بخشهایی از بیانات مقام معظمرهبری در سال 91
سال «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی»
اگر ما توانستیم تولید داخلی را رونق ببخشیم، مساله تورم حل خواهد شد؛ مساله اشتغال حل خواهد شد؛ اقتصاد داخلی به معنای حقیقی کلمه استحکام پیدا خواهد کرد. اینجاست که دشمن با مشاهده این وضعیت، مایوس و ناامید خواهد شد. وقتی دشمن مایوس شد، تلاش دشمن، توطئه دشمن، کید دشمن هم تمام خواهد شد. بنابراین همه مسوولان کشور، همه دستاندرکاران عرصه اقتصادی و همه مردم عزیزمان را دعوت میکنم به اینکه امسال را سال رونق تولید داخلی قرار بدهند. بنابراین شعار امسال، «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی» است. ما باید بتوانیم از کار کارگر ایرانی حمایت کنیم؛ از سرمایه سرمایهدار ایرانی حمایت کنیم؛ و این فقط با تقویت تولید ملی امکانپذیر خواهد شد. سهم دولت در این کار، پشتیبانی از تولیدات داخلی، صنعتی و کشاورزی است. سهم سرمایهداران و کارگران، تقویت چرخه تولید و اتقان در کار تولید است و سهم مردم - که به نظر من از همه اینها مهمتر است - مصرف تولیدات داخلی است. ما باید عادت کنیم، برای خودمان فرهنگ کنیم، برای خودمان یک فریضه بدانیم که هر کالایی که مشابه داخلی آن وجود دارد و تولید داخلی متوجه آن است، آن کالا را از تولید داخلی مصرف کنیم و از مصرف تولیدات خارجی بجد پرهیز کنیم؛ در همه زمینهها: زمینههای مصارف روزمره و زمینههای عمدهتر و مهمتر. بنابراین ما امیدوار هستیم که با این گرایش، با این جهتگیری و رویکرد، ملت ایران در سال 91 هم بتواند بر توطئه دشمنان، بر کید و مکر بدخواهان در زمینه اقتصادی فائق بیاید.
اگر ما توانستیم تولید داخلی را رونق ببخشیم، مساله تورم حل خواهد شد؛ مساله اشتغال حل خواهد شد؛ اقتصاد داخلی به معنای حقیقی کلمه استحکام پیدا خواهد کرد. اینجاست که دشمن با مشاهده این وضعیت، مایوس و ناامید خواهد شد. وقتی دشمن مایوس شد، تلاش دشمن، توطئه دشمن، کید دشمن هم تمام خواهد شد. بنابراین همه مسوولان کشور، همه دستاندرکاران عرصه اقتصادی و همه مردم عزیزمان را دعوت میکنم به اینکه امسال را سال رونق تولید داخلی قرار بدهند. بنابراین شعار امسال، «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی» است. ما باید بتوانیم از کار کارگر ایرانی حمایت کنیم؛ از سرمایه سرمایهدار ایرانی حمایت کنیم؛ و این فقط با تقویت تولید ملی امکانپذیر خواهد شد. سهم دولت در این کار، پشتیبانی از تولیدات داخلی، صنعتی و کشاورزی است. سهم سرمایهداران و کارگران، تقویت چرخه تولید و اتقان در کار تولید است و سهم مردم - که به نظر من از همه اینها مهمتر است - مصرف تولیدات داخلی است. ما باید عادت کنیم، برای خودمان فرهنگ کنیم، برای خودمان یک فریضه بدانیم که هر کالایی که مشابه داخلی آن وجود دارد و تولید داخلی متوجه آن است، آن کالا را از تولید داخلی مصرف کنیم و از مصرف تولیدات خارجی بجد پرهیز کنیم؛ در همه زمینهها: زمینههای مصارف روزمره و زمینههای عمدهتر و مهمتر. بنابراین ما امیدوار هستیم که با این گرایش، با این جهتگیری و رویکرد، ملت ایران در سال 91 هم بتواند بر توطئه دشمنان، بر کید و مکر بدخواهان در زمینه اقتصادی فائق بیاید.
1/1/1391
زنده بودن مجلس به نشاط و تحرک است
زنده بودن مجلس به این است که نشاط و تحرک و حَیویت از خود نشان بدهد. مجلس اگر راکد بود، خمود بود، خروجی درست و مناسبی در بخشهای مختلف نداشت، ناقص است. این نشانه حیات و دلیل حیات عبارت است از تحرک و نشاط. چگونه میشود این نشاط و تحرک را در بیرون عینیت بخشید؟ باید وظایف را درست انجام داد؛ قانون خوب. در ذیل این کلمه «قانون خوب»، 10 تا 15 شاخص میشود معین کرد: بهروز باشد، تکراری نباشد، معارض نداشته باشد، چه، چه، چه؛ اینها میشود قانون خوب. دوم: نظارت درست. دو وظیفه اصلی مجلس اینهاست دیگر؛ در درجه اول، قانونگذاری و بلافاصله مساله نظارت درست. نظارت درست را میشود ترجمه کرد. نظارت درست شاخصهایی دارد؛ این شاخصها را مشخص کنید. لازم نیست من این شاخصها را بگویم؛ خود شما میدانید؛ اینها جزو معارف روشن و واضح ماست. نظارتهایی که ناشی از نیتهای نادرست باشد، نظارت نادرست است. نظارتهای جانبدارانه و ضدجانبدارانه، هر دو، نظارتهای نادرست است. نظارتهایی که عمقیابی نمیکند، نادرست است. نظارت درست شاخصهایی دارد؛ اینها را باید مشخص کنید.
زنده بودن مجلس به این است که نشاط و تحرک و حَیویت از خود نشان بدهد. مجلس اگر راکد بود، خمود بود، خروجی درست و مناسبی در بخشهای مختلف نداشت، ناقص است. این نشانه حیات و دلیل حیات عبارت است از تحرک و نشاط. چگونه میشود این نشاط و تحرک را در بیرون عینیت بخشید؟ باید وظایف را درست انجام داد؛ قانون خوب. در ذیل این کلمه «قانون خوب»، 10 تا 15 شاخص میشود معین کرد: بهروز باشد، تکراری نباشد، معارض نداشته باشد، چه، چه، چه؛ اینها میشود قانون خوب. دوم: نظارت درست. دو وظیفه اصلی مجلس اینهاست دیگر؛ در درجه اول، قانونگذاری و بلافاصله مساله نظارت درست. نظارت درست را میشود ترجمه کرد. نظارت درست شاخصهایی دارد؛ این شاخصها را مشخص کنید. لازم نیست من این شاخصها را بگویم؛ خود شما میدانید؛ اینها جزو معارف روشن و واضح ماست. نظارتهایی که ناشی از نیتهای نادرست باشد، نظارت نادرست است. نظارتهای جانبدارانه و ضدجانبدارانه، هر دو، نظارتهای نادرست است. نظارتهایی که عمقیابی نمیکند، نادرست است. نظارت درست شاخصهایی دارد؛ اینها را باید مشخص کنید.
