|

چند گلدان

اردشیر رستمی

چند گلدان
1- اولین‌بار که دستم به دهانم رسید، تبریز رفتم. گلدانی خریدم و به خانه‌شان بردم، گلی که خیلی دوستش داشتم. میزبان در بهترین جای خانه آن را گذاشت. سال‌ها بعد میزبان به تهران کوچ کرد. به خانه‌شان رفتم. گلدانم بزرگ شده بود. حسی همراه با شرم نسبت به او داشتم، حسی که نمی‌توانم بیشتر درباره‌اش بنویسم. به چیزی حیات داده باشی و آن را ندیده باشی.
2- برای نشان دادن کارهایم با گلدانی به خانه‌شان رفتم. با او دوست شدم و زمان گذشت. پس از 10 سال مرا به خانه‌شان برد و گلدان را نشانم داد. گلدان در خانه نبود. گلدان در حیاط بود. گلدان آنقدر بزرگ شده بود که در خانه نگنجیده بود. هم می‌ترسیدم و هم خوشحال بودم. رفتارها بی‌ما بزرگ می‌شوند و گاه در خانه نمی‌گنجند. به کوچه می‌روند. گاه در کوچه هم نمی‌گنجند. به خیابان می‌روند. به شهر می‌روند. به سرزمین می‌روند و زندگی دیگری آغاز می‌کنند. زیبایی وقتی بزرگ می‌شود ترسناک هم می‌شود. یاد دوستی افتادم که از زیبایی می‌ترسید و می‌گفت زیبایی خیلی‌ها را به باد داده است. دوستم کولی نبود که همنشین بادها باشد.
3- در گرگان برای اولین‌بار به خانه‌شان رفتم. میزبان باید جایی می‌رفت. موزیکی گذاشت و رفت. من با گلدانش تنها ماندم. گلدان رهایم نکرد، گلدان دستم را گرفت. از صندلی بلندم کرد و به من رقصیدن آموخت. پیش از او هیچ‌گاه نرقصیده بودم. پیش از او از شادی می‌ترسیدم. از آن روز بخشی از زندگی‌ام پای گلدان‌ها سپری می‌شود.
4- برای خرید به دفتر فروششان رفته بودم. مدیرعامل بعد از معطلی به اتاقش دعوتم کرد. حرف زد. حرف زدم. هدیه داد. هدیه دادم. خواستم تا مرا با گلدان زیبایی که آنجا بود تنها بگذارد. گلدان متوجه حضور خاصم شد و خودش را به رخ کشید. از میان تمام پیکرهای جهان تنها او بود که در برابرم ایستاده بود با اضطراب و نجابت بوسیدمش و خداحافظی کردم.
5- مغازه را فروختند و کلیددار جدید گلدان‌های پشت شیشه را آب نداد و گل‌ها در برابر نابینایی جهان و درهای شیشه‌ای که بسته بودند جان دادند. دیده شوی و بمیری،‌ دیده شوی و کاری از دست کسی بر نیاید سخت است.
1- اولین‌بار که دستم به دهانم رسید، تبریز رفتم. گلدانی خریدم و به خانه‌شان بردم، گلی که خیلی دوستش داشتم. میزبان در بهترین جای خانه آن را گذاشت. سال‌ها بعد میزبان به تهران کوچ کرد. به خانه‌شان رفتم. گلدانم بزرگ شده بود. حسی همراه با شرم نسبت به او داشتم، حسی که نمی‌توانم بیشتر درباره‌اش بنویسم. به چیزی حیات داده باشی و آن را ندیده باشی.
2- برای نشان دادن کارهایم با گلدانی به خانه‌شان رفتم. با او دوست شدم و زمان گذشت. پس از 10 سال مرا به خانه‌شان برد و گلدان را نشانم داد. گلدان در خانه نبود. گلدان در حیاط بود. گلدان آنقدر بزرگ شده بود که در خانه نگنجیده بود. هم می‌ترسیدم و هم خوشحال بودم. رفتارها بی‌ما بزرگ می‌شوند و گاه در خانه نمی‌گنجند. به کوچه می‌روند. گاه در کوچه هم نمی‌گنجند. به خیابان می‌روند. به شهر می‌روند. به سرزمین می‌روند و زندگی دیگری آغاز می‌کنند. زیبایی وقتی بزرگ می‌شود ترسناک هم می‌شود. یاد دوستی افتادم که از زیبایی می‌ترسید و می‌گفت زیبایی خیلی‌ها را به باد داده است. دوستم کولی نبود که همنشین بادها باشد.
3- در گرگان برای اولین‌بار به خانه‌شان رفتم. میزبان باید جایی می‌رفت. موزیکی گذاشت و رفت. من با گلدانش تنها ماندم. گلدان رهایم نکرد، گلدان دستم را گرفت. از صندلی بلندم کرد و به من رقصیدن آموخت. پیش از او هیچ‌گاه نرقصیده بودم. پیش از او از شادی می‌ترسیدم. از آن روز بخشی از زندگی‌ام پای گلدان‌ها سپری می‌شود.
4- برای خرید به دفتر فروششان رفته بودم. مدیرعامل بعد از معطلی به اتاقش دعوتم کرد. حرف زد. حرف زدم. هدیه داد. هدیه دادم. خواستم تا مرا با گلدان زیبایی که آنجا بود تنها بگذارد. گلدان متوجه حضور خاصم شد و خودش را به رخ کشید. از میان تمام پیکرهای جهان تنها او بود که در برابرم ایستاده بود با اضطراب و نجابت بوسیدمش و خداحافظی کردم.
5- مغازه را فروختند و کلیددار جدید گلدان‌های پشت شیشه را آب نداد و گل‌ها در برابر نابینایی جهان و درهای شیشه‌ای که بسته بودند جان دادند. دیده شوی و بمیری،‌ دیده شوی و کاری از دست کسی بر نیاید سخت است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.