در جستوجوی «بهترین بد»
مهدی افشارنیک
اقتصاد ایران در سال 91 به تنگناهای تحریم و هدفمندی رسید. از سویی ماهعسل دولت با طرح مختص خودش یعنی هدفمندسازی یارانهها به پایان رسید و مشکلاتش یکی پس از دیگری رو شد، از سویی هم تحریمهای بینالمللی شریانهای درآمدهای حیاتی کشور را به زحمت انداخت. در واقع دو جریان که دولت روی آن سخن گفته بود در 91 به هم رسیدند. در هدفمندی یارانهها قرار بود قدرت خرید مردم پنج برابر شود و تورم به زیر 10درصد برسد و بیکاری تقریبا ریشهکن شود و به مقامهای بالای اقتصادی جهان برسیم که خب تکلیفش این روزها روشن است.
در تحریمها هم صحبت از بیاهمیت بودن آنها و کاغذ پاره بودن آنها بود که در سال 91 خود دولت به تاثیر تحریمها بر اقتصاد کشور زبان گشود. هر دو اینها در 91 به هم رسیدند. تاثیر به هم رسیدن در تمام عرصهها رخ نمود مثلا در خودروسازی هم تحریمها مانع از رسیدن قطعات تولیدی از سوی اروپا به ایران شد و هم اینکه سختیهای تولید در دوران بعد از هدفمندی گریبان خودروسازان را گرفت تا جایی که 50درصد تولید نسبت به سال قبل افت کرد هرچند دولت برای نجات خودروسازان به سیاست حاشیه قیمت بازار روی آورد ولی این نیز افاقه نکرد و تولید به حالت سال 90 برنگشت. در این سال نیز بالاترین رشد نقدینگی به ثبت رسید و به مرز 450هزارمیلیاردتومان، اگر این رکورد را به رشد دو برابری قیمت دلار در چند ماه اضافه کنیم تصویر کاملتری از آنچه در سال 91 بر اقتصاد ایران رفت، ساخته میشود.
در واقع 91 آینه تمامنمای اداره کشور توسط اصولگرایان است. دسته و گروهی که دیگر رقبا را به فساد، کمکاری در تامین معیشت مردم، بیتوجهی به مبارزه با فساد اقتصادی و چه و چه متهم میکردند خود به بدتر از آنچه انتقاد میکردند دچار شدند. این دچاری نه گریبان خودشان را که گریبان مردم را گرفت.
به طوری که قیمت کالاهای اساسی هر هفته برای مردم داستانساز بود و قیمت برنج و گوشت مرغ و ماست و پنیر مساله هر روزه مردم شد. اینگونه بود که عیدانه دادن به مردم در پایان سال مورد توجه قرارگرفت و از سویی هم مجلس در پی احیای سیستم کوپنی رفت. سال 91 دور برگردان بازگشت به دهه اول انقلاب بود؛ دههای که کشور در مرحله تثبیت انقلاب بود و هشت سال از آن درگیر جنگ با دشمن خارجی بود. شاید در بازخوانی تاریخ در دهههای آینده از این سال با عنوانهای سرنوشتساز و سالی خاص یاد شود. 91 این استعداد را از خود نشان داد.
در تحریمها هم صحبت از بیاهمیت بودن آنها و کاغذ پاره بودن آنها بود که در سال 91 خود دولت به تاثیر تحریمها بر اقتصاد کشور زبان گشود. هر دو اینها در 91 به هم رسیدند. تاثیر به هم رسیدن در تمام عرصهها رخ نمود مثلا در خودروسازی هم تحریمها مانع از رسیدن قطعات تولیدی از سوی اروپا به ایران شد و هم اینکه سختیهای تولید در دوران بعد از هدفمندی گریبان خودروسازان را گرفت تا جایی که 50درصد تولید نسبت به سال قبل افت کرد هرچند دولت برای نجات خودروسازان به سیاست حاشیه قیمت بازار روی آورد ولی این نیز افاقه نکرد و تولید به حالت سال 90 برنگشت. در این سال نیز بالاترین رشد نقدینگی به ثبت رسید و به مرز 450هزارمیلیاردتومان، اگر این رکورد را به رشد دو برابری قیمت دلار در چند ماه اضافه کنیم تصویر کاملتری از آنچه در سال 91 بر اقتصاد ایران رفت، ساخته میشود.
در واقع 91 آینه تمامنمای اداره کشور توسط اصولگرایان است. دسته و گروهی که دیگر رقبا را به فساد، کمکاری در تامین معیشت مردم، بیتوجهی به مبارزه با فساد اقتصادی و چه و چه متهم میکردند خود به بدتر از آنچه انتقاد میکردند دچار شدند. این دچاری نه گریبان خودشان را که گریبان مردم را گرفت.
به طوری که قیمت کالاهای اساسی هر هفته برای مردم داستانساز بود و قیمت برنج و گوشت مرغ و ماست و پنیر مساله هر روزه مردم شد. اینگونه بود که عیدانه دادن به مردم در پایان سال مورد توجه قرارگرفت و از سویی هم مجلس در پی احیای سیستم کوپنی رفت. سال 91 دور برگردان بازگشت به دهه اول انقلاب بود؛ دههای که کشور در مرحله تثبیت انقلاب بود و هشت سال از آن درگیر جنگ با دشمن خارجی بود. شاید در بازخوانی تاریخ در دهههای آینده از این سال با عنوانهای سرنوشتساز و سالی خاص یاد شود. 91 این استعداد را از خود نشان داد.