24/3/1391
مخالفت با تندروی در اجتماعات
... حضور فیزیکی و فکری در مسایل عمومی کشور از سوی مجموعه دانشجویی حتما لازم است. هم حضور فکری لازم است؛ با همین رسانههای دانشجویی، با اجتماعات دانشجویی، با اظهاراتی که اینجا و امثال اینجا ممکن است بکنید، با ارایه نظراتتان به دستگاههای ذیربط و وزارتهای مربوط - اگر اهل اقتصادید، به دستگاههای اقتصادی؛ اگر اهل مسایل فرهنگی هستید، به دستگاههای فرهنگی نامه بنویسید، پیشنهاد بدهید، نظر بدهید، اعلام موضع کنید - هم حضور فیزیکی لازم است؛ گاهی باید در یک اجتماعی شرکت کنید. من به هیچوجه نفی نمیکنم و رد نمیکنم، بلکه تایید میکنم برخی از اجتماعات دانشجویی را که درباره مسایل گوناگون - فرض کنیم مساله بحرین یا چیزهای دیگر - به وجود میآید. البته با تندروی در این اجتماعات مخالفم؛ با عمل نسنجیده در این اجتماعات مخالفم؛ با تصمیمگیریهای غلط که ممکن است از طرف یک چند نفر انجام بگیرد، بعد در آن بحبوحه احساسات، ناگهان مورد حمایت جمع هم واقع شود، بنده موافق نیستم. حالا راهش چیست؟چگونه میشود عمل کرد؟من گمان میکنم اگر مجموعههای دانشجویی، کانون یا کانونهای تصمیم و اقدام داشته باشند برای اینکه در مسایل گوناگون فکر کنند و تصمیم بگیرند، اقدامهای آنها سنجیدهتر خواهد بود. مثلا فرض کنید در فلان قضیهای که چند تا مثالش را الان زدم، دانشجوها چه کار کنند، خوب است؟این را بنشینند یک گروه نخبهای، زبدهای، مسوولی فکر کنند، بعد به صورت متحدالمآل در بین مجموعه دانشجویی واضح و مشخص بشود که اگر کسی تخطی و زیادهروی کرد از آنچه که قرار شده، مربوط به تصمیم دانشجوها و جریان دانشجویی نیست.
... حضور فیزیکی و فکری در مسایل عمومی کشور از سوی مجموعه دانشجویی حتما لازم است. هم حضور فکری لازم است؛ با همین رسانههای دانشجویی، با اجتماعات دانشجویی، با اظهاراتی که اینجا و امثال اینجا ممکن است بکنید، با ارایه نظراتتان به دستگاههای ذیربط و وزارتهای مربوط - اگر اهل اقتصادید، به دستگاههای اقتصادی؛ اگر اهل مسایل فرهنگی هستید، به دستگاههای فرهنگی نامه بنویسید، پیشنهاد بدهید، نظر بدهید، اعلام موضع کنید - هم حضور فیزیکی لازم است؛ گاهی باید در یک اجتماعی شرکت کنید. من به هیچوجه نفی نمیکنم و رد نمیکنم، بلکه تایید میکنم برخی از اجتماعات دانشجویی را که درباره مسایل گوناگون - فرض کنیم مساله بحرین یا چیزهای دیگر - به وجود میآید. البته با تندروی در این اجتماعات مخالفم؛ با عمل نسنجیده در این اجتماعات مخالفم؛ با تصمیمگیریهای غلط که ممکن است از طرف یک چند نفر انجام بگیرد، بعد در آن بحبوحه احساسات، ناگهان مورد حمایت جمع هم واقع شود، بنده موافق نیستم. حالا راهش چیست؟چگونه میشود عمل کرد؟من گمان میکنم اگر مجموعههای دانشجویی، کانون یا کانونهای تصمیم و اقدام داشته باشند برای اینکه در مسایل گوناگون فکر کنند و تصمیم بگیرند، اقدامهای آنها سنجیدهتر خواهد بود. مثلا فرض کنید در فلان قضیهای که چند تا مثالش را الان زدم، دانشجوها چه کار کنند، خوب است؟این را بنشینند یک گروه نخبهای، زبدهای، مسوولی فکر کنند، بعد به صورت متحدالمآل در بین مجموعه دانشجویی واضح و مشخص بشود که اگر کسی تخطی و زیادهروی کرد از آنچه که قرار شده، مربوط به تصمیم دانشجوها و جریان دانشجویی نیست.
16/5/1391
آرمانهای اصلی جنبش عدمتعهد همچنان زنده است
امروز آرمانهای اصلی جنبش عدم تعهد با گذشت شش دهه همچنان زنده و پابرجاست؛ آرمانهایی مانند استعمارزدایی، استقلال سیاسی و اقتصادی و فرهنگی، عدم تعهد به قطبهای قدرت و ارتقای همبستگی و همکاری میان کشورهای عضو. واقعیتهای امروز جهان با آن آرمانها دارای فاصله است؛ ولی اراده جمعی و تلاش همهجانبه برای عبور از واقعیتها و دست یافتن به آرمانها، هرچند پر چالش، لیک امیدآفرین و ثمربخش است. ما در گذشته نزدیک، شاهد شکست سیاستهای دوران جنگ سرد و نیز یکجانبهگرایی پس از آن بودهایم. جهان با عبرتآموزی از این تجربه تاریخی، در حالگذار به نظام بینالمللی جدیدی است و جنبش عدمتعهد میتواند و باید نقش نوینی ایفا نماید. این نظام باید بر پایه مشارکت همگانی و برابری حقوق ملتها استوار باشد؛ و همبستگی ما کشورهای عضو این جنبش برای شکلگیری این نظم نوین، از ضرورتهای بارز عصر کنونی است.
امروز آرمانهای اصلی جنبش عدم تعهد با گذشت شش دهه همچنان زنده و پابرجاست؛ آرمانهایی مانند استعمارزدایی، استقلال سیاسی و اقتصادی و فرهنگی، عدم تعهد به قطبهای قدرت و ارتقای همبستگی و همکاری میان کشورهای عضو. واقعیتهای امروز جهان با آن آرمانها دارای فاصله است؛ ولی اراده جمعی و تلاش همهجانبه برای عبور از واقعیتها و دست یافتن به آرمانها، هرچند پر چالش، لیک امیدآفرین و ثمربخش است. ما در گذشته نزدیک، شاهد شکست سیاستهای دوران جنگ سرد و نیز یکجانبهگرایی پس از آن بودهایم. جهان با عبرتآموزی از این تجربه تاریخی، در حالگذار به نظام بینالمللی جدیدی است و جنبش عدمتعهد میتواند و باید نقش نوینی ایفا نماید. این نظام باید بر پایه مشارکت همگانی و برابری حقوق ملتها استوار باشد؛ و همبستگی ما کشورهای عضو این جنبش برای شکلگیری این نظم نوین، از ضرورتهای بارز عصر کنونی است.
