آسیبهای عدم شناخت مصر جدید
سید هادی خسروشاهی . رییس پیشین نمایندگی ایران در مصر
پس از پیروزی مردم مصر در قیام بر ضد دیکتاتوری 60ساله سرهنگها و سپس روی کار آمدن آقای محمد مرسی و اخوانالمسلمین، انتظار همگان آن بود که روابط ایران و مصر به حالت طبیعی برگردد و سفارتها در دو کشور با اعزام سفیر، فعال شوند، ولی در عمل، چنین نتیجهای به دست نیامد... البته در این امر علل و عوامل گوناگون و متعددی دخیل بودهاند که بررسی همه آنها، در یک یادداشت کوتاه مقدور نیست، ولی علتالعلل را میتوان در دو نکته اساسی خلاصه کرد: نیاز مصر به دلارهای غربی و عربی و تضاد اساسی در مساله سوریه... غرب مستکبر و عرب مرتجع، درواقع به یک شرط حاضرند به مصر کمک کنند که اولا مساله کمپدیوید را مورد تجدیدنظر قرار ندهد. ثانیا روابط کامل با ایران اسلامی نداشته باشد... مصر ورشکسته از لحاظ اقتصادی و مردمی با 50درصد زیر خط فقر، گویا چارهای جز تسلیم نداشته است... و کمکهای میلیاردی آلسعود و آلقطر! و دیگران در همین راستا انجام گرفته است...
از لحاظ سیاسی، علاوه بر اختلافات احتمالی، مساله سوریه برای «مصر اخوانی» از حساسیت خاصی برخوردار است و سخنرانی آقای مرسی در تهران، نشاندهنده موضع آنها در قبال حکومت فعلی سوریه بود بهویژه که طرف عمده «نزاع» در سوریه، نخست سازمان «اخوانالمسلمین» آن منطقه بود که از زمان «حافظ اسد» آغاز شد - و با قتلعام اخوان در حماه و دیگر شهرها همراه شد - و در زمان بشار اسد هم تظاهرات مسالمتآمیز نخستین آنان، با سرکوب کامل روبهرو شد.
بیتردید نقشههای امپریالیسم و صهیونیسم و ارتجاع عرب، در دامن زدن به این امر و مطرح کردن مساله اختلاف بین شیعه و سنی، آن هم متاسفانه در سطح وسیع، حتی الازهر، در سردی روابط، از سوی مصر آقای مرسی و اخوان، نقش اساسی را به عهده دارد.
مواجهه گروهی که خود را «سلفی» میدانند یا مینامند، با نمایندگی جمهوری اسلامی در مصر، ناشی از اشتباهاتی است که پس از پیروزی قیام مردم، از طرف بعضی از شیعیان عربزبان خلیجفارس و عناصر داخلی همگام با آنها در مصر، رخ داد.
ساختن حسینیه در قاهره و اقامه مراسم عزاداری و سینهزنی و زنجیرزنی در آن و آغاز تبلیغ «تشیع» توسط برادران شیعه عرب خلیجفارس، باعث شد که نهتنها سلفیها، بلکه شخصیتهای معتدلی مانند شیخ احمد الطیب - شیخ الازهر - هم همراه عدهای دیگر از شیوخ، از «تبشیر شیعی»! و ضرورت مقابله با آن، سخن بگویند و از دیگر سو، سخنرانیها و رهنمودهای الجزیرهای «شیخ فتنه» در دوحه - قطر، بر تحریک سلفیها افزود... و نتیجه مقدماتی آن شد که دیدیم!
سفر چهارساعته آقای مرسی به تهران نشاندهنده نپختگی سیاسی وی در امور خارجی بود... دیدار شتابزده با شاه سعودی قبل از سفر، روی دیگر سکه نپختگی سیاسی بود و سخنرانی وی در اجلاس سران در تهران، که با تمجید از خلفای راشدین آغاز شد و با لزوم سرنگونی رژیم کنونی «علوی» سوریه پایان یافت، تکمیلکننده نپختگیها بود که بعدها، با نوشتن نامه و اعزام هیاتی به تهران برای عذرخواهی توسط آقای رفاعه طهطاوی، مشاور عالی آقای مرسی، خواستند آن را «جبران» کنند.
میزان شناخت دستگاههای مسوول ما از مصر جدید و قدیم هم متاسفانه در سطح پایینی قرار دارد و عدم استفاده از نظریات کارشناسان امر، به این «عدم شناخت» کمک کرد و «مصر» را نگران ساخت و آن را در دور ماندن از ایران، تشویق کرد. موارد و نمونههای اشتباهات ایران در این راستا، متعدد و گوناگون است که در جای دیگری باید به آن پرداخت.
