«ماندگارانی»که دیگر نیستند
پژمان موسوی Pejman. <a href="/cdn-cgi/l/email-protection" class="__cf_email__" data-cfemail="b7dad8c2c4d6c1def7d0dad6dedb99d4d8da">[email protected]</a>
فروردین، اردیبهشت، خرداد... دی، بهمن، اسفند... . پرویندخت یزدانیان، فریدون پوررضا، قمر آریان، ایرج قادری، پرویز شهریاری، حسن کسایی، شاپور قریب، ایرج زهری، اصغر الهی، مصطفی علیمدد، منصوره حسینی، عبدالله سروراحمدی، فریدون دولتشاهی، حسن احمدیگیوی، علی کسمایی، محمد فراهانی، فخری گلستان، حمید سمندریان، محمدحسن گنجی، محمود گلابدرهای، منوچهر وصال، مسعود سالور، محمدجان شکوریبخارایی، محمدرضا علیانجاسبی، احمد قابل، فتحعلی واشقانیفراهانی، رضا علوی، فهیمه راستکار، محمود جوادیپور، احسان نراقی، حیدرعلی هومن، جاهد جهانشاهی، پرتو اشراق، محمد خواجوی، مجید تهرانیان، لئو میناسیان، هادی بنایی، مرتضی ثاقبفر، محمود عنایت، همایون خرم، سیروس آریانپور، حسن حبیبی، فریده لاشایی و...
اگر در هر کدام از روزهای این ماههای سال یک استاد فرهیخته و خردمند را هم از دست داده باشیم کافی است تا بخواهیم این آخر سالیمان را با سوگ از دستدادن این بزرگمردان و زنان به پایان برسانیم. سوگی که دستش به دستان مرگ گره خورده و نمیتوان از آن در امان بود. سوگی همیشگی که گریبانگیر فرهنگ این مرز و بوم بوده، هست و خواهد بود. مرگ گاهی به شدت خشمگین عمل میکند. با آنکه میداند کسی حریف زور و قدرتش نیست اما هنوز هم پیش چشم بزرگان و فرهیختگان زورآزمایی میکند و قدرتش را به رخ آنانی میکشد که در عمر باعزتشان جز فروتنی و تواضع کاری نکردهاند. مردان و زنانی اندیشمند و هنرمند که هر کدام زندگی و اندوختههایشان را آنچنان سخاوتمندانه به مردمشان هدیه میکردند که اکنون جز تاسف و آهی بلند و غم ازدستدادنشان و نگران از فردای ماندگارانی از این دست کار دیگری نمیتوان کرد. دنیا هر روز با سرعتی باورنکردنی به سمت نازیباییها میرود. به سمت ناملایماتی که گاه تحمل انسان آن را تاب نمیآورد اما همیشه بزرگانی هستند که این دنیای بیمروت را زیباتر کنند. جهانی که با نگاه آنان زیباتر و دیدنیتر میشود. ماندگارانی که این جهان را جای بهتری برای زندگی میخواستند. بزرگاندیشانی که روی پاهایشان استوار ایستادند و هرکدام گوشهای از زشتیهای این کره خاکی را تراش دادند و همچون تندیسی زیبا تحویل ما دادند. یکی طرحی زیبا میکشد از جهان، یکی تصویری بکر میتراشد از دل بدیها، یکی با صدای موسیقی دلنوازش بدیها را میزداید، آن یکی درست در جایی که آدمی قلب و دلش پای زندگی کم میآورد با جملهای تکاندهنده به زندگی برمیگرداند و دیگری روی صحنه زندگی آنچنان نقشها را جابهجا میکند که هیبت زیبایش هر تماشاگری را حیران میکند... درست است، اینان در مقابل مرگ به زانو درآمدند اما یک عمر قدم در راهی گذاشتند که شاید بیش از آنکه هموار باشد پر بود از ناهمواری؛ همین ناهمواریها هم هست که «ماندگاران» را ماندگار میکند...
اگر در هر کدام از روزهای این ماههای سال یک استاد فرهیخته و خردمند را هم از دست داده باشیم کافی است تا بخواهیم این آخر سالیمان را با سوگ از دستدادن این بزرگمردان و زنان به پایان برسانیم. سوگی که دستش به دستان مرگ گره خورده و نمیتوان از آن در امان بود. سوگی همیشگی که گریبانگیر فرهنگ این مرز و بوم بوده، هست و خواهد بود. مرگ گاهی به شدت خشمگین عمل میکند. با آنکه میداند کسی حریف زور و قدرتش نیست اما هنوز هم پیش چشم بزرگان و فرهیختگان زورآزمایی میکند و قدرتش را به رخ آنانی میکشد که در عمر باعزتشان جز فروتنی و تواضع کاری نکردهاند. مردان و زنانی اندیشمند و هنرمند که هر کدام زندگی و اندوختههایشان را آنچنان سخاوتمندانه به مردمشان هدیه میکردند که اکنون جز تاسف و آهی بلند و غم ازدستدادنشان و نگران از فردای ماندگارانی از این دست کار دیگری نمیتوان کرد. دنیا هر روز با سرعتی باورنکردنی به سمت نازیباییها میرود. به سمت ناملایماتی که گاه تحمل انسان آن را تاب نمیآورد اما همیشه بزرگانی هستند که این دنیای بیمروت را زیباتر کنند. جهانی که با نگاه آنان زیباتر و دیدنیتر میشود. ماندگارانی که این جهان را جای بهتری برای زندگی میخواستند. بزرگاندیشانی که روی پاهایشان استوار ایستادند و هرکدام گوشهای از زشتیهای این کره خاکی را تراش دادند و همچون تندیسی زیبا تحویل ما دادند. یکی طرحی زیبا میکشد از جهان، یکی تصویری بکر میتراشد از دل بدیها، یکی با صدای موسیقی دلنوازش بدیها را میزداید، آن یکی درست در جایی که آدمی قلب و دلش پای زندگی کم میآورد با جملهای تکاندهنده به زندگی برمیگرداند و دیگری روی صحنه زندگی آنچنان نقشها را جابهجا میکند که هیبت زیبایش هر تماشاگری را حیران میکند... درست است، اینان در مقابل مرگ به زانو درآمدند اما یک عمر قدم در راهی گذاشتند که شاید بیش از آنکه هموار باشد پر بود از ناهمواری؛ همین ناهمواریها هم هست که «ماندگاران» را ماندگار میکند...