9/6/1391
تشکر رهبر انقلاب از حضور ملت در راهپیمایی ۲۲ بهمن
من لازم میدانم از این حادثه عظیمی که به وسیله ملت ایران در سیوپنجمین 22بهمن اتفاق افتاد، با عظمت یاد کنم و از عظمت این نعمت بزرگ، از خدای متعال شکرگزاری کنم؛ حقیقتا پدیده عجیبی است. شما نگاه کنید به کشورهایی که انقلاب کردند، ببینید اینها سالگردهای انقلاب را چگونه برگزار میکنند؛ خیلی حدّت کنند، بعد از دو سال، سه سال، سالگرد انقلاب به این است که یک عدهای آنجا بایستند، یک عده هم بیایند جلوی اینها رژه بروند؛ مانند نیروهای مسلح و امثال اینها. اینجا کار روی دوش خود مردم است؛ مردم، خود را صاحبان انقلاب میدانند، که هستند؛ صاحبان کشور میدانند، که هستند. اینکه ما از یکایک مردم تشکر میکنیم - که وظیفه بنده و امثال بنده است که واقعا تشکر کنند - نه به معنای این است که نسبت ما به انقلاب، نزدیکتر از نسبت مردم است، لذا از مردم تشکر میکنیم که انقلاب را کمک کردید؛ نه، انقلاب مال خود این مردم است، کشور متعلق به همین مردم است، نظام جمهوری اسلامی متعلق به این مردم است... . درست در همان جایی که باید حضور خودشان را نشان دهند، نشان میدهند؛ که ملاحظه کردید دیروز در تهران، در سراسر ایران، مردم با همه وجود آمدند وارد این میدان شدند؛ این خیلی پدیده عجیبی است، این خیلی حادثه مهمی است.
من لازم میدانم از این حادثه عظیمی که به وسیله ملت ایران در سیوپنجمین 22بهمن اتفاق افتاد، با عظمت یاد کنم و از عظمت این نعمت بزرگ، از خدای متعال شکرگزاری کنم؛ حقیقتا پدیده عجیبی است. شما نگاه کنید به کشورهایی که انقلاب کردند، ببینید اینها سالگردهای انقلاب را چگونه برگزار میکنند؛ خیلی حدّت کنند، بعد از دو سال، سه سال، سالگرد انقلاب به این است که یک عدهای آنجا بایستند، یک عده هم بیایند جلوی اینها رژه بروند؛ مانند نیروهای مسلح و امثال اینها. اینجا کار روی دوش خود مردم است؛ مردم، خود را صاحبان انقلاب میدانند، که هستند؛ صاحبان کشور میدانند، که هستند. اینکه ما از یکایک مردم تشکر میکنیم - که وظیفه بنده و امثال بنده است که واقعا تشکر کنند - نه به معنای این است که نسبت ما به انقلاب، نزدیکتر از نسبت مردم است، لذا از مردم تشکر میکنیم که انقلاب را کمک کردید؛ نه، انقلاب مال خود این مردم است، کشور متعلق به همین مردم است، نظام جمهوری اسلامی متعلق به این مردم است... . درست در همان جایی که باید حضور خودشان را نشان دهند، نشان میدهند؛ که ملاحظه کردید دیروز در تهران، در سراسر ایران، مردم با همه وجود آمدند وارد این میدان شدند؛ این خیلی پدیده عجیبی است، این خیلی حادثه مهمی است.
23/11/1391
این چه مذاکرهای است؟
.... بحث مذاکره را پیش کشیدند، که ایران بیاید بنشینیم مذاکره کنیم. همین رفتار غیرمنطقی، در این دعوت به مذاکره هم وجود دارد. غرض آنها حل مشکلات و مسایل نیست - که منبعد توضیح خواهم داد - غرضشان یک کار تبلیغاتی است برای اینکه به ملتهای مسلمان نشان دهند که ببینید این نظام جمهوری اسلامی بود با آن سرسختی، با آن ایستادگی، اما عاقبت مجبور شد بیاید باب مصالحه و گفتوگو را با ما باز کند. وقتی ملت ایران اینجور است، شماها چه میگویید دیگر؟…. مذاکره در عرف آمریکاییها و قدرتهای سلطهگر به معنای این است که بیایید بنشینیم گفتوگو کنیم تا شما حرف ما را قبول کنید - هدف مذاکره این است - بیایید بنشینیم حرف بزنیم تا بالاخره نتیجه این حرف زدن و گفتوگو کردن این باشد که مطلبی را که شما قبول نمیکردید، حالا قبول کنید. همین حالا در تبلیغاتی که آمریکاییها در مورد مذاکرات راه انداختهاند - که چند وقت است لابد میشنوید - و سر و صدا و هیاهو دارند که بله، با ایران مذاکره مستقیم کنیم، چه کنیم، در همین حرفهای امروزشان هم این معنا کاملا خودش را نشان میدهد: …. خب، این مذاکره که به درد نمیخورد؛ این مذاکره که به جایی نمیرسد. حالا گیرم دولت ایران قبول کرد، رفتند نشستند با آمریکاییها مذاکره کردند. وقتی هدف این است، این چه مذاکرهای است؟ خب، معلوم است که ایران از حقوق خودش دستبردار نیست. هر جایی که در اثنای مذاکره ببینند طرف مقابل یک حرف منطقیای میزند و آنها کم میآورند، در مقابل ایران همان جا مذاکره را قطع میکنند؛ میگویند ایران حاضر نیست حرف بزند! شبکههای خبری و سیاسی هم دست آنهاست؛ تبلیغات میکنند. این را ما تجربه کردیم. در این 15-10 سال گذشته، دو، سه مرتبه اتفاق افتاد که آمریکاییها سر یک موضوع مشخصی به مسوولان ما پیغام دادند، اصرار کردند که یک امر خیلی لازم فوری فوتی واجبی است، بیایید بنشینیم یک صحبتی بکنیم. خب، مامورین دولتی - معمولا یک نفر، دو نفر - رفتند یک جایی نشستند صحبت کردند؛ بهمجرد اینکه حرف منطقی اینها بیان شد و آنها جوابی نداشتند، یکجانبه مذاکرهها قطع شد!البته استفاده تبلیغاتیشان را هم کردند. این، تجربه ماست.
.... بحث مذاکره را پیش کشیدند، که ایران بیاید بنشینیم مذاکره کنیم. همین رفتار غیرمنطقی، در این دعوت به مذاکره هم وجود دارد. غرض آنها حل مشکلات و مسایل نیست - که منبعد توضیح خواهم داد - غرضشان یک کار تبلیغاتی است برای اینکه به ملتهای مسلمان نشان دهند که ببینید این نظام جمهوری اسلامی بود با آن سرسختی، با آن ایستادگی، اما عاقبت مجبور شد بیاید باب مصالحه و گفتوگو را با ما باز کند. وقتی ملت ایران اینجور است، شماها چه میگویید دیگر؟…. مذاکره در عرف آمریکاییها و قدرتهای سلطهگر به معنای این است که بیایید بنشینیم گفتوگو کنیم تا شما حرف ما را قبول کنید - هدف مذاکره این است - بیایید بنشینیم حرف بزنیم تا بالاخره نتیجه این حرف زدن و گفتوگو کردن این باشد که مطلبی را که شما قبول نمیکردید، حالا قبول کنید. همین حالا در تبلیغاتی که آمریکاییها در مورد مذاکرات راه انداختهاند - که چند وقت است لابد میشنوید - و سر و صدا و هیاهو دارند که بله، با ایران مذاکره مستقیم کنیم، چه کنیم، در همین حرفهای امروزشان هم این معنا کاملا خودش را نشان میدهد: …. خب، این مذاکره که به درد نمیخورد؛ این مذاکره که به جایی نمیرسد. حالا گیرم دولت ایران قبول کرد، رفتند نشستند با آمریکاییها مذاکره کردند. وقتی هدف این است، این چه مذاکرهای است؟ خب، معلوم است که ایران از حقوق خودش دستبردار نیست. هر جایی که در اثنای مذاکره ببینند طرف مقابل یک حرف منطقیای میزند و آنها کم میآورند، در مقابل ایران همان جا مذاکره را قطع میکنند؛ میگویند ایران حاضر نیست حرف بزند! شبکههای خبری و سیاسی هم دست آنهاست؛ تبلیغات میکنند. این را ما تجربه کردیم. در این 15-10 سال گذشته، دو، سه مرتبه اتفاق افتاد که آمریکاییها سر یک موضوع مشخصی به مسوولان ما پیغام دادند، اصرار کردند که یک امر خیلی لازم فوری فوتی واجبی است، بیایید بنشینیم یک صحبتی بکنیم. خب، مامورین دولتی - معمولا یک نفر، دو نفر - رفتند یک جایی نشستند صحبت کردند؛ بهمجرد اینکه حرف منطقی اینها بیان شد و آنها جوابی نداشتند، یکجانبه مذاکرهها قطع شد!البته استفاده تبلیغاتیشان را هم کردند. این، تجربه ماست.
28/11/1391
اعلام موضع درباره رخدادهای «روز استیضاح»
... اینکه شما یک نفر را به عنوان ضدولایت، ضدبصیرت، ضدچه، مشخص کنید، بعد یک عدهای راه بیفتند علیه او شعار بدهند، مجلس را به هم بزنند، بنده با این کارها هم مخالفم؛ این را من صریح بگویم. این کارهایی که در قم اتفاق افتاد، بنده با اینجور کارها مخالفم. آن کارهایی که در مرقد امام اتفاق افتاد، بنده با اینجور کارها مخالفم. بارها به مسوولان و کسانی که میتوانند جلوی این چیزها را بگیرند، تذکر دادهام. آن کسانی که این کارها را میکنند، اگر واقعا حزباللهی و مومنند، خب نکنند. میبینید که تشخیص ما این است که این کارها به ضرر کشور است، این کارها به نفع نیست. با احساساتشان راه بیفتند اینجا، آنجا، علیه این شعار بدهند، علیه آن شعار بدهند؛ این شعاردادنها کاری از پیش نمیبرد...... قضیهای در مجلس پیش آمد؛ قضیه بدی بود، قضیه نامناسبی بود؛ ... . رییس یک قوه به استناد یک اتهام ثابت نشده و مطرح نشدهای در دادگاه، دو قوه دیگر را متهم کرد؛ این کار بدی بود، این کار نامناسبی بود؛ اینجور کارها، هم خلاف شرع است، هم خلاف قانون است، هم خلاف اخلاق است، هم تضییع حقوق اساسی مردم است... . استناد متهم کردن یک نفر، انسان بیاید دیگران را، مجلس را، قوهقضاییه را متهم کند؛ این کار درست نیست، این کار غلط است. بنده فعلا نصیحت میکنم. این کار، کار شایستهای برای نظام جمهوری اسلامی نیست. آن طرف قضیه هم، اصل این استیضاحی که در مجلس انجام گرفت، غلط بود. خب، استیضاح باید یک فایدهای داشته باشد. چندماه به پایان کار دولت، استیضاح یک وزیر، آن هم باز با یک علت و دلیلی که مربوط به خود آن وزیر نیست، چه معنی دارد؟چرا؟این هم غلط بود. این هم که شنیدم در داخل مجلس کسانی حرفهای نامناسبی بر زبان آوردند، این هم غلط است.
... اینکه شما یک نفر را به عنوان ضدولایت، ضدبصیرت، ضدچه، مشخص کنید، بعد یک عدهای راه بیفتند علیه او شعار بدهند، مجلس را به هم بزنند، بنده با این کارها هم مخالفم؛ این را من صریح بگویم. این کارهایی که در قم اتفاق افتاد، بنده با اینجور کارها مخالفم. آن کارهایی که در مرقد امام اتفاق افتاد، بنده با اینجور کارها مخالفم. بارها به مسوولان و کسانی که میتوانند جلوی این چیزها را بگیرند، تذکر دادهام. آن کسانی که این کارها را میکنند، اگر واقعا حزباللهی و مومنند، خب نکنند. میبینید که تشخیص ما این است که این کارها به ضرر کشور است، این کارها به نفع نیست. با احساساتشان راه بیفتند اینجا، آنجا، علیه این شعار بدهند، علیه آن شعار بدهند؛ این شعاردادنها کاری از پیش نمیبرد...... قضیهای در مجلس پیش آمد؛ قضیه بدی بود، قضیه نامناسبی بود؛ ... . رییس یک قوه به استناد یک اتهام ثابت نشده و مطرح نشدهای در دادگاه، دو قوه دیگر را متهم کرد؛ این کار بدی بود، این کار نامناسبی بود؛ اینجور کارها، هم خلاف شرع است، هم خلاف قانون است، هم خلاف اخلاق است، هم تضییع حقوق اساسی مردم است... . استناد متهم کردن یک نفر، انسان بیاید دیگران را، مجلس را، قوهقضاییه را متهم کند؛ این کار درست نیست، این کار غلط است. بنده فعلا نصیحت میکنم. این کار، کار شایستهای برای نظام جمهوری اسلامی نیست. آن طرف قضیه هم، اصل این استیضاحی که در مجلس انجام گرفت، غلط بود. خب، استیضاح باید یک فایدهای داشته باشد. چندماه به پایان کار دولت، استیضاح یک وزیر، آن هم باز با یک علت و دلیلی که مربوط به خود آن وزیر نیست، چه معنی دارد؟چرا؟این هم غلط بود. این هم که شنیدم در داخل مجلس کسانی حرفهای نامناسبی بر زبان آوردند، این هم غلط است.
