|

تلویزیون بی‌خبر از خط مقدم

ایگناسیو رامونه، مدیر لوموند دیپلماتیک (1999-2008)

در فوریه سال ۱۹۹۱، ایگناسیو رامونه توهم «سیستم سی‌ان‌ان» را چنین تحلیل کرد: روزنامه‌نگارانی که دور از خط مقدم، جزییات درگیری را تشریح می‌کنند که هیچ‌گونه اطلاعات دست اولی‌ در‌باره آن در اختیار ندارند.
عمل سانسور در جنگ خلیج‌فارس از قوانین بدیهی‌ به‌شمار می‌‌آمد و ارتش فرانسه با نسخه‌برداری از قوانین جنگ ۱۹۴۴، حضور خبرنگاران را در «خط مقدم» ممنوع اعلام کرد. مدیران خبری شبکه‌های فرانسه پذیرفتند که کارکنان مدرسه سینما و مطبوعات ارتش، تصاویر جبهه جنگ را تهیه کنند و پیش از اقدام به پخش آنها از جانب سرویس اطلاعات و روابط عمومی‌ ارتش‌ها (سیرپا) که اداره آن را ژنرال ژرمنوس به عهده داشت، مورد بازبینی قرار گیرند.
گرچه پنتاگون قوانین کمتر سختگیرانه‌ای برای خبرنگاران آمریکایی وضع کرده بود ولی‌ با این وجود، خبرنگاران این کشور از محدودیت‌های موجود در این قوانین به دادگاه شکایت بردند و اظهار کردند برای اولین بار است که این محدودیت‌ها در تاریخ جنگ‌های مدرن مشاهده می‌شوند.
به این‌ترتیب، شبکه‌هایی که ده‌ها خبرنگار را به منطقه فرستادند و از جمله هر یک از چهار شبکه بزرگ آمریکایی به نام‌های ‌ای‌بی‌سی‌، سی‌‌بی‌اس‌، ان‌بی‌سی‌ و سی‌‌ان‌ان که بیش از صد خبرنگار مستقر داشتند و در هفته به طور متوسط حدود پنج‌میلیون‌دلار هزینه می‌کردند، تشنه تصاویر خط مقدم باقی‌ می‌مانند و در نتیجه جنگ خلیج فارس نادیدنی می‌شود و بینندگان علاقه‌مند به پوشش‌های خبری پر هیجان ناامیدی خود را ابراز می‌‌دارند. پس از گذشت دو روز از ارسال خبر بدون وقفه، شبکه‌ها هم متوجه شدند که چیزی برای عرضه مستقیم ندارند و تلفن‌های بی‌شمار به گزارشگران اعزامی که خود اذعان می‌کردند خبر‌ها را از سی‌‌ان‌ان می‌‌گیرند، بینندگان را خسته کرد و روز‌به‌روز تصور مردم از روزنامه‌نگاران خدشه‌دار‌تر می‌شد.
مدل سی‌‌ان‌ان که برخی‌ از گویندگان تلویزیون را سخت مجذوب می‌کند به توهم شبیه است، خبرنگار مستقر در منطقه و مجهز به ده‌ها کیلو تجهیزات الکترونیک، بیشتر وقت‌ها در یک استودیو یا اتاق هتل ساکن است چرا که از اقدام برای جست‌وجوی خبر باز داشته می‌شود و در بهترین حالت به نقش یک شاهد ساده تنزل پیدا می‌کند. لاجرم او همچون بینندگان تلویزیون همان برداشتی را دارد که فابریس در واترلو داشت: آنجا بودن برای دانستن کافی‌ نیست.
جان هولیمن گزارشگر سی‌‌ان‌ان که با برنی شو و پیتر ارنت معروف، دونفر از بهترین خبرنگاران این شبکه، در یک اکیپ کار می‌کردند برای اینکه اولین کسی‌ بود که در شب ۱۷ ژانویه ۱۹۹۱ خبر آغاز بمباران‌های بغداد را اعلام کرد معروف خواهد ماند. او این کار را از پای تلفن و در حالی‌ که از اتاق هتل خود به بیرون نگاه می‌کرد انجام داد بدون اینکه دقیقا بداند چه کسی‌، با چه وسیله‌ای و بر روی چه هدفی‌ بمباران می‌کند و اینکه واکنش عراقی‌ها چگونه بوده است. او هیچ خبری را مخابره نکرد جز اینکه هر کسی‌ که در بغداد زندگی‌ می‌کرد و همان لحظه هم پای تلفن بود می‌توانست بکند.
