|

آیا تنها نفت سرمایه ملی ماست؟!

محمدرضا لطفی/موسیقیدان و نوازنده تار

هنگامی که ما از زندگی انسان سخن می‌گوییم یعنی حقی به ما داده شده تا دریک هماهنگی اجتماعی بتوانیم در هر کجای جهان زندگی کرده و راه خود، خانواده و جامعه خودمان را به سمت تعالی و بهروزی هدایت کنیم. اقتصاد و معنا دو کلمه‌ای است که این شرایط را برای ما ایجاد می‌کند. تلاش برای هردو، وابسته به فعالیت فردی، اجتماعی و سیستم‌های حکومتی ماست. اگر این سه مسوولیت درست کار کند ما راهی بس طولانی را درجهت رسیدن به تمدنی شکوفا هموار و طی کرده‌ایم. هنر و هنرمند دربخش معنا جای می‌گیرد حال این مفهوم در تمدن‌های کهن باشد یا تمدن‌ها کنونی تفاوتی نمی‌کند.
در تاریخ جهان دو گروه هنر داریم: هنرهایی که با صوت سرو کاردارند و هنرهایی که صوت درآن دخالتی ندارد. هنرهای صوتی یعنی اصوات طبیعی انسان و اصواتی که با وسیله‌ای به صدا درمی‌آید. اصواتی که تحت قوانین خاص، فرکانس‌های قانونمند داشته و گوش انسان ازآنها لذت شنوایی و روحی می‌برد و باعث شعف انسان شده و آدمیان را به سمت معنا سوق می‌دهد؛ «موسیقی» خوانده می‌شود. درتمدن‌های کهن بقیه هنرها مانند شعر، رقص، تئاتر، و تئاترموزیکال جزو موسیقی محسوب می‌شد که به آن«اصل موزیکه» می‌گفتند. با این مقدمه مبارزه با هنر موسیقی و تحریم موسیقی و نگاه آلوده به موسیقی و چون و چرا و شبهه داشتن به آن امری خلاف خلقت و تعالی انسان است و اگر کسانی در این مملکت تصور می‌کنند که می‌توانند این اصل تمدن‌زا را به دوران جادوکاری انسان‌های اولیه برده و در آن «مفهوم» آن را منع کنند، از واقعیت تاریخی‌-‌اجتماعی دورافتاده‌اند و اینگونه خود را ضایع می‌کنند. در هر کاری بی‌شرافتی، دزدی، خیانت فردی و اجتماعی، نارسایی‌های غیرمدنی وجود دارد. اتفاقا در شروع قرن 21 میلادی جهان بی‌اندازه مصرفی و غیرخلاق شده. متاسفانه کسی هم به فکر چاره قاطعانه نیست تا دستی بالا کند و یک بازسازی بنیادی برای بهبود اوضاع اداری، اقتصادی، فرهنگی، هنری و روابط غلط کند.
سوال من این است که با این مقدمه جایگاه استاد کامل شادروان «حسن کسایی» در کجای این مثلث قرار می‌گیرد. در این 34 سال چندبار برای استاد کسایی و در مقام بالای هنری او کنسرت برگزار کرده‌اند؟ چه کسانی به فکر زندگی این مرد بزرگ بوده‌اند؟ مفهوم سرمایه ملی چیست؟ آیا نفت تنها سرمایه ملی ماست؟ اگر این چنین است جایگاه فردوسی، حافظ، سعدی، شهریار، ابن سینا، رازی، فارابی، قطب‌الدین شیرازی، صبا و درویش‌خان کجاست؟ اینها سرمایه ملی ما محسوب نمی‌شوند؟
حسن کسایی رفت اما این درسی باشد برای همه دولت‌های امروز و آینده ما تا حداقل با موسیقیدانانی که برای ملت ما زندگی پرمعنایی را رقم زدند، اینگونه رفتار نشود. تاریخ ما نشان داده که این‌گونه رفتارها عمرحکومت‌ها را هر روزکمتر می‌کند. مراقب باشید.