28/11/1391
سال «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی»
اگر ما توانستیم تولید داخلی را رونق ببخشیم، مساله تورم حل خواهد شد؛ مساله اشتغال حل خواهد شد؛ اقتصاد داخلی به معنای حقیقی کلمه استحکام پیدا خواهد کرد. اینجاست که دشمن با مشاهده این وضعیت، مایوس و ناامید خواهد شد. وقتی دشمن مایوس شد، تلاش دشمن، توطئه دشمن، کید دشمن هم تمام خواهد شد. بنابراین همه مسوولان کشور، همه دستاندرکاران عرصه اقتصادی و همه مردم عزیزمان را دعوت میکنم به اینکه امسال را سال رونق تولید داخلی قرار بدهند. بنابراین شعار امسال، «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی» است. ما باید بتوانیم از کار کارگر ایرانی حمایت کنیم؛ از سرمایه سرمایهدار ایرانی حمایت کنیم؛ و این فقط با تقویت تولید ملی امکانپذیر خواهد شد. سهم دولت در این کار، پشتیبانی از تولیدات داخلی، صنعتی و کشاورزی است. سهم سرمایهداران و کارگران، تقویت چرخه تولید و اتقان در کار تولید است و سهم مردم - که به نظر من از همه اینها مهمتر است - مصرف تولیدات داخلی است. ما باید عادت کنیم، برای خودمان فرهنگ کنیم، برای خودمان یک فریضه بدانیم که هر کالایی که مشابه داخلی آن وجود دارد و تولید داخلی متوجه آن است، آن کالا را از تولید داخلی مصرف کنیم و از مصرف تولیدات خارجی بجد پرهیز کنیم؛ در همه زمینهها: زمینههای مصارف روزمره و زمینههای عمدهتر و مهمتر. بنابراین ما امیدوار هستیم که با این گرایش، با این جهتگیری و رویکرد، ملت ایران در سال 91 هم بتواند بر توطئه دشمنان، بر کید و مکر بدخواهان در زمینه اقتصادی فائق بیاید.
اگر ما توانستیم تولید داخلی را رونق ببخشیم، مساله تورم حل خواهد شد؛ مساله اشتغال حل خواهد شد؛ اقتصاد داخلی به معنای حقیقی کلمه استحکام پیدا خواهد کرد. اینجاست که دشمن با مشاهده این وضعیت، مایوس و ناامید خواهد شد. وقتی دشمن مایوس شد، تلاش دشمن، توطئه دشمن، کید دشمن هم تمام خواهد شد. بنابراین همه مسوولان کشور، همه دستاندرکاران عرصه اقتصادی و همه مردم عزیزمان را دعوت میکنم به اینکه امسال را سال رونق تولید داخلی قرار بدهند. بنابراین شعار امسال، «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی» است. ما باید بتوانیم از کار کارگر ایرانی حمایت کنیم؛ از سرمایه سرمایهدار ایرانی حمایت کنیم؛ و این فقط با تقویت تولید ملی امکانپذیر خواهد شد. سهم دولت در این کار، پشتیبانی از تولیدات داخلی، صنعتی و کشاورزی است. سهم سرمایهداران و کارگران، تقویت چرخه تولید و اتقان در کار تولید است و سهم مردم - که به نظر من از همه اینها مهمتر است - مصرف تولیدات داخلی است. ما باید عادت کنیم، برای خودمان فرهنگ کنیم، برای خودمان یک فریضه بدانیم که هر کالایی که مشابه داخلی آن وجود دارد و تولید داخلی متوجه آن است، آن کالا را از تولید داخلی مصرف کنیم و از مصرف تولیدات خارجی بجد پرهیز کنیم؛ در همه زمینهها: زمینههای مصارف روزمره و زمینههای عمدهتر و مهمتر. بنابراین ما امیدوار هستیم که با این گرایش، با این جهتگیری و رویکرد، ملت ایران در سال 91 هم بتواند بر توطئه دشمنان، بر کید و مکر بدخواهان در زمینه اقتصادی فائق بیاید.
1/1/1391
زنده بودن مجلس به نشاط و تحرک است
زنده بودن مجلس به این است که نشاط و تحرک و حَیویت از خود نشان بدهد. مجلس اگر راکد بود، خمود بود، خروجی درست و مناسبی در بخشهای مختلف نداشت، ناقص است. این نشانه حیات و دلیل حیات عبارت است از تحرک و نشاط. چگونه میشود این نشاط و تحرک را در بیرون عینیت بخشید؟ باید وظایف را درست انجام داد؛ قانون خوب. در ذیل این کلمه «قانون خوب»، 10 تا 15 شاخص میشود معین کرد: بهروز باشد، تکراری نباشد، معارض نداشته باشد، چه، چه، چه؛ اینها میشود قانون خوب. دوم: نظارت درست. دو وظیفه اصلی مجلس اینهاست دیگر؛ در درجه اول، قانونگذاری و بلافاصله مساله نظارت درست. نظارت درست را میشود ترجمه کرد. نظارت درست شاخصهایی دارد؛ این شاخصها را مشخص کنید. لازم نیست من این شاخصها را بگویم؛ خود شما میدانید؛ اینها جزو معارف روشن و واضح ماست. نظارتهایی که ناشی از نیتهای نادرست باشد، نظارت نادرست است. نظارتهای جانبدارانه و ضدجانبدارانه، هر دو، نظارتهای نادرست است. نظارتهایی که عمقیابی نمیکند، نادرست است. نظارت درست شاخصهایی دارد؛ اینها را باید مشخص کنید.
زنده بودن مجلس به این است که نشاط و تحرک و حَیویت از خود نشان بدهد. مجلس اگر راکد بود، خمود بود، خروجی درست و مناسبی در بخشهای مختلف نداشت، ناقص است. این نشانه حیات و دلیل حیات عبارت است از تحرک و نشاط. چگونه میشود این نشاط و تحرک را در بیرون عینیت بخشید؟ باید وظایف را درست انجام داد؛ قانون خوب. در ذیل این کلمه «قانون خوب»، 10 تا 15 شاخص میشود معین کرد: بهروز باشد، تکراری نباشد، معارض نداشته باشد، چه، چه، چه؛ اینها میشود قانون خوب. دوم: نظارت درست. دو وظیفه اصلی مجلس اینهاست دیگر؛ در درجه اول، قانونگذاری و بلافاصله مساله نظارت درست. نظارت درست را میشود ترجمه کرد. نظارت درست شاخصهایی دارد؛ این شاخصها را مشخص کنید. لازم نیست من این شاخصها را بگویم؛ خود شما میدانید؛ اینها جزو معارف روشن و واضح ماست. نظارتهایی که ناشی از نیتهای نادرست باشد، نظارت نادرست است. نظارتهای جانبدارانه و ضدجانبدارانه، هر دو، نظارتهای نادرست است. نظارتهایی که عمقیابی نمیکند، نادرست است. نظارت درست شاخصهایی دارد؛ اینها را باید مشخص کنید.
24/3/1391
مخالفت با تندروی در اجتماعات
... حضور فیزیکی و فکری در مسایل عمومی کشور از سوی مجموعه دانشجویی حتما لازم است. هم حضور فکری لازم است؛ با همین رسانههای دانشجویی، با اجتماعات دانشجویی، با اظهاراتی که اینجا و امثال اینجا ممکن است بکنید، با ارایه نظراتتان به دستگاههای ذیربط و وزارتهای مربوط - اگر اهل اقتصادید، به دستگاههای اقتصادی؛ اگر اهل مسایل فرهنگی هستید، به دستگاههای فرهنگی نامه بنویسید، پیشنهاد بدهید، نظر بدهید، اعلام موضع کنید - هم حضور فیزیکی لازم است؛ گاهی باید در یک اجتماعی شرکت کنید. من به هیچوجه نفی نمیکنم و رد نمیکنم، بلکه تایید میکنم برخی از اجتماعات دانشجویی را که درباره مسایل گوناگون - فرض کنیم مساله بحرین یا چیزهای دیگر - به وجود میآید. البته با تندروی در این اجتماعات مخالفم؛ با عمل نسنجیده در این اجتماعات مخالفم؛ با تصمیمگیریهای غلط که ممکن است از طرف یک چند نفر انجام بگیرد، بعد در آن بحبوحه احساسات، ناگهان مورد حمایت جمع هم واقع شود، بنده موافق نیستم. حالا راهش چیست؟چگونه میشود عمل کرد؟من گمان میکنم اگر مجموعههای دانشجویی، کانون یا کانونهای تصمیم و اقدام داشته باشند برای اینکه در مسایل گوناگون فکر کنند و تصمیم بگیرند، اقدامهای آنها سنجیدهتر خواهد بود. مثلا فرض کنید در فلان قضیهای که چند تا مثالش را الان زدم، دانشجوها چه کار کنند، خوب است؟این را بنشینند یک گروه نخبهای، زبدهای، مسوولی فکر کنند، بعد به صورت متحدالمآل در بین مجموعه دانشجویی واضح و مشخص بشود که اگر کسی تخطی و زیادهروی کرد از آنچه که قرار شده، مربوط به تصمیم دانشجوها و جریان دانشجویی نیست.
... حضور فیزیکی و فکری در مسایل عمومی کشور از سوی مجموعه دانشجویی حتما لازم است. هم حضور فکری لازم است؛ با همین رسانههای دانشجویی، با اجتماعات دانشجویی، با اظهاراتی که اینجا و امثال اینجا ممکن است بکنید، با ارایه نظراتتان به دستگاههای ذیربط و وزارتهای مربوط - اگر اهل اقتصادید، به دستگاههای اقتصادی؛ اگر اهل مسایل فرهنگی هستید، به دستگاههای فرهنگی نامه بنویسید، پیشنهاد بدهید، نظر بدهید، اعلام موضع کنید - هم حضور فیزیکی لازم است؛ گاهی باید در یک اجتماعی شرکت کنید. من به هیچوجه نفی نمیکنم و رد نمیکنم، بلکه تایید میکنم برخی از اجتماعات دانشجویی را که درباره مسایل گوناگون - فرض کنیم مساله بحرین یا چیزهای دیگر - به وجود میآید. البته با تندروی در این اجتماعات مخالفم؛ با عمل نسنجیده در این اجتماعات مخالفم؛ با تصمیمگیریهای غلط که ممکن است از طرف یک چند نفر انجام بگیرد، بعد در آن بحبوحه احساسات، ناگهان مورد حمایت جمع هم واقع شود، بنده موافق نیستم. حالا راهش چیست؟چگونه میشود عمل کرد؟من گمان میکنم اگر مجموعههای دانشجویی، کانون یا کانونهای تصمیم و اقدام داشته باشند برای اینکه در مسایل گوناگون فکر کنند و تصمیم بگیرند، اقدامهای آنها سنجیدهتر خواهد بود. مثلا فرض کنید در فلان قضیهای که چند تا مثالش را الان زدم، دانشجوها چه کار کنند، خوب است؟این را بنشینند یک گروه نخبهای، زبدهای، مسوولی فکر کنند، بعد به صورت متحدالمآل در بین مجموعه دانشجویی واضح و مشخص بشود که اگر کسی تخطی و زیادهروی کرد از آنچه که قرار شده، مربوط به تصمیم دانشجوها و جریان دانشجویی نیست.
16/5/1391
آرمانهای اصلی جنبش عدمتعهد همچنان زنده است
امروز آرمانهای اصلی جنبش عدم تعهد با گذشت شش دهه همچنان زنده و پابرجاست؛ آرمانهایی مانند استعمارزدایی، استقلال سیاسی و اقتصادی و فرهنگی، عدم تعهد به قطبهای قدرت و ارتقای همبستگی و همکاری میان کشورهای عضو. واقعیتهای امروز جهان با آن آرمانها دارای فاصله است؛ ولی اراده جمعی و تلاش همهجانبه برای عبور از واقعیتها و دست یافتن به آرمانها، هرچند پر چالش، لیک امیدآفرین و ثمربخش است. ما در گذشته نزدیک، شاهد شکست سیاستهای دوران جنگ سرد و نیز یکجانبهگرایی پس از آن بودهایم. جهان با عبرتآموزی از این تجربه تاریخی، در حالگذار به نظام بینالمللی جدیدی است و جنبش عدمتعهد میتواند و باید نقش نوینی ایفا نماید. این نظام باید بر پایه مشارکت همگانی و برابری حقوق ملتها استوار باشد؛ و همبستگی ما کشورهای عضو این جنبش برای شکلگیری این نظم نوین، از ضرورتهای بارز عصر کنونی است.
امروز آرمانهای اصلی جنبش عدم تعهد با گذشت شش دهه همچنان زنده و پابرجاست؛ آرمانهایی مانند استعمارزدایی، استقلال سیاسی و اقتصادی و فرهنگی، عدم تعهد به قطبهای قدرت و ارتقای همبستگی و همکاری میان کشورهای عضو. واقعیتهای امروز جهان با آن آرمانها دارای فاصله است؛ ولی اراده جمعی و تلاش همهجانبه برای عبور از واقعیتها و دست یافتن به آرمانها، هرچند پر چالش، لیک امیدآفرین و ثمربخش است. ما در گذشته نزدیک، شاهد شکست سیاستهای دوران جنگ سرد و نیز یکجانبهگرایی پس از آن بودهایم. جهان با عبرتآموزی از این تجربه تاریخی، در حالگذار به نظام بینالمللی جدیدی است و جنبش عدمتعهد میتواند و باید نقش نوینی ایفا نماید. این نظام باید بر پایه مشارکت همگانی و برابری حقوق ملتها استوار باشد؛ و همبستگی ما کشورهای عضو این جنبش برای شکلگیری این نظم نوین، از ضرورتهای بارز عصر کنونی است.
