مگر چندتا «سپان» داریم
شاعر شهر در پلاک 4
حمیدرضا نجفی
اول بار که دیدمش سال 69 بود در گالری «کسری» به واسطه شعری که مرتکب شده بودم و «گلشیری» دیده بود. گفت: ببین سپان، چی میگه و «سپان» برایم آنقدر دور بود که بپرسم: منطورتون آقای سپانلو هست؟ گفت: آره دیگه! مگر چندتا «سپان» داریم؟
و هنوز هم فکر میکنم مگر ما چند تا «سپان» داریم. شعرم را هفته بعد دید و دیدمش. با چشمهایی که بیشک همانقدر که شفاف و روشن است و باریکبین. بعد از آن دیگر شعر نگفتم! در عوض حرفها و لحظاتی نصیبم شد که غرق در شوق و غرور قدم زدن با او و گلشیری تا سر «بلوار» و از آنجا تا دم «جمالزاده» جز لذتش همه را فراموش کردم. از «بازآفرینی واقعیت» میگفت و من هنوز در حسرت بازآفرینی آن لحظاتم. گذشت و گذشت و اینک سال 84 بود. من برای اولین بار به پلاک 4 میرفتم منزلش. از گالری کسری 69 تا پلاک4، سال 84 راه درازی طی کردم. باران میبارید یا شاید باریده بود. سرشب بود. دل توی دلم نبود. دوباره دیدمش. شاعر شهر تکان نخورده بود، همان چشمان روشن و شفاف. همان قامت خدنگ و همان حواس تیز و جمع. از داستان گفت و دیدم که با خیال راحت میتوانم به حرفهایش در مورد داستان گوش کنم و نگران این نباشم که اینها را برای دلخوشکنک میگوید و میخواهد دلی را نشکند چون دیده بودم که با خیال باطل شاعریم چه کرده بود. تکلیفم را موکد کرد، بنویس! بعد از گلشیری، سپانلو قوت قلب ما بود و هست، و نفسش در این برهوت بیهمنفسی، شگفت غنیمتی است. خبر کسالتش ترساندم. سراسیمه شدم. بالاخره به هر ضرب و زوری بود خودم را راضی کردم که آن قامت خدنگ را در بستر بیماری ببینم و رفتم در حالیکه تمام راه نگران چشمهایش بودم. دیدمشان خیالم راحت شد. هنوز همانطور شفاف و شوخ. در دلم هر کلام نیکی را از هر کجا شنیده بودم و هر تصویر زیبایی از هر تصوری را که توانستم گردآوردم و با هر عطر خوشی که در زندگی بوییده بودم به آرامی فرو بردم و به آسودگی دمیدم. نفسم که از ترس بند آمده بود به راحتی باز شد. شاعر شهر در پلاک 4 سُر و مُر و گنده و شاد نشسته بود و دیدم همچنان پشتمان به کوه است. تا باد چنین بادا. بهقول گلشیری «مگر ما چند تا» «سپان» داریم؟
و بیش از این چه میتوان گفت؟
و هنوز هم فکر میکنم مگر ما چند تا «سپان» داریم. شعرم را هفته بعد دید و دیدمش. با چشمهایی که بیشک همانقدر که شفاف و روشن است و باریکبین. بعد از آن دیگر شعر نگفتم! در عوض حرفها و لحظاتی نصیبم شد که غرق در شوق و غرور قدم زدن با او و گلشیری تا سر «بلوار» و از آنجا تا دم «جمالزاده» جز لذتش همه را فراموش کردم. از «بازآفرینی واقعیت» میگفت و من هنوز در حسرت بازآفرینی آن لحظاتم. گذشت و گذشت و اینک سال 84 بود. من برای اولین بار به پلاک 4 میرفتم منزلش. از گالری کسری 69 تا پلاک4، سال 84 راه درازی طی کردم. باران میبارید یا شاید باریده بود. سرشب بود. دل توی دلم نبود. دوباره دیدمش. شاعر شهر تکان نخورده بود، همان چشمان روشن و شفاف. همان قامت خدنگ و همان حواس تیز و جمع. از داستان گفت و دیدم که با خیال راحت میتوانم به حرفهایش در مورد داستان گوش کنم و نگران این نباشم که اینها را برای دلخوشکنک میگوید و میخواهد دلی را نشکند چون دیده بودم که با خیال باطل شاعریم چه کرده بود. تکلیفم را موکد کرد، بنویس! بعد از گلشیری، سپانلو قوت قلب ما بود و هست، و نفسش در این برهوت بیهمنفسی، شگفت غنیمتی است. خبر کسالتش ترساندم. سراسیمه شدم. بالاخره به هر ضرب و زوری بود خودم را راضی کردم که آن قامت خدنگ را در بستر بیماری ببینم و رفتم در حالیکه تمام راه نگران چشمهایش بودم. دیدمشان خیالم راحت شد. هنوز همانطور شفاف و شوخ. در دلم هر کلام نیکی را از هر کجا شنیده بودم و هر تصویر زیبایی از هر تصوری را که توانستم گردآوردم و با هر عطر خوشی که در زندگی بوییده بودم به آرامی فرو بردم و به آسودگی دمیدم. نفسم که از ترس بند آمده بود به راحتی باز شد. شاعر شهر در پلاک 4 سُر و مُر و گنده و شاد نشسته بود و دیدم همچنان پشتمان به کوه است. تا باد چنین بادا. بهقول گلشیری «مگر ما چند تا» «سپان» داریم؟
و بیش از این چه میتوان گفت؟
