استادم، علی کسمایی
منوچهر والیزاده/ گوینده و مدیر دوبلاژ
در سالهای دور 39-1338 در خانه جوانان با چندتن از دوستان خوبم تئاتر آماتور کار میکردم که به تئاتر حرفهای در لالهزار (تئاتر تهران) راه یافتم و در نمایشنامهای به نام «افسانه مرغ هندی» که یکی از نقشهای اصلی را آقای جواد بازیاران (همکار فعلی من در دوبلاژ) بازی میکرد، من هم نقش کوچکی داشتم، «منصور متین» از هنرمندان تئاتر تهران از صدای من تعریف کرد و مرا به شغل دوبله در استودیو شاهینفیلم دعوت کرد. بعد از مدت کوتاهی آقای منصور متین بنده را به علی کسمایی که نام ایشان را دورادور شنیده بودم معرفی کرد، ناگفته نماند در آن زمان من روزها تا دو بعدازظهر در دفتر شبکه کابل شرکت تلفن (مخابرات فعلی) مشغول کار بودم که حدود سهسال به طول انجامید. فراموش نمیکنم ساعت هفت صبح که به اداره میرفتم نزدیک 9صبح همان روز زندهیاد استاد کسمایی به من تلفن میزد و میگفت (آقا چرا نمیای سر کار) منظور دوبله فیلم در استودیو ایران فیلم آن زمان بود که در انقلاب اسلامی تبدیل به خانه سینما شد و من هم با چه شوقی از اداره اجازه میگرفتم و به سرعت با اتوبوس به ایران فیلم میرفتم نزد استاد عزیز و مهربان و تا ساعت 9 شب در خدمت ایشان بودم، ضمن
اینکه یک یا دو خط دیالوگ هم حرف میزدم.
مدام در اتاق ضبط بودم و در کنار استاد که مدیریت دوبلاژ آن فیلم را عهدهدار بودند، سعی میکردم ریزهکاریهای دوبله را از ایشان فرا بگیرم تا اینکه بعد از مدتی در پنج یا شش فیلم- که به قول معروف نقش (مردی) منظور نقشهای کوچک هم میگفتم. نقش اول یک فیلم را به عهده من گذاشت و گفتند با این نقش باید خودت را به دیگران که نقش اول میگویند برسانی. فیلمی بود به نام (النا و مردان) که به جای (مل فرر) از هنرپیشههای معروف آن زمان حرف زدم و در آن فیلم از استاد علی کسمایی بیشتر فنون دوبله را با متانت و خونسردی فوقالعادهای که ایشان در این امر داشتند فراگرفتم. یادآور میشوم آن زمان برای دوبله هر فیلم سینمایی نزدیک هشت تا 10 روز وقت صرف میشد و اگر به دلیل شاگردی من، یکماه هم طول میکشید،استاد بنده آقای علی کسمایی مهربان با خلوص نیت کار را ادامه میداد تا جوانی را در این راه به ثمر برساند و باید عرض کنم اصولا استاد بسیار علاقه داشتند تا جوانان مستعد را در این راه به کار بگیرند و حامی آنان باشند چون معتقد بودند که جوانان با استعداد باید حتما در کنار بزرگان این حرفه را بیاموزند تا دوبله فیلم همیشه پابرجا باشد.
بیشتر درباره استاد علی کسمایی حرف بزنم اشک من درمیآید، اجازه بدهید تا همینجا اکتفا کنم، چون اشکم به روی نوشته این حقیر میریزد.
مدام در اتاق ضبط بودم و در کنار استاد که مدیریت دوبلاژ آن فیلم را عهدهدار بودند، سعی میکردم ریزهکاریهای دوبله را از ایشان فرا بگیرم تا اینکه بعد از مدتی در پنج یا شش فیلم- که به قول معروف نقش (مردی) منظور نقشهای کوچک هم میگفتم. نقش اول یک فیلم را به عهده من گذاشت و گفتند با این نقش باید خودت را به دیگران که نقش اول میگویند برسانی. فیلمی بود به نام (النا و مردان) که به جای (مل فرر) از هنرپیشههای معروف آن زمان حرف زدم و در آن فیلم از استاد علی کسمایی بیشتر فنون دوبله را با متانت و خونسردی فوقالعادهای که ایشان در این امر داشتند فراگرفتم. یادآور میشوم آن زمان برای دوبله هر فیلم سینمایی نزدیک هشت تا 10 روز وقت صرف میشد و اگر به دلیل شاگردی من، یکماه هم طول میکشید،استاد بنده آقای علی کسمایی مهربان با خلوص نیت کار را ادامه میداد تا جوانی را در این راه به ثمر برساند و باید عرض کنم اصولا استاد بسیار علاقه داشتند تا جوانان مستعد را در این راه به کار بگیرند و حامی آنان باشند چون معتقد بودند که جوانان با استعداد باید حتما در کنار بزرگان این حرفه را بیاموزند تا دوبله فیلم همیشه پابرجا باشد.
بیشتر درباره استاد علی کسمایی حرف بزنم اشک من درمیآید، اجازه بدهید تا همینجا اکتفا کنم، چون اشکم به روی نوشته این حقیر میریزد.