9/6/1391
تشکر رهبر انقلاب از حضور ملت در راهپیمایی ۲۲ بهمن
من لازم میدانم از این حادثه عظیمی که به وسیله ملت ایران در سیوپنجمین 22بهمن اتفاق افتاد، با عظمت یاد کنم و از عظمت این نعمت بزرگ، از خدای متعال شکرگزاری کنم؛ حقیقتا پدیده عجیبی است. شما نگاه کنید به کشورهایی که انقلاب کردند، ببینید اینها سالگردهای انقلاب را چگونه برگزار میکنند؛ خیلی حدّت کنند، بعد از دو سال، سه سال، سالگرد انقلاب به این است که یک عدهای آنجا بایستند، یک عده هم بیایند جلوی اینها رژه بروند؛ مانند نیروهای مسلح و امثال اینها. اینجا کار روی دوش خود مردم است؛ مردم، خود را صاحبان انقلاب میدانند، که هستند؛ صاحبان کشور میدانند، که هستند. اینکه ما از یکایک مردم تشکر میکنیم - که وظیفه بنده و امثال بنده است که واقعا تشکر کنند - نه به معنای این است که نسبت ما به انقلاب، نزدیکتر از نسبت مردم است، لذا از مردم تشکر میکنیم که انقلاب را کمک کردید؛ نه، انقلاب مال خود این مردم است، کشور متعلق به همین مردم است، نظام جمهوری اسلامی متعلق به این مردم است... . درست در همان جایی که باید حضور خودشان را نشان دهند، نشان میدهند؛ که ملاحظه کردید دیروز در تهران، در سراسر ایران، مردم با همه وجود آمدند وارد این میدان شدند؛ این خیلی پدیده عجیبی است، این خیلی حادثه مهمی است.
من لازم میدانم از این حادثه عظیمی که به وسیله ملت ایران در سیوپنجمین 22بهمن اتفاق افتاد، با عظمت یاد کنم و از عظمت این نعمت بزرگ، از خدای متعال شکرگزاری کنم؛ حقیقتا پدیده عجیبی است. شما نگاه کنید به کشورهایی که انقلاب کردند، ببینید اینها سالگردهای انقلاب را چگونه برگزار میکنند؛ خیلی حدّت کنند، بعد از دو سال، سه سال، سالگرد انقلاب به این است که یک عدهای آنجا بایستند، یک عده هم بیایند جلوی اینها رژه بروند؛ مانند نیروهای مسلح و امثال اینها. اینجا کار روی دوش خود مردم است؛ مردم، خود را صاحبان انقلاب میدانند، که هستند؛ صاحبان کشور میدانند، که هستند. اینکه ما از یکایک مردم تشکر میکنیم - که وظیفه بنده و امثال بنده است که واقعا تشکر کنند - نه به معنای این است که نسبت ما به انقلاب، نزدیکتر از نسبت مردم است، لذا از مردم تشکر میکنیم که انقلاب را کمک کردید؛ نه، انقلاب مال خود این مردم است، کشور متعلق به همین مردم است، نظام جمهوری اسلامی متعلق به این مردم است... . درست در همان جایی که باید حضور خودشان را نشان دهند، نشان میدهند؛ که ملاحظه کردید دیروز در تهران، در سراسر ایران، مردم با همه وجود آمدند وارد این میدان شدند؛ این خیلی پدیده عجیبی است، این خیلی حادثه مهمی است.
23/11/1391
این چه مذاکرهای است؟
.... بحث مذاکره را پیش کشیدند، که ایران بیاید بنشینیم مذاکره کنیم. همین رفتار غیرمنطقی، در این دعوت به مذاکره هم وجود دارد. غرض آنها حل مشکلات و مسایل نیست - که منبعد توضیح خواهم داد - غرضشان یک کار تبلیغاتی است برای اینکه به ملتهای مسلمان نشان دهند که ببینید این نظام جمهوری اسلامی بود با آن سرسختی، با آن ایستادگی، اما عاقبت مجبور شد بیاید باب مصالحه و گفتوگو را با ما باز کند. وقتی ملت ایران اینجور است، شماها چه میگویید دیگر؟…. مذاکره در عرف آمریکاییها و قدرتهای سلطهگر به معنای این است که بیایید بنشینیم گفتوگو کنیم تا شما حرف ما را قبول کنید - هدف مذاکره این است - بیایید بنشینیم حرف بزنیم تا بالاخره نتیجه این حرف زدن و گفتوگو کردن این باشد که مطلبی را که شما قبول نمیکردید، حالا قبول کنید. همین حالا در تبلیغاتی که آمریکاییها در مورد مذاکرات راه انداختهاند - که چند وقت است لابد میشنوید - و سر و صدا و هیاهو دارند که بله، با ایران مذاکره مستقیم کنیم، چه کنیم، در همین حرفهای امروزشان هم این معنا کاملا خودش را نشان میدهد: …. خب، این مذاکره که به درد نمیخورد؛ این مذاکره که به جایی نمیرسد. حالا گیرم دولت ایران قبول کرد، رفتند نشستند با آمریکاییها مذاکره کردند. وقتی هدف این است، این چه مذاکرهای است؟ خب، معلوم است که ایران از حقوق خودش دستبردار نیست. هر جایی که در اثنای مذاکره ببینند طرف مقابل یک حرف منطقیای میزند و آنها کم میآورند، در مقابل ایران همان جا مذاکره را قطع میکنند؛ میگویند ایران حاضر نیست حرف بزند! شبکههای خبری و سیاسی هم دست آنهاست؛ تبلیغات میکنند. این را ما تجربه کردیم. در این 15-10 سال گذشته، دو، سه مرتبه اتفاق افتاد که آمریکاییها سر یک موضوع مشخصی به مسوولان ما پیغام دادند، اصرار کردند که یک امر خیلی لازم فوری فوتی واجبی است، بیایید بنشینیم یک صحبتی بکنیم. خب، مامورین دولتی - معمولا یک نفر، دو نفر - رفتند یک جایی نشستند صحبت کردند؛ بهمجرد اینکه حرف منطقی اینها بیان شد و آنها جوابی نداشتند، یکجانبه مذاکرهها قطع شد!البته استفاده تبلیغاتیشان را هم کردند. این، تجربه ماست.