اصرار بر آغاز «گردشگری»؟ و اعزام «توریست»! به مصر، یکی از اشتباهات روشن دستگاههای ماست... اگر ما پایبند ارزشها هستیم اعزام توریست برای بازدید از مراکز قدیمی و فرعونی مصر، گسترش چه نوع ارزشی است؟! اگر دولت مصر اجازه نمیدهد که ایرانیان به زیارت مسجد سیدنا الحسین(ع)، مسجد سیده زینب و سیده نفیسه در قاهره بروند - درحالیکه غربیها و اسراییلیها حق بازدید از آنها را دارند - چه ضرورتی دارد که ما اجازه دهیم که مردم مسلمان ایران برای بازدید از مجسمههای عصر فرعونی عازم آن دیار شوند و بعد هم بهرغم واکنشهای منفی در مصر، باز بر استمرار امر، اصرار بورزیم؟
عنصر مذهب نیز در این رابطه، نقش اساسی دارد. مصر، مرکز فاطمیها بود و شیخ الازهر - مرحوم شیخ محمود شلتوت - به «جواز تعبدیه مذهب شیعه» فتوا داد و تقریب بین مذاهب اسلامی را یک ضرورت نامید و این امر ادامه داشت تا اینکه قرضاوی، «شیخ فتنه از دوحه» راجع به تبشیر شیعی! هشدار داد و متاسفانه شیخ الازهر هم از او رهنمود گرفت. البته ایجاد اختلاف بین شیعه و سنی که مهمترین و موثرترین عنصر ادامه سلطه استعمار در منطقه خواهد بود، یک طرح قدیمی است که اکنون متاسفانه اجرا میشود.
حال باید پرسید که طرح ایران برای مقابله با توطئهها چیست؟ و استراتژیستهای ما چگونه میاندیشند؟ آیا نوشتن نامهای غیرمنطقی با امضای چند نفر، پاسخگویی به طرحهای دشمنان است؟... واکنشهای شیخ الازهر به سخنان دوستان در قاهره و موضعگیری رهبری اخوانالمسلمین و حتی هواداران انقلاب اسلامی ایران در مصر - مانند دکتر فهمی هویدی - و سخنان بعضی دیگر از دوستان در ایران، نشان میدهد که متاسفانه بهره نگرفتن از توصیهها و هشدارهای کارشناسان ارشد در داخل کشور، نتایج معکوسی خواهد بخشید.
هرگونه موضعگیری مصر در برابر ایران بیتردید در کشورهای عربی و آفریقایی میتواند تاثیرگذار باشد... ما باید سعی کنیم که با نامههای غیرمفهوم یا مصاحبهها و اظهارات و اقدامات نسنجیده خود، آن را از خود «دورتر» نسازیم! هذه تذکره لمن یتذکر!
از لحاظ سیاسی، علاوه بر اختلافات احتمالی، مساله سوریه برای «مصر اخوانی» از حساسیت خاصی برخوردار است و سخنرانی آقای مرسی در تهران، نشاندهنده موضع آنها در قبال حکومت فعلی سوریه بود بهویژه که طرف عمده «نزاع» در سوریه، نخست سازمان «اخوانالمسلمین» آن منطقه بود که از زمان «حافظ اسد» آغاز شد - و با قتلعام اخوان در حماه و دیگر شهرها همراه شد - و در زمان بشار اسد هم تظاهرات مسالمتآمیز نخستین آنان، با سرکوب کامل روبهرو شد.
بیتردید نقشههای امپریالیسم و صهیونیسم و ارتجاع عرب، در دامن زدن به این امر و مطرح کردن مساله اختلاف بین شیعه و سنی، آن هم متاسفانه در سطح وسیع، حتی الازهر، در سردی روابط، از سوی مصر آقای مرسی و اخوان، نقش اساسی را به عهده دارد.
مواجهه گروهی که خود را «سلفی» میدانند یا مینامند، با نمایندگی جمهوری اسلامی در مصر، ناشی از اشتباهاتی است که پس از پیروزی قیام مردم، از طرف بعضی از شیعیان عربزبان خلیجفارس و عناصر داخلی همگام با آنها در مصر، رخ داد.