در فوریه سال ۱۹۹۱، ایگناسیو رامونه توهم «سیستم سی‌ان‌ان» را چنین تحلیل کرد: روزنامه‌نگارانی که دور از خط مقدم، جزییات درگیری را تشریح می‌کنند که هیچ‌گونه اطلاعات دست اولی‌ در‌باره آن در اختیار ندارند.
عمل سانسور در جنگ خلیج‌فارس از قوانین بدیهی‌ به‌شمار می‌‌آمد و ارتش فرانسه با نسخه‌برداری از قوانین جنگ ۱۹۴۴، حضور خبرنگاران را در «خط مقدم» ممنوع اعلام کرد. مدیران خبری شبکه‌های فرانسه پذیرفتند که کارکنان مدرسه سینما و مطبوعات ارتش، تصاویر جبهه جنگ را تهیه کنند و پیش از اقدام به پخش آنها از جانب سرویس اطلاعات و روابط عمومی‌ ارتش‌ها (سیرپا) که اداره آن را ژنرال ژرمنوس به عهده داشت، مورد بازبینی قرار گیرند.
گرچه پنتاگون قوانین کمتر سختگیرانه‌ای برای خبرنگاران آمریکایی وضع کرده بود ولی‌ با این وجود، خبرنگاران این کشور از محدودیت‌های موجود در این قوانین به دادگاه شکایت بردند و اظهار کردند برای اولین بار است که این محدودیت‌ها در تاریخ جنگ‌های مدرن مشاهده می‌شوند.
به این‌ترتیب، شبکه‌هایی که ده‌ها خبرنگار را به منطقه فرستادند و از جمله هر یک از چهار شبکه بزرگ آمریکایی به نام‌های ‌ای‌بی‌سی‌، سی‌‌بی‌اس‌، ان‌بی‌سی‌ و سی‌‌ان‌ان که بیش از صد خبرنگار مستقر داشتند و در هفته به طور متوسط حدود پنج‌میلیون‌دلار هزینه می‌کردند، تشنه تصاویر خط مقدم باقی‌ می‌مانند و در نتیجه جنگ خلیج فارس نادیدنی می‌شود و بینندگان علاقه‌مند به پوشش‌های خبری پر هیجان ناامیدی خود را ابراز می‌‌دارند. پس از گذشت دو روز از ارسال خبر بدون وقفه، شبکه‌ها هم متوجه شدند که چیزی برای عرضه مستقیم ندارند و تلفن‌های بی‌شمار به گزارشگران اعزامی که خود اذعان می‌کردند خبر‌ها را از سی‌‌ان‌ان می‌‌گیرند، بینندگان را خسته کرد و روز‌به‌روز تصور مردم از روزنامه‌نگاران خدشه‌دار‌تر می‌شد.
مدل سی‌‌ان‌ان که برخی‌ از گویندگان تلویزیون را سخت مجذوب می‌کند به توهم شبیه است، خبرنگار مستقر در منطقه و مجهز به ده‌ها کیلو تجهیزات الکترونیک، بیشتر وقت‌ها در یک استودیو یا اتاق هتل ساکن است چرا که از اقدام برای جست‌وجوی خبر باز داشته می‌شود و در بهترین حالت به نقش یک شاهد ساده تنزل پیدا می‌کند. لاجرم او همچون بینندگان تلویزیون همان برداشتی را دارد که فابریس در واترلو داشت: آنجا بودن برای دانستن کافی‌ نیست.
جان هولیمن گزارشگر سی‌‌ان‌ان که با برنی شو و پیتر ارنت معروف، دونفر از بهترین خبرنگاران این شبکه، در یک اکیپ کار می‌کردند برای اینکه اولین کسی‌ بود که در شب ۱۷ ژانویه ۱۹۹۱ خبر آغاز بمباران‌های بغداد را اعلام کرد معروف خواهد ماند. او این کار را از پای تلفن و در حالی‌ که از اتاق هتل خود به بیرون نگاه می‌کرد انجام داد بدون اینکه دقیقا بداند چه کسی‌، با چه وسیله‌ای و بر روی چه هدفی‌ بمباران می‌کند و اینکه واکنش عراقی‌ها چگونه بوده است. او هیچ خبری را مخابره نکرد جز اینکه هر کسی‌ که در بغداد زندگی‌ می‌کرد و همان لحظه هم پای تلفن بود می‌توانست بکند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.