.... بحث مذاکره را پیش کشیدند، که ایران بیاید بنشینیم مذاکره کنیم. همین رفتار غیرمنطقی، در این دعوت به مذاکره هم وجود دارد. غرض آنها حل مشکلات و مسایل نیست - که منبعد توضیح خواهم داد - غرضشان یک کار تبلیغاتی است برای اینکه به ملتهای مسلمان نشان دهند که ببینید این نظام جمهوری اسلامی بود با آن سرسختی، با آن ایستادگی، اما عاقبت مجبور شد بیاید باب مصالحه و گفتوگو را با ما باز کند. وقتی ملت ایران اینجور است، شماها چه میگویید دیگر؟…. مذاکره در عرف آمریکاییها و قدرتهای سلطهگر به معنای این است که بیایید بنشینیم گفتوگو کنیم تا شما حرف ما را قبول کنید - هدف مذاکره این است - بیایید بنشینیم حرف بزنیم تا بالاخره نتیجه این حرف زدن و گفتوگو کردن این باشد که مطلبی را که شما قبول نمیکردید، حالا قبول کنید. همین حالا در تبلیغاتی که آمریکاییها در مورد مذاکرات راه انداختهاند - که چند وقت است لابد میشنوید - و سر و صدا و هیاهو دارند که بله، با ایران مذاکره مستقیم کنیم، چه کنیم، در همین حرفهای امروزشان هم این معنا کاملا خودش را نشان میدهد: …. خب، این مذاکره که به درد نمیخورد؛ این مذاکره که به جایی نمیرسد. حالا گیرم دولت ایران قبول کرد، رفتند نشستند با آمریکاییها مذاکره کردند. وقتی هدف این است، این چه مذاکرهای است؟ خب، معلوم است که ایران از حقوق خودش دستبردار نیست. هر جایی که در اثنای مذاکره ببینند طرف مقابل یک حرف منطقیای میزند و آنها کم میآورند، در مقابل ایران همان جا مذاکره را قطع میکنند؛ میگویند ایران حاضر نیست حرف بزند! شبکههای خبری و سیاسی هم دست آنهاست؛ تبلیغات میکنند. این را ما تجربه کردیم. در این 15-10 سال گذشته، دو، سه مرتبه اتفاق افتاد که آمریکاییها سر یک موضوع مشخصی به مسوولان ما پیغام دادند، اصرار کردند که یک امر خیلی لازم فوری فوتی واجبی است، بیایید بنشینیم یک صحبتی بکنیم. خب، مامورین دولتی - معمولا یک نفر، دو نفر - رفتند یک جایی نشستند صحبت کردند؛ بهمجرد اینکه حرف منطقی اینها بیان شد و آنها جوابی نداشتند، یکجانبه مذاکرهها قطع شد!البته استفاده تبلیغاتیشان را هم کردند. این، تجربه ماست.
28/11/1391
اعلام موضع درباره رخدادهای «روز استیضاح»
... اینکه شما یک نفر را به عنوان ضدولایت، ضدبصیرت، ضدچه، مشخص کنید، بعد یک عدهای راه بیفتند علیه او شعار بدهند، مجلس را به هم بزنند، بنده با این کارها هم مخالفم؛ این را من صریح بگویم. این کارهایی که در قم اتفاق افتاد، بنده با اینجور کارها مخالفم. آن کارهایی که در مرقد امام اتفاق افتاد، بنده با اینجور کارها مخالفم. بارها به مسوولان و کسانی که میتوانند جلوی این چیزها را بگیرند، تذکر دادهام. آن کسانی که این کارها را میکنند، اگر واقعا حزباللهی و مومنند، خب نکنند. میبینید که تشخیص ما این است که این کارها به ضرر کشور است، این کارها به نفع نیست. با احساساتشان راه بیفتند اینجا، آنجا، علیه این شعار بدهند، علیه آن شعار بدهند؛ این شعاردادنها کاری از پیش نمیبرد...... قضیهای در مجلس پیش آمد؛ قضیه بدی بود، قضیه نامناسبی بود؛ ... . رییس یک قوه به استناد یک اتهام ثابت نشده و مطرح نشدهای در دادگاه، دو قوه دیگر را متهم کرد؛ این کار بدی بود، این کار نامناسبی بود؛ اینجور کارها، هم خلاف شرع است، هم خلاف قانون است، هم خلاف اخلاق است، هم تضییع حقوق اساسی مردم است... . استناد متهم کردن یک نفر، انسان بیاید دیگران را، مجلس را، قوهقضاییه را متهم کند؛ این کار درست نیست، این کار غلط است. بنده فعلا نصیحت میکنم. این کار، کار شایستهای برای نظام جمهوری اسلامی نیست. آن طرف قضیه هم، اصل این استیضاحی که در مجلس انجام گرفت، غلط بود. خب، استیضاح باید یک فایدهای داشته باشد. چندماه به پایان کار دولت، استیضاح یک وزیر، آن هم باز با یک علت و دلیلی که مربوط به خود آن وزیر نیست، چه معنی دارد؟چرا؟این هم غلط بود. این هم که شنیدم در داخل مجلس کسانی حرفهای نامناسبی بر زبان آوردند، این هم غلط است.
... اینکه شما یک نفر را به عنوان ضدولایت، ضدبصیرت، ضدچه، مشخص کنید، بعد یک عدهای راه بیفتند علیه او شعار بدهند، مجلس را به هم بزنند، بنده با این کارها هم مخالفم؛ این را من صریح بگویم. این کارهایی که در قم اتفاق افتاد، بنده با اینجور کارها مخالفم. آن کارهایی که در مرقد امام اتفاق افتاد، بنده با اینجور کارها مخالفم. بارها به مسوولان و کسانی که میتوانند جلوی این چیزها را بگیرند، تذکر دادهام. آن کسانی که این کارها را میکنند، اگر واقعا حزباللهی و مومنند، خب نکنند. میبینید که تشخیص ما این است که این کارها به ضرر کشور است، این کارها به نفع نیست. با احساساتشان راه بیفتند اینجا، آنجا، علیه این شعار بدهند، علیه آن شعار بدهند؛ این شعاردادنها کاری از پیش نمیبرد...... قضیهای در مجلس پیش آمد؛ قضیه بدی بود، قضیه نامناسبی بود؛ ... . رییس یک قوه به استناد یک اتهام ثابت نشده و مطرح نشدهای در دادگاه، دو قوه دیگر را متهم کرد؛ این کار بدی بود، این کار نامناسبی بود؛ اینجور کارها، هم خلاف شرع است، هم خلاف قانون است، هم خلاف اخلاق است، هم تضییع حقوق اساسی مردم است... . استناد متهم کردن یک نفر، انسان بیاید دیگران را، مجلس را، قوهقضاییه را متهم کند؛ این کار درست نیست، این کار غلط است. بنده فعلا نصیحت میکنم. این کار، کار شایستهای برای نظام جمهوری اسلامی نیست. آن طرف قضیه هم، اصل این استیضاحی که در مجلس انجام گرفت، غلط بود. خب، استیضاح باید یک فایدهای داشته باشد. چندماه به پایان کار دولت، استیضاح یک وزیر، آن هم باز با یک علت و دلیلی که مربوط به خود آن وزیر نیست، چه معنی دارد؟چرا؟این هم غلط بود. این هم که شنیدم در داخل مجلس کسانی حرفهای نامناسبی بر زبان آوردند، این هم غلط است.
28/11/1391
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.