اقتصاد ایران در سال 91 به تنگناهای تحریم و هدفمندی رسید. از سویی ماهعسل دولت با طرح مختص خودش یعنی هدفمندسازی یارانهها به پایان رسید و مشکلاتش یکی پس از دیگری رو شد، از سویی هم تحریمهای بینالمللی شریانهای درآمدهای حیاتی کشور را به زحمت انداخت. در واقع دو جریان که دولت روی آن سخن گفته بود در 91 به هم رسیدند. در هدفمندی یارانهها قرار بود قدرت خرید مردم پنج برابر شود و تورم به زیر 10درصد برسد و بیکاری تقریبا ریشهکن شود و به مقامهای بالای اقتصادی جهان برسیم که خب تکلیفش این روزها روشن است.
در تحریمها هم صحبت از بیاهمیت بودن آنها و کاغذ پاره بودن آنها بود که در سال 91 خود دولت به تاثیر تحریمها بر اقتصاد کشور زبان گشود. هر دو اینها در 91 به هم رسیدند. تاثیر به هم رسیدن در تمام عرصهها رخ نمود مثلا در خودروسازی هم تحریمها مانع از رسیدن قطعات تولیدی از سوی اروپا به ایران شد و هم اینکه سختیهای تولید در دوران بعد از هدفمندی گریبان خودروسازان را گرفت تا جایی که 50درصد تولید نسبت به سال قبل افت کرد هرچند دولت برای نجات خودروسازان به سیاست حاشیه قیمت بازار روی آورد ولی این نیز افاقه نکرد و تولید به حالت سال 90 برنگشت. در این سال نیز بالاترین رشد نقدینگی به ثبت رسید و به مرز 450هزارمیلیاردتومان، اگر این رکورد را به رشد دو برابری قیمت دلار در چند ماه اضافه کنیم تصویر کاملتری از آنچه در سال 91 بر اقتصاد ایران رفت، ساخته میشود.
در واقع 91 آینه تمامنمای اداره کشور توسط اصولگرایان است. دسته و گروهی که دیگر رقبا را به فساد، کمکاری در تامین معیشت مردم، بیتوجهی به مبارزه با فساد اقتصادی و چه و چه متهم میکردند خود به بدتر از آنچه انتقاد میکردند دچار شدند. این دچاری نه گریبان خودشان را که گریبان مردم را گرفت.
به طوری که قیمت کالاهای اساسی هر هفته برای مردم داستانساز بود و قیمت برنج و گوشت مرغ و ماست و پنیر مساله هر روزه مردم شد. اینگونه بود که عیدانه دادن به مردم در پایان سال مورد توجه قرارگرفت و از سویی هم مجلس در پی احیای سیستم کوپنی رفت. سال 91 دور برگردان بازگشت به دهه اول انقلاب بود؛ دههای که کشور در مرحله تثبیت انقلاب بود و هشت سال از آن درگیر جنگ با دشمن خارجی بود. شاید در بازخوانی تاریخ در دهههای آینده از این سال با عنوانهای سرنوشتساز و سالی خاص یاد شود. 91 این استعداد را از خود نشان داد.
در تحریمها هم صحبت از بیاهمیت بودن آنها و کاغذ پاره بودن آنها بود که در سال 91 خود دولت به تاثیر تحریمها بر اقتصاد کشور زبان گشود. هر دو اینها در 91 به هم رسیدند. تاثیر به هم رسیدن در تمام عرصهها رخ نمود مثلا در خودروسازی هم تحریمها مانع از رسیدن قطعات تولیدی از سوی اروپا به ایران شد و هم اینکه سختیهای تولید در دوران بعد از هدفمندی گریبان خودروسازان را گرفت تا جایی که 50درصد تولید نسبت به سال قبل افت کرد هرچند دولت برای نجات خودروسازان به سیاست حاشیه قیمت بازار روی آورد ولی این نیز افاقه نکرد و تولید به حالت سال 90 برنگشت. در این سال نیز بالاترین رشد نقدینگی به ثبت رسید و به مرز 450هزارمیلیاردتومان، اگر این رکورد را به رشد دو برابری قیمت دلار در چند ماه اضافه کنیم تصویر کاملتری از آنچه در سال 91 بر اقتصاد ایران رفت، ساخته میشود.
در واقع 91 آینه تمامنمای اداره کشور توسط اصولگرایان است. دسته و گروهی که دیگر رقبا را به فساد، کمکاری در تامین معیشت مردم، بیتوجهی به مبارزه با فساد اقتصادی و چه و چه متهم میکردند خود به بدتر از آنچه انتقاد میکردند دچار شدند. این دچاری نه گریبان خودشان را که گریبان مردم را گرفت.
به طوری که قیمت کالاهای اساسی هر هفته برای مردم داستانساز بود و قیمت برنج و گوشت مرغ و ماست و پنیر مساله هر روزه مردم شد. اینگونه بود که عیدانه دادن به مردم در پایان سال مورد توجه قرارگرفت و از سویی هم مجلس در پی احیای سیستم کوپنی رفت. سال 91 دور برگردان بازگشت به دهه اول انقلاب بود؛ دههای که کشور در مرحله تثبیت انقلاب بود و هشت سال از آن درگیر جنگ با دشمن خارجی بود. شاید در بازخوانی تاریخ در دهههای آینده از این سال با عنوانهای سرنوشتساز و سالی خاص یاد شود. 91 این استعداد را از خود نشان داد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.