزینه شده است. این موضوع در شورا بحث و قرار شد کمیته سه نفری متشکل از اعضای شورای شهر، معاون شهرداری تهران و یکی از حسابرسان برای رسیدگی به این مساله تشکیل شود تا گزارش به شورای شهر ارایه شود. این گزارش دو سال پیش به رییس شورای شهر ارایه شد اما این در جلسه شورا قرائت نمیشود.» وی افزود: « بخش عمدهای از این ۳۲۰ میلیارد تومان در مواردی غیر از موارد تعیین شده در شهرداری هزینه شده است به خصوص در ارتباط با انتخابات ریاستجمهوری در سال ۸۴ و ایام قبل و بعد از انتخابات. آنچه که من مطلع هستم این است که تنها ۲۵ درصد از این مبلغ، هزینههای قابل دفاع و در قالب چارچوب هزینههای شهرداری مورد قبول است و مابقی در فاصله سه ساله و خارج از اختیارات و تکالیف شهرداری هزینه شده است. این بودجه در پیش از زمان برگزاری انتخابات ریاستجمهوری سال ۸۴ هزینه شده است و مابقی نیز بعد از انتخابات و پیروزی احمدینژاد، صرف موارد عجیب و غریبی شده است.»
چالشی به نام قالیباف!
بعد از انتخاب محمود احمدی نژاد به عنوان رییسجمهور، اعضای شورای شهر دوم میبایست شهردار جدیدی برای شهر انتخاب میکردند، گزینه دولت علی آبادی بود و گزینه دیگر محمدباقر قالیباف. احمدینژاد گرچه تلاش فراوانی برای انتخاب علیآبادی کرد اما رای دقیقه 90 شیبانی باعث شد تا قالیباف، رقیب بازنده احمدینژاد در انتخابات ریاستجمهوری با هشت رای در برابرهفت رای جایگزین احمدینژاد در بهشت شود.این انتخاب از سویی موجب دلخوریهایی در بین اعضای شورای شهر دوم شد و از سوی دیگر اوقات احمدینژاد را تلخ کرد تا جايي که وقتی مطلع شد مصطفی پورمحمدی وزیر وقت کشور بدون اطلاع او حکم شهرداری تهران را تایید کرده، عصبانی شد و تاکید کرد که با شهردارشدن قالیباف مخالف است. با انتخاب قالیباف به عنوان شهردار، او تلاش کرد تا رویهای متفاوت در پیش گیرد و فعالیتهای عمرانی گستردهای در شهر تهران انجام دهد. نکته قابل توجه اینکه بعد از انتخاب احمدینژاد به عنوان شهردار، هیچ یک از اعضای شورای شهر دوم به دلیل خطر حضور اعضای علی البدل اصلاحطلب شورا و در راس آنها تاجزاده، حاضر نشدند به دولت بروند و تا پایان دوره دوم، در شورا ماندند و بعد از آن برخی از آنها عزم رفتن به پاستور راکردند.
تحلیلگران بر این باورند در نگاهی کلی به عملکرد شورای شهر دوم میتوان گفت که این شورا بیش از کارهای عمرانی به کارهای به ظاهر فرهنگی اهمیت و توجه میداد و به دنبال احیای وجهه اصولگرایی و زمینهسازی برای ورود اصولگرایان به قدرت بود، گرچه تلاش کرد در این میان تا حدی به وظایف خود در چارچوب وظایف تعریف شده برای شورای شهر نیز عمل کند که البته موفقیت چندانی در این بخش به دست نیاورد. اقداماتی که منتقدان این شورا، آن را «تبلیغاتی» لقب دادند و اعضای شورا، آن را در چارچوب وظایف خود عنوان کردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.