ساختن حسینیه در قاهره و اقامه مراسم عزاداری و سینهزنی و زنجیرزنی در آن و آغاز تبلیغ «تشیع» توسط برادران شیعه عرب خلیجفارس، باعث شد که نهتنها سلفیها، بلکه شخصیتهای معتدلی مانند شیخ احمد الطیب - شیخ الازهر - هم همراه عدهای دیگر از شیوخ، از «تبشیر شیعی»! و ضرورت مقابله با آن، سخن بگویند و از دیگر سو، سخنرانیها و رهنمودهای الجزیرهای «شیخ فتنه» در دوحه - قطر، بر تحریک سلفیها افزود... و نتیجه مقدماتی آن شد که دیدیم!
سفر چهارساعته آقای مرسی به تهران نشاندهنده نپختگی سیاسی وی در امور خارجی بود... دیدار شتابزده با شاه سعودی قبل از سفر، روی دیگر سکه نپختگی سیاسی بود و سخنرانی وی در اجلاس سران در تهران، که با تمجید از خلفای راشدین آغاز شد و با لزوم سرنگونی رژیم کنونی «علوی» سوریه پایان یافت، تکمیلکننده نپختگیها بود که بعدها، با نوشتن نامه و اعزام هیاتی به تهران برای عذرخواهی توسط آقای رفاعه طهطاوی، مشاور عالی آقای مرسی، خواستند آن را «جبران» کنند.
میزان شناخت دستگاههای مسوول ما از مصر جدید و قدیم هم متاسفانه در سطح پایینی قرار دارد و عدم استفاده از نظریات کارشناسان امر، به این «عدم شناخت» کمک کرد و «مصر» را نگران ساخت و آن را در دور ماندن از ایران، تشویق کرد. موارد و نمونههای اشتباهات ایران در این راستا، متعدد و گوناگون است که در جای دیگری باید به آن پرداخت.
اصرار بر آغاز «گردشگری»؟ و اعزام «توریست»! به مصر، یکی از اشتباهات روشن دستگاههای ماست... اگر ما پایبند ارزشها هستیم اعزام توریست برای بازدید از مراکز قدیمی و فرعونی مصر، گسترش چه نوع ارزشی است؟! اگر دولت مصر اجازه نمیدهد که ایرانیان به زیارت مسجد سیدنا الحسین(ع)، مسجد سیده زینب و سیده نفیسه در قاهره بروند - درحالیکه غربیها و اسراییلیها حق بازدید از آنها را دارند - چه ضرورتی دارد که ما اجازه دهیم که مردم مسلمان ایران برای بازدید از مجسمههای عصر فرعونی عازم آن دیار شوند و بعد هم بهرغم واکنشهای منفی در مصر، باز بر استمرار امر، اصرار بورزیم؟
عنصر مذهب نیز در این رابطه، نقش اساسی دارد. مصر، مرکز فاطمیها بود و شیخ الازهر - مرحوم شیخ محمود شلتوت - به «جواز تعبدیه مذهب شیعه» فتوا داد و تقریب بین مذاهب اسلامی را یک ضرورت نامید و این امر ادامه داشت تا اینکه قرضاوی، «شیخ فتنه از دوحه» راجع به تبشیر شیعی! هشدار داد و متاسفانه شیخ الازهر هم از او رهنمود گرفت. البته ایجاد اختلاف بین شیعه و سنی که مهمترین و موثرترین عنصر ادامه سلطه استعمار در منطقه خواهد بود، یک طرح قدیمی است که اکنون متاسفانه اجرا میشود.
حال باید پرسید که طرح ایران برای مقابله با توطئهها چیست؟ و استراتژیستهای ما چگونه میاندیشند؟ آیا نوشتن نامهای غیرمنطقی با امضای چند نفر، پاسخگویی به طرحهای دشمنان است؟... واکنشهای شیخ الازهر به سخنان دوستان در قاهره و موضعگیری رهبری اخوانالمسلمین و حتی هواداران انقلاب اسلامی ایران در مصر - مانند دکتر فهمی هویدی - و سخنان بعضی دیگر از دوستان در ایران، نشان میدهد که متاسفانه بهره نگرفتن از توصیهها و هشدارهای کارشناسان ارشد در داخل کشور، نتایج معکوسی خواهد بخشید.
هرگونه موضعگیری مصر در برابر ایران بیتردید در کشورهای عربی و آفریقایی میتواند تاثیرگذار باشد... ما باید سعی کنیم که با نامههای غیرمفهوم یا مصاحبهها و اظهارات و اقدامات نسنجیده خود، آن را از خود «دورتر» نسازیم! هذه تذکره لمن یتذکر!