فروردین، اردیبهشت، خرداد... دی، بهمن، اسفند... . پرویندخت یزدانیان، فریدون پوررضا، قمر آریان، ایرج قادری، پرویز شهریاری، حسن کسایی، شاپور قریب، ایرج زهری، اصغر الهی، مصطفی علیمدد، منصوره حسینی، عبدالله سروراحمدی، فریدون دولتشاهی، حسن احمدیگیوی، علی کسمایی، محمد فراهانی، فخری گلستان، حمید سمندریان، محمدحسن گنجی، محمود گلابدرهای، منوچهر وصال، مسعود سالور، محمدجان شکوریبخارایی، محمدرضا علیانجاسبی، احمد قابل، فتحعلی واشقانیفراهانی، رضا علوی، فهیمه راستکار، محمود جوادیپور، احسان نراقی، حیدرعلی هومن، جاهد جهانشاهی، پرتو اشراق، محمد خواجوی، مجید تهرانیان، لئو میناسیان، هادی بنایی، مرتضی ثاقبفر، محمود عنایت، همایون خرم، سیروس آریانپور، حسن حبیبی، فریده لاشایی و...
اگر در هر کدام از روزهای این ماههای سال یک استاد فرهیخته و خردمند را هم از دست داده باشیم کافی است تا بخواهیم این آخر سالیمان را با سوگ از دستدادن این بزرگمردان و زنان به پایان برسانیم. سوگی که دستش به دستان مرگ گره خورده و نمیتوان از آن در امان بود. سوگی همیشگی که گریبانگیر فرهنگ این مرز و بوم بوده، هست و خواهد بود. مرگ گاهی به شدت خشمگین عمل میکند. با آنکه میداند کسی حریف زور و قدرتش نیست اما هنوز هم پیش چشم بزرگان و فرهیختگان زورآزمایی میکند و قدرتش را به رخ آنانی میکشد که در عمر باعزتشان جز فروتنی و تواضع کاری نکردهاند. مردان و زنانی اندیشمند و هنرمند که هر کدام زندگی و اندوختههایشان را آنچنان سخاوتمندانه به مردمشان هدیه میکردند که اکنون جز تاسف و آهی بلند و غم ازدستدادنشان و نگران از فردای ماندگارانی از این دست کار دیگری نمیتوان کرد. دنیا هر روز با سرعتی باورنکردنی به سمت نازیباییها میرود. به سمت ناملایماتی که گاه تحمل انسان آن را تاب نمیآورد اما همیشه بزرگانی هستند که این دنیای بیمروت را زیباتر کنند. جهانی که با نگاه آنان زیباتر و دیدنیتر میشود. ماندگارانی که این جهان را جای بهتری برای زندگی میخواستند. بزرگاندیشانی که روی پاهایشان استوار ایستادند و هرکدام گوشهای از زشتیهای این کره خاکی را تراش دادند و همچون تندیسی زیبا تحویل ما دادند. یکی طرحی زیبا میکشد از جهان، یکی تصویری بکر میتراشد از دل بدیها، یکی با صدای موسیقی دلنوازش بدیها را میزداید، آن یکی درست در جایی که آدمی قلب و دلش پای زندگی کم میآورد با جملهای تکاندهنده به زندگی برمیگرداند و دیگری روی صحنه زندگی آنچنان نقشها را جابهجا میکند که هیبت زیبایش هر تماشاگری را حیران میکند... درست است، اینان در مقابل مرگ به زانو درآمدند اما یک عمر قدم در راهی گذاشتند که شاید بیش از آنکه هموار باشد پر بود از ناهمواری؛ همین ناهمواریها هم هست که «ماندگاران» را ماندگار میکند...
اگر در هر کدام از روزهای این ماههای سال یک استاد فرهیخته و خردمند را هم از دست داده باشیم کافی است تا بخواهیم این آخر سالیمان را با سوگ از دستدادن این بزرگمردان و زنان به پایان برسانیم. سوگی که دستش به دستان مرگ گره خورده و نمیتوان از آن در امان بود. سوگی همیشگی که گریبانگیر فرهنگ این مرز و بوم بوده، هست و خواهد بود. مرگ گاهی به شدت خشمگین عمل میکند. با آنکه میداند کسی حریف زور و قدرتش نیست اما هنوز هم پیش چشم بزرگان و فرهیختگان زورآزمایی میکند و قدرتش را به رخ آنانی میکشد که در عمر باعزتشان جز فروتنی و تواضع کاری نکردهاند. مردان و زنانی اندیشمند و هنرمند که هر کدام زندگی و اندوختههایشان را آنچنان سخاوتمندانه به مردمشