|

به امید یک ضیافت شام در سال جدید

محمد مهدی عسگر‌پور/کارگردان سینما

در این سال‌ها در حوزه فرهنگ و هنر و مشخصا سینما، اساسا با - دولت اصولگرا - مواجه نبودیم؛ اصولگرا نه به معنی دسته‌بندی مغموم اصولگرایی بلکه ما با یک اصولگرایی در حد شعار مواجه بودیم، به این دلیل که این دوران به پایان نزدیک است و این شعارها در بین نزدیکان فکری دولت کاربردش را از دست داده است. به همین دلیل نزدیکان هم تا این حد باور نمی‌کنند حرف و عمل آنها مشابهت نداشته باشد، به طورکلی فاصله زیادی در حرف و عمل وجود داشت. از طرف دیگر ما با دولت پاسخگو هم مواجه نبودیم، عملکرد فرهنگی و هنری نشانگر این عبارت است که ما با یک دولت پرسشگر مواجه بودیم به جای پاسخگو.نکته پرتامل در این دوره حرکت ضدوفاق در حوزه فرهنگی و به ویژه سینماست. به طوری‌که این‌حد درگیری بی‌سابقه بوده است که می‌توان گفت این به رویکرد مدیریتی باز می‌گردد که امکان وفاق را نمی‌تواند درمان کند. به نظر می‌آید با ایجاد جریان نخبه‌گرایی در سینما در یک تونل تاریک حرکت‌می‌کردیم. مدیران سینما لابد به مافوق خود وعده داده‌بودند ما نخبگان جدید معرفی می‌کنیم؛ بنابراین ما عملا بخشی از کاربرد نخبگان را از دست دادیم و جایگزین هم برایش وجود نداشت. در کلیت سینمای ایران تقریبا هیچ برنامه اجرایی و عملیاتی وجود نداشت و هیچ‌کدام از شعارها به درد سینما‌گران نمی‌خورد، به تعبیر من می‌توان گفت ما با شعارهایی مواجه بودیم که اغلب، عملیاتی نشد. آنچه که این حوزه را به یک رشد نسبی نزدیک می‌کند در واقع استفاده از انرژی نسبی خود خانواده سینماست، خیلی ساده‌انگارانه است که مدیران بر این عقیده باشند که می‌توانند بدون استفاده از این توان‌ها، سینما را به اوج برسانند. استفاده از این مهم با ایجاد وفاق شکل می‌گیرد. این نکاتی که اشاره کردم اوج و فرودهای سینما در اکران و تولید نبود چرا که ما در دوره‌ای از سینما قرار داریم که رفتارهای پرخطر به تکرار دیده‌می‌شود، این حجم درگیری‌ها و پرده‌دری‌ها به همین سادگی قابل‌حل‌شدن نخواهد بود، به این معنی که در سال آینده با تغییر مدیران یک ضیافت شام بدهیم و همه با هم خوب شوند و همه چیز به حالت قبلی خود بازگردد. اثر وضعی ضدوفاق تا مدت‌های زیادی دامنگیر سینمای ما خواهد بود و مطرح‌کردن این نکات بسی مهم‌تر از مشکلات دیگر بود. در نهایت امیدواریم مدیران جدید شعار را کنار بگذارند و عمل کنند.
در این سال‌ها در حوزه فرهنگ و هنر و مشخصا سینما، اساسا با - دولت اصولگرا - مواجه نبودیم؛ اصولگرا نه به معنی دسته‌بندی مغموم اصولگرایی بلکه ما با یک اصولگرایی در حد شعار مواجه بودیم، به این دلیل که این دوران به پایان نزدیک است و این شعارها در بین نزدیکان فکری دولت کاربردش را از دست داده است. به همین دلیل نزدیکان هم تا این حد باور نمی‌کنند حرف و عمل آنها مشابهت نداشته باشد، به طورکلی فاصله زیادی در حرف و عمل وجود داشت. از طرف دیگر ما با دولت پاسخگو هم مواجه نبودیم، عملکرد فرهنگی و هنری نشانگر این عبارت است که ما با یک دولت پرسشگر مواجه بودیم به جای پاسخگو.نکته پرتامل در این دوره حرکت ضدوفاق در حوزه فرهنگی و به ویژه سینماست. به طوری‌که این‌حد درگیری بی‌سابقه بوده است که می‌توان گفت این به رویکرد مدیریتی باز می‌گردد که امکان وفاق را نمی‌تواند درمان کند. به نظر می‌آید با ایجاد جریان نخبه‌گرایی در سینما در یک تونل تاریک حرکت‌می‌کردیم. مدیران سینما لابد به مافوق خود وعده داده‌بودند ما نخبگان جدید معرفی می‌کنیم؛ بنابراین ما عملا بخشی از کاربرد نخبگان را از دست دادیم و جایگزین هم برایش وجود نداشت. در کلیت سینمای ایران تقریبا هیچ برنامه اجرایی و عملیاتی وجود نداشت و هیچ‌کدام از شعارها به درد سینما‌گران نمی‌خورد، به تعبیر من می‌توان گفت ما با شعارهایی مواجه بودیم که اغلب، عملیاتی نشد. آنچه که این حوزه را به یک رشد نسبی نزدیک می‌کند در واقع استفاده از انرژی نسبی خود خانواده سینماست، خیلی ساده‌انگارانه است که مدیران بر این عقیده باشند که می‌توانند بدون استفاده از این توان‌ها، سینما را به اوج برسانند. استفاده از این مهم با ایجاد وفاق شکل می‌گیرد. این نکاتی که اشاره کردم اوج و فرودهای سینما در اکران و تولید نبود چرا که ما در دوره‌ای از سینما قرار داریم که رفتارهای پرخطر به تکرار دیده‌می‌شود، این حجم درگیری‌ها و پرده‌دری‌ها به همین سادگی قابل‌حل‌شدن نخواهد بود، به این معنی که در سال آینده با تغییر مدیران یک ضیافت شام بدهیم و همه با هم خوب شوند و همه چیز به حالت قبلی خود بازگردد. اثر وضعی ضدوفاق تا مدت‌های زیادی دامنگیر سینمای ما خواهد بود و مطرح‌کردن این نکات بسی مهم‌تر از مشکلات دیگر بود. در نهایت امیدواریم مدیران جدید شعار را کنار بگذارند و عمل کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.