پس از پیروزی مردم مصر در قیام بر ضد دیکتاتوری 60ساله سرهنگها و سپس روی کار آمدن آقای محمد مرسی و اخوانالمسلمین، انتظار همگان آن بود که روابط ایران و مصر به حالت طبیعی برگردد و سفارتها در دو کشور با اعزام سفیر، فعال شوند، ولی در عمل، چنین نتیجهای به دست نیامد... البته در این امر علل و عوامل گوناگون و متعددی دخیل بودهاند که بررسی همه آنها، در یک یادداشت کوتاه مقدور نیست، ولی علتالعلل را میتوان در دو نکته اساسی خلاصه کرد: نیاز مصر به دلارهای غربی و عربی و تضاد اساسی در مساله سوریه... غرب مستکبر و عرب مرتجع، درواقع به یک شرط حاضرند به مصر کمک کنند که اولا مساله کمپدیوید را مورد تجدیدنظر قرار ندهد. ثانیا روابط کامل با ایران اسلامی نداشته باشد... مصر ورشکسته از لحاظ اقتصادی و مردمی با 50درصد زیر خط فقر، گویا چارهای جز تسلیم نداشته است... و کمکهای میلیاردی آلسعود و آلقطر! و دیگران در همین راستا انجام گرفته است...
از لحاظ سیاسی، علاوه بر اختلافات احتمالی، مساله سوریه برای «مصر اخوانی» از حساسیت خاصی برخوردار است و سخنرانی آقای مرسی در تهران، نشاندهنده موضع آنها در قبال حکومت فعلی سوریه بود بهویژه که طرف عمده «نزاع» در سوریه، نخست سازمان «اخوانالمسلمین» آن منطقه بود که از زمان «حافظ اسد» آغاز شد - و با قتلعام اخوان در حماه و دیگر شهرها همراه شد - و در زمان بشار اسد هم تظاهرات مسالمتآمیز نخستین آنان، با سرکوب کامل روبهرو شد.
بیتردید نقشههای امپریالیسم و صهیونیسم و ارتجاع عرب، در دامن زدن به این امر و مطرح کردن مساله اختلاف بین شیعه و سنی، آن هم متاسفانه در سطح وسیع، حتی الازهر، در سردی روابط، از سوی مصر آقای مرسی و اخوان، نقش اساسی را به عهده دارد.
مواجهه گروهی که خود را «سلفی» میدانند یا مینامند، با نمایندگی جمهوری اسلامی در مصر، ناشی از اشتباهاتی است که پس از پیروزی قیام مردم، از طرف بعضی از شیعیان عربزبان خلیجفارس و عناصر داخلی همگام با آنها در مصر، رخ داد.
ساختن حسینیه در قاهره و اقامه مراسم عزاداری و سینهزنی و زنجیرزنی در آن و آغاز تبلیغ «تشیع» توسط برادران شیعه عرب خلیجفارس، باعث شد که نهتنها سلفیها، بلکه شخصیتهای معتدلی مانند شیخ احمد الطیب - شیخ الازهر - هم همراه عدهای دیگر از شیوخ، از «تبشیر شیعی»! و ضرورت مقابله با آن، سخن بگویند و از دیگر سو، سخنرانیها و رهنمودهای الجزیرهای «شیخ فتنه» در دوحه - قطر، بر تحریک سلفیها افزود... و نتیجه مقدماتی آن شد که دیدیم!
سفر چهارساعته آقای مرسی به تهران نشاندهنده نپختگی سیاسی وی در امور خارجی بود... دیدار شتابزده با شاه سعودی قبل از سفر، روی دیگر سکه نپختگی سیاسی بود و سخنرانی وی در اجلاس سران در تهران، که با تمجید از خلفای راشدین آغاز شد و با لزوم سرنگونی رژیم کنونی «علوی» سوریه پایان یافت، تکمیلکننده نپختگیها بود که بعدها، با نوشتن نامه و اعزام هیاتی به تهران برای عذرخواهی توسط آقای رفاعه طهطاوی، مشاور عالی آقای مرسی، خواستند آن را «جبران» کنند.
میزان شناخت دستگاههای مسوول ما از مصر جدید و قدیم هم متاسفانه در سطح پایینی قرار دارد و عدم استفاده از نظریات کارشناسان امر، به این «عدم شناخت» کمک کرد و «مصر» را نگران ساخت و آن را در دور ماندن از ایران، تشویق کرد. موارد و نمونههای اشتباهات ایران در این راستا، متعدد و گوناگون است که در جای دیگری باید به آن پرداخت.