هنگامی که ما از زندگی انسان سخن می‌گوییم یعنی حقی به ما داده شده تا دریک هماهنگی اجتماعی بتوانیم در هر کجای جهان زندگی کرده و راه خود، خانواده و جامعه خودمان را به سمت تعالی و بهروزی هدایت کنیم. اقتصاد و معنا دو کلمه‌ای است که این شرایط را برای ما ایجاد می‌کند. تلاش برای هردو، وابسته به فعالیت فردی، اجتماعی و سیستم‌های حکومتی ماست. اگر این سه مسوولیت درست کار کند ما راهی بس طولانی را درجهت رسیدن به تمدنی شکوفا هموار و طی کرده‌ایم. هنر و هنرمند دربخش معنا جای می‌گیرد حال این مفهوم در تمدن‌های کهن باشد یا تمدن‌ها کنونی تفاوتی نمی‌کند.
در تاریخ جهان دو گروه هنر داریم: هنرهایی که با صوت سرو کاردارند و هنرهایی که صوت درآن دخالتی ندارد. هنرهای صوتی یعنی اصوات طبیعی انسان و اصواتی که با وسیله‌ای به صدا درمی‌آید. اصواتی که تحت قوانین خاص، فرکانس‌های قانونمند داشته و گوش انسان ازآنها لذت شنوایی و روحی می‌برد و باعث شعف انسان شده و آدمیان را به سمت معنا سوق می‌دهد؛ «موسیقی» خوانده می‌شود. درتمدن‌های کهن بقیه هنرها مانند شعر، رقص، تئاتر، و تئاترموزیکال جزو موسیقی محسوب می‌شد که به آن«اصل موزیکه» می‌گفتند. با این مقدمه مبارزه با هنر موسیقی و تحریم موسیقی و نگاه آلوده به موسیقی و چون و چرا و شبهه داشتن به آن امری خلاف خلقت و تعالی انسان است و اگر کسانی در این مملکت تصور می‌کنند که می‌توانند این اصل تمدن‌زا را به دوران جادوکاری انسان‌های اولیه برده و در آن «مفهوم» آن را منع کنند، از واقعیت تاریخی‌-‌اجتماعی دورافتاده‌اند و اینگونه خود را ضایع می‌کنند. در هر کاری بی‌شرافتی، دزدی، خیانت فردی و اجتماعی، نارسایی‌های غیرمدنی وجود دارد. اتفاقا در شروع قرن 21 میلادی جهان بی‌اندازه مصرفی و غیرخلاق شده. متاسفانه کسی هم به فکر چاره قاطعانه نیست تا دستی بالا کند و یک بازسازی بنیادی برای بهبود اوضاع اداری، اقتصادی، فرهنگی، هنری و روابط غلط کند.
سوال من این است که با این مقدمه جایگاه استاد کامل شادروان «حسن کسایی» در کجای این مثلث قرار می‌گیرد. در این 34 سال چندبار برای استاد کسایی و در مقام بالای هنری او کنسرت برگزار کرده‌اند؟ چه کسانی به فکر زندگی این مرد بزرگ بوده‌اند؟ مفهوم سرمایه ملی چیست؟ آیا نفت تنها سرمایه ملی ماست؟ اگر این چنین است جایگاه فردوسی، حافظ، سعدی، شهریار، ابن سینا، رازی، فارابی، قطب‌الدین شیرازی، صبا و درویش‌خان کجاست؟ اینها سرمایه ملی ما محسوب نمی‌شوند؟
حسن کسایی رفت اما این درسی باشد برای همه دولت‌های امروز و آینده ما تا حداقل با موسیقیدانانی که برای ملت ما زندگی پرمعنایی را رقم زدند، اینگونه رفتار نشود. تاریخ ما نشان داده که این‌گونه رفتارها عمرحکومت‌ها را هر روزکمتر می‌کند. مراقب باشید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.