اول بار که دیدمش سال 69 بود در گالری «کسری» به واسطه شعری که مرتکب شده بودم و «گلشیری» دیده بود. گفت: ببین سپان، چی میگه و «سپان» برایم آنقدر دور بود که بپرسم: منطورتون آقای سپانلو هست؟ گفت: آره دیگه! مگر چندتا «سپان» داریم؟
و هنوز هم فکر میکنم مگر ما چند تا «سپان» داریم. شعرم را هفته بعد دید و دیدمش. با چشمهایی که بیشک همانقدر که شفاف و روشن است و باریکبین. بعد از آن دیگر شعر نگفتم! در عوض حرفها و لحظاتی نصیبم شد که غرق در شوق و غرور قدم زدن با او و گلشیری تا سر «بلوار» و از آنجا تا دم «جمالزاده» جز لذتش همه را فراموش کردم. از «بازآفرینی واقعیت» میگفت و من هنوز در حسرت بازآفرینی آن لحظاتم. گذشت و گذشت و اینک سال 84 بود. من برای اولین بار به پلاک 4 میرفتم منزلش. از گالری کسری 69 تا پلاک4، سال 84 راه درازی طی کردم. باران میبارید یا شاید باریده بود. سرشب بود. دل توی دلم نبود. دوباره دیدمش. شاعر شهر تکان نخورده بود، همان چشمان روشن و شفاف. همان قامت خدنگ و همان حواس تیز و جمع. از داستان گفت و دیدم که با خیال راحت میتوانم به حرفهایش در مورد داستان گوش کنم و نگران این نباشم که اینها را برای دلخوشکنک میگوید و میخواهد دلی را نشکند چون دیده بودم که با خیال باطل شاعریم چه کرده بود. تکلیفم را موکد کرد، بنویس! بعد از گلشیری، سپانلو قوت قلب ما بود و هست، و نفسش در این برهوت بیهمنفسی، شگفت غنیمتی است. خبر کسالتش ترساندم. سراسیمه شدم. بالاخره به هر ضرب و زوری بود خودم را راضی کردم که آن قامت خدنگ را در بستر بیماری ببینم و رفتم در حالیکه تمام راه نگران چشمهایش بودم. دیدمشان خیالم راحت شد. هنوز همانطور شفاف و شوخ. در دلم هر کلام نیکی را از هر کجا شنیده بودم و هر تصویر زیبایی از هر تصوری را که توانستم گردآوردم و با هر عطر خوشی که در زندگی بوییده بودم به آرامی فرو بردم و به آسودگی دمیدم. نفسم که از ترس بند آمده بود به راحتی باز شد. شاعر شهر در پلاک 4 سُر و مُر و گنده و شاد نشسته بود و دیدم همچنان پشتمان به کوه است. تا باد چنین بادا. بهقول گلشیری «مگر ما چند تا» «سپان» داریم؟
و بیش از این چه میتوان گفت؟
و هنوز هم فکر میکنم مگر ما چند تا «سپان» داریم. شعرم را هفته بعد دید و دیدمش. با چشمهایی که بیشک همانقدر که شفاف و روشن است و باریکبین. بعد از آن دیگر شعر نگفتم! در عوض حرفها و لحظاتی نصیبم شد که غرق در شوق و غرور قدم زدن با او و گلشیری تا سر «بلوار» و از آنجا تا دم «جمالزاده» جز لذتش همه را فراموش کردم. از «بازآفرینی واقعیت» میگفت و من هنوز در حسرت بازآفرینی آن لحظاتم. گذشت و گذشت و اینک سال 84 بود. من برای اولین بار به پلاک 4 میرفتم منزلش. از گالری کسری 69 تا پلاک4، سال 84 راه درازی طی کردم. باران میبارید یا شاید باریده بود. سرشب بود. دل توی دلم نبود. دوباره دیدمش. شاعر شهر تکان نخورده بود، همان چشمان روشن و شفاف. همان قامت خدنگ و همان حواس تیز و جمع. از داستان گفت و دیدم که با خیال راحت میتوانم به حرفهایش در مورد داستان گوش کنم و نگران این نباشم که اینها را برای دلخوشکنک میگوید و میخواهد دلی را نشکند چون دیده بودم که با خیال باطل شاعریم چه کرده بود. تکلیفم را موکد کرد، بنویس! بعد از گلشیری، سپانلو قوت قلب ما بود و هست، و نفسش در این برهوت بیهمنفسی، شگفت غنیمتی است. خبر کسالتش ترساندم. سراسیمه شدم. بالاخره به هر ضرب و زوری بود خودم را راضی کردم که آن قامت خدنگ را در بستر بیماری ببینم و رفتم در حالیکه تمام راه نگران چشمهایش بودم. دیدمشان خیالم راحت شد. هنوز همانطور شفاف و شوخ. در دلم هر کلام نیکی را از هر کجا شنیده بودم و هر تصویر زیبایی از هر تصوری را که توانستم گردآوردم و با هر عطر خوشی که در زندگی بوییده بودم به آرامی فرو بردم و به آسودگی دمیدم. نفسم که از ترس بند آمده بود به راحتی باز شد. شاعر شهر در پلاک 4 سُر و مُر و گنده و شاد نشسته بود و دیدم همچنان پشتمان به کوه است. تا باد چنین بادا. بهقول گلشیری «مگر ما چند تا» «سپان» داریم؟
و بیش از این چه میتوان گفت؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.