اصرار بر آغاز «گردشگری»؟ و اعزام «توریست»! به مصر، یکی از اشتباهات روشن دستگاههای ماست... اگر ما پایبند ارزشها هستیم اعزام توریست برای بازدید از مراکز قدیمی و فرعونی مصر، گسترش چه نوع ارزشی است؟! اگر دولت مصر اجازه نمیدهد که ایرانیان به زیارت مسجد سیدنا الحسین(ع)، مسجد سیده زینب و سیده نفیسه در قاهره بروند - درحالیکه غربیها و اسراییلیها حق بازدید از آنها را دارند - چه ضرورتی دارد که ما اجازه دهیم که مردم مسلمان ایران برای بازدید از مجسمههای عصر فرعونی عازم آن دیار شوند و بعد هم بهرغم واکنشهای منفی در مصر، باز بر استمرار امر، اصرار بورزیم؟
عنصر مذهب نیز در این رابطه، نقش اساسی دارد. مصر، مرکز فاطمیها بود و شیخ الازهر - مرحوم شیخ محمود شلتوت - به «جواز تعبدیه مذهب شیعه» فتوا داد و تقریب بین مذاهب اسلامی را یک ضرورت نامید و این امر ادامه داشت تا اینکه قرضاوی، «شیخ فتنه از دوحه» راجع به تبشیر شیعی! هشدار داد و متاسفانه شیخ الازهر هم از او رهنمود گرفت. البته ایجاد اختلاف بین شیعه و سنی که مهمترین و موثرترین عنصر ادامه سلطه استعمار در منطقه خواهد بود، یک طرح قدیمی است که اکنون متاسفانه اجرا میشود.
حال باید پرسید که طرح ایران برای مقابله با توطئهها چیست؟ و استراتژیستهای ما چگونه میاندیشند؟ آیا نوشتن نامهای غیرمنطقی با امضای چند نفر، پاسخگویی به طرحهای دشمنان است؟... واکنشهای شیخ الازهر به سخنان دوستان در قاهره و موضعگیری رهبری اخوانالمسلمین و حتی هواداران انقلاب اسلامی ایران در مصر - مانند دکتر فهمی هویدی - و سخنان بعضی دیگر از دوستان در ایران، نشان میدهد که متاسفانه بهره نگرفتن از توصیهها و هشدارهای کارشناسان ارشد در داخل کشور، نتایج معکوسی خواهد بخشید.
هرگونه موضعگیری مصر در برابر ایران بیتردید در کشورهای عربی و آفریقایی میتواند تاثیرگذار باشد... ما باید سعی کنیم که با نامههای غیرمفهوم یا مصاحبهها و اظهارات و اقدامات نسنجیده خود، آن را از خود «دورتر» نسازیم! هذه تذکره لمن یتذکر!
از لحاظ سیاسی، علاوه بر اختلافات احتمالی، مساله سوریه برای «مصر اخوانی» از حساسیت خاصی برخوردار است و سخنرانی آقای مرسی در تهران، نشاندهنده موضع آنها در قبال حکومت فعلی سوریه بود بهویژه که طرف عمده «نزاع» در سوریه، نخست سازمان «اخوانالمسلمین» آن منطقه بود که از زمان «حافظ اسد» آغاز شد - و با قتلعام اخوان در حماه و دیگر شهرها همراه شد - و در زمان بشار اسد هم تظاهرات مسالمتآمیز نخستین آنان، با سرکوب کامل روبهرو شد.
بیتردید نقشههای امپریالیسم و صهیونیسم و ارتجاع عرب، در دامن زدن به این امر و مطرح کردن مساله اختلاف بین شیعه و سنی، آن هم متاسفانه در سطح وسیع، حتی الازهر، در سردی روابط، از سوی مصر آقای مرسی و اخوان، نقش اساسی را به عهده دارد.
مواجهه گروهی که خود را «سلفی» میدانند یا مینامند، با نمایندگی جمهوری اسلامی در مصر، ناشی از اشتباهاتی است که پس از پیروزی قیام مردم، از طرف بعضی از شیعیان عربزبان خلیجفارس و عناصر داخلی همگام با آنها در مصر، رخ داد.
