|

عید واقعی

بهاره رهنما

بهار با رنگ بهار می‌شود. با نور، با شکوفه‌ها و بوی عیدی و اسکناس نـو و آجیل و لباس‌های تازه و عید‌دیدنی و سبزی پلو ماهی و رشته‌پلو، نصفش با طبیعت است و نصفش با اوضاع، نصفه اولش رحمانیت خداوند است و دریغ نمی‌شود، نصفه باقیش اما... امسال که تعریف چندانی ندارد و با حلوا‌حلوا گفتن هم دهان شیرین نمی‌شود، نمی‌شود به بچه پنج ساله گفت، عید روزی است که آدم‌ها به هم دروغ نگویند، عید روزی است که کار بد نکنی، عید ‌روزی است که چنین و چنان، بله همچین روزی می‌تواند در قاموس ما آدم بزرگ‌ها عید باشد، ولی در دنیای کودکانه او عید ماهی قرمز توی تنگ است و اسکناس‌های نو لای قرآن و لباس‌های رنگارنگ و آجیل سر میز، چیز‌هایی که بی‌شک امسال نبودنشان برای بچه‌ها رنگ شکوفه‌های بهار را کمرنگ‌تر می‌کند و حال و هوای عید را بی‌رنگ‌تر. عید ولی مال بچه‌هاست، حال و ذوقش را نباید از آنها گرفت، امسال فکر می‌کنم شاید هر کدام از ما آدم بزرگ‌ها اگر دور و بر خودمان لااقل دو تا از این بچه‌ها را با یک هدیه رنگی حتی کوچک خوشحال کنیم کلی در این رنگ‌آمیزی بهاری نقش داشته‌ایم و آنگاه شاید لحظه‌ای واقعا باور کنیم که عید واقعی زمانی است که دلی را شاد کرده باشیم، به کودکی‌های خود که فکر کنیم می‌بینیم چندان کار سختی هم نیست گاه، یک بسته مداد رنگی، یک گل سر، یک کیف کوچک، یک توپ، یک بسته جوراب چقدر خوشحالی بزرگی را به دل کوچک آن‌روزهایمان سر ریز کرده، پس واقعا احتیاج به حرکت بزرگ و توان مالی چندانی نیست، کافی است دو نکته کوچک، یادمان نرود: یکی اینکه وقتی بچه بودیم چقدر ساده و زود از گرفتن هر هدیه‌ای ذوق می‌کردیم و دوم اینکه عید و ذوق عیدانه اصلش مال همین بچه‌ها و روزهای کودکی است. زود باشید همین الان دو تا بچه از بچه‌های دور و برتان، کوچه، خیابان، محل، فامیل یا خانواده‌تان را در نظر بگیرید و فکر کنید با چه هدیه‌ای می‌توانید در رنگین کردن بهار این بچه‌ها سهیم باشید، شک نکنید دلتان بیشتر از اینها بهاری می‌شود و باور می‌کنید عید واقعی روزی است که می‌توان دلی را خوش کرد.
بهار با رنگ بهار می‌شود. با نور، با شکوفه‌ها و بوی عیدی و اسکناس نـو و آجیل و لباس‌های تازه و عید‌دیدنی و سبزی پلو ماهی و رشته‌پلو، نصفش با طبیعت است و نصفش با اوضاع، نصفه اولش رحمانیت خداوند است و دریغ نمی‌شود، نصفه باقیش اما... امسال که تعریف چندانی ندارد و با حلوا‌حلوا گفتن هم دهان شیرین نمی‌شود، نمی‌شود به بچه پنج ساله گفت، عید روزی است که آدم‌ها به هم دروغ نگویند، عید روزی است که کار بد نکنی، عید ‌روزی است که چنین و چنان، بله همچین روزی می‌تواند در قاموس ما آدم بزرگ‌ها عید باشد، ولی در دنیای کودکانه او عید ماهی قرمز توی تنگ است و اسکناس‌های نو لای قرآن و لباس‌های رنگارنگ و آجیل سر میز، چیز‌هایی که بی‌شک امسال نبودنشان برای بچه‌ها رنگ شکوفه‌های بهار را کمرنگ‌تر می‌کند و حال و هوای عید را بی‌رنگ‌تر. عید ولی مال بچه‌هاست، حال و ذوقش را نباید از آنها گرفت، امسال فکر می‌کنم شاید هر کدام از ما آدم بزرگ‌ها اگر دور و بر خودمان لااقل دو تا از این بچه‌ها را با یک هدیه رنگی حتی کوچک خوشحال کنیم کلی در این رنگ‌آمیزی بهاری نقش داشته‌ایم و آنگاه شاید لحظه‌ای واقعا باور کنیم که عید واقعی زمانی است که دلی را شاد کرده باشیم، به کودکی‌های خود که فکر کنیم می‌بینیم چندان کار سختی هم نیست گاه، یک بسته مداد رنگی، یک گل سر، یک کیف کوچک، یک توپ، یک بسته جوراب چقدر خوشحالی بزرگی را به دل کوچک آن‌روزهایمان سر ریز کرده، پس واقعا احتیاج به حرکت بزرگ و توان مالی چندانی نیست، کافی است دو نکته کوچک، یادمان نرود: یکی اینکه وقتی بچه بودیم چقدر ساده و زود از گرفتن هر هدیه‌ای ذوق می‌کردیم و دوم اینکه عید و ذوق عیدانه اصلش مال همین بچه‌ها و روزهای کودکی است. زود باشید همین الان دو تا بچه از بچه‌های دور و برتان، کوچه، خیابان، محل، فامیل یا خانواده‌تان را در نظر بگیرید و فکر کنید با چه هدیه‌ای می‌توانید در رنگین کردن بهار این بچه‌ها سهیم باشید، شک نکنید دلتان بیشتر از اینها بهاری می‌شود و باور می‌کنید عید واقعی روزی است که می‌توان دلی را خوش کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.