در سالهای دور 39-1338 در خانه جوانان با چندتن از دوستان خوبم تئاتر آماتور کار میکردم که به تئاتر حرفهای در لالهزار (تئاتر تهران) راه یافتم و در نمایشنامهای به نام «افسانه مرغ هندی» که یکی از نقشهای اصلی را آقای جواد بازیاران (همکار فعلی من در دوبلاژ) بازی میکرد، من هم نقش کوچکی داشتم، «منصور متین» از هنرمندان تئاتر تهران از صدای من تعریف کرد و مرا به شغل دوبله در استودیو شاهینفیلم دعوت کرد. بعد از مدت کوتاهی آقای منصور متین بنده را به علی کسمایی که نام ایشان را دورادور شنیده بودم معرفی کرد، ناگفته نماند در آن زمان من روزها تا دو بعدازظهر در دفتر شبکه کابل شرکت تلفن (مخابرات فعلی) مشغول کار بودم که حدود سهسال به طول انجامید. فراموش نمیکنم ساعت هفت صبح که به اداره میرفتم نزدیک 9صبح همان روز زندهیاد استاد کسمایی به من تلفن میزد و میگفت (آقا چرا نمیای سر کار) منظور دوبله فیلم در استودیو ایران فیلم آن زمان بود که در انقلاب اسلامی تبدیل به خانه سینما شد و من هم با چه شوقی از اداره اجازه میگرفتم و به سرعت با اتوبوس به ایران فیلم میرفتم نزد استاد عزیز و مهربان و تا ساعت 9 شب در خدمت ایشان بودم، ضمن
اینکه یک یا دو خط دیالوگ هم حرف میزدم.
مدام در اتاق ضبط بودم و در کنار استاد که مدیریت دوبلاژ آن فیلم را عهدهدار بودند، سعی میکردم ریزهکاریهای دوبله را از ایشان فرا بگیرم تا اینکه بعد از مدتی در پنج یا شش فیلم- که به قول معروف نقش (مردی) منظور نقشهای کوچک هم میگفتم. نقش اول یک فیلم را به عهده من گذاشت و گفتند با این نقش باید خودت را به دیگران که نقش اول میگویند برسانی. فیلمی بود به نام (النا و مردان) که به جای (مل فرر) از هنرپیشههای معروف آن زمان حرف زدم و در آن فیلم از استاد علی کسمایی بیشتر فنون دوبله را با متانت و خونسردی فوقالعادهای که ایشان در این امر داشتند فراگرفتم. یادآور میشوم آن زمان برای دوبله هر فیلم سینمایی نزدیک هشت تا 10 روز وقت صرف میشد و اگر به دلیل شاگردی من، یکماه هم طول میکشید،استاد بنده آقای علی کسمایی مهربان با خلوص نیت کار را ادامه میداد تا جوانی را در این راه به ثمر برساند و باید عرض کنم اصولا استاد بسیار علاقه داشتند تا جوانان مستعد را در این راه به کار بگیرند و حامی آنان باشند چون معتقد بودند که جوانان با استعداد باید حتما در کنار بزرگان این حرفه را بیاموزند تا دوبله فیلم همیشه پابرجا باشد.
بیشتر درباره استاد علی کسمایی حرف بزنم اشک من درمیآید، اجازه بدهید تا همینجا اکتفا کنم، چون اشکم به روی نوشته این حقیر میریزد.
مدام در اتاق ضبط بودم و در کنار استاد که مدیریت دوبلاژ آن فیلم را عهدهدار بودند، سعی میکردم ریزهکاریهای دوبله را از ایشان فرا بگیرم تا اینکه بعد از مدتی در پنج یا شش فیلم- که به قول معروف نقش (مردی) منظور نقشهای کوچک هم میگفتم. نقش اول یک فیلم را به عهده من گذاشت و گفتند با این نقش باید خودت را به دیگران که نقش اول میگویند برسانی. فیلمی بود به نام (النا و مردان) که به جای (مل فرر) از هنرپیشههای معروف آن زمان حرف زدم و در آن فیلم از استاد علی کسمایی بیشتر فنون دوبله را با متانت و خونسردی فوقالعادهای که ایشان در این امر داشتند فراگرفتم. یادآور میشوم آن زمان برای دوبله هر فیلم سینمایی نزدیک هشت تا 10 روز وقت صرف میشد و اگر به دلیل شاگردی من، یکماه هم طول میکشید،استاد بنده آقای علی کسمایی مهربان با خلوص نیت کار را ادامه میداد تا جوانی را در این راه به ثمر برساند و باید عرض کنم اصولا استاد بسیار علاقه داشتند تا جوانان مستعد را در این راه به کار بگیرند و حامی آنان باشند چون معتقد بودند که جوانان با استعداد باید حتما در کنار بزرگان این حرفه را بیاموزند تا دوبله فیلم همیشه پابرجا باشد.
بیشتر درباره استاد علی کسمایی حرف بزنم اشک من درمیآید، اجازه بدهید تا همینجا اکتفا کنم، چون اشکم به روی نوشته این حقیر میریزد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.