ساختن حسینیه در قاهره و اقامه مراسم عزاداری و سینهزنی و زنجیرزنی در آن و آغاز تبلیغ «تشیع» توسط برادران شیعه عرب خلیجفارس، باعث شد که نهتنها سلفیها، بلکه شخصیتهای معتدلی مانند شیخ احمد الطیب - شیخ الازهر - هم همراه عدهای دیگر از شیوخ، از «تبشیر شیعی»! و ضرورت مقابله با آن، سخن بگویند و از دیگر سو، سخنرانیها و رهنمودهای الجزیرهای «شیخ فتنه» در دوحه - قطر، بر تحریک سلفیها افزود... و نتیجه مقدماتی آن شد که دیدیم!
سفر چهارساعته آقای مرسی به تهران نشاندهنده نپختگی سیاسی وی در امور خارجی بود... دیدار شتابزده با شاه سعودی قبل از سفر، روی دیگر سکه نپختگی سیاسی بود و سخنرانی وی در اجلاس سران در تهران، که با تمجید از خلفای راشدین آغاز شد و با لزوم سرنگونی رژیم کنونی «علوی» سوریه پایان یافت، تکمیلکننده نپختگیها بود که بعدها، با نوشتن نامه و اعزام هیاتی به تهران برای عذرخواهی توسط آقای رفاعه طهطاوی، مشاور عالی آقای مرسی، خواستند آن را «جبران» کنند.
میزان شناخت دستگاههای مسوول ما از مصر جدید و قدیم هم متاسفانه در سطح پایینی قرار دارد و عدم استفاده از نظریات کارشناسان امر، به این «عدم شناخت» کمک کرد و «مصر» را نگران ساخت و آن را در دور ماندن از ایران، تشویق کرد. موارد و نمونههای اشتباهات ایران در این راستا، متعدد و گوناگون است که در جای دیگری باید به آن پرداخت.
اصرار بر آغاز «گردشگری»؟ و اعزام «توریست»! به مصر، یکی از اشتباهات روشن دستگاههای ماست... اگر ما پایبند ارزشها هستیم اعزام توریست برای بازدید از مراکز قدیمی و فرعونی مصر، گسترش چه نوع ارزشی است؟! اگر دولت مصر اجازه نمیدهد که ایرانیان به زیارت مسجد سیدنا الحسین(ع)، مسجد سیده زینب و سیده نفیسه در قاهره بروند - درحالیکه غربیها و اسراییلیها حق بازدید از آنها را دارند - چه ضرورتی دارد که ما اجازه دهیم که مردم مسلمان ایران برای بازدید از مجسمههای عصر فرعونی عازم آن دیار شوند و بعد هم بهرغم واکنشهای منفی در مصر، باز بر استمرار امر، اصرار بورزیم؟
عنصر مذهب نیز در این رابطه، نقش اساسی دارد. مصر، مرکز فاطمیها بود و شیخ الازهر - مرحوم شیخ محمود شلتوت - به «جواز تعبدیه مذهب شیعه» فتوا داد و تقریب بین مذاهب اسلامی را یک ضرورت نامید و این امر ادامه داشت تا اینکه قرضاوی، «شیخ فتنه از دوحه» راجع به تبشیر شیعی! هشدار داد و متاسفانه شیخ الازهر هم از او رهنمود گرفت. البته ایجاد اختلاف بین شیعه و سنی که مهمترین و موثرترین عنصر ادامه سلطه استعمار در منطقه خواهد بود، یک طرح قدیمی است که اکنون متاسفانه اجرا میشود.
حال باید پرسید که طرح ایران برای مقابله با توطئهها چیست؟ و استراتژیستهای ما چگونه میاندیشند؟ آیا نوشتن نامهای غیرمنطقی با امضای چند نفر، پاسخگویی به طرحهای دشمنان است؟... واکنشهای شیخ الازهر به سخنان دوستان در قاهره و موضعگیری رهبری اخوانالمسلمین و حتی هواداران انقلاب اسلامی ایران در مصر - مانند دکتر فهمی هویدی - و سخنان بعضی دیگر از دوستان در ایران، نشان میدهد که متاسفانه بهره نگرفتن از توصیهها و هشدارهای کارشناسان ارشد در داخل کشور، نتایج معکوسی خواهد بخشید.
هرگونه موضعگیری مصر در برابر ایران بیتردید در کشورهای عربی و آفریقایی میتواند تاثیرگذار باشد... ما باید سعی کنیم که با نامههای غیرمفهوم یا مصاحبهها و اظهارات و اقدامات نسنجیده خود، آن را از خود «دورتر» نسازیم! هذه تذکره لمن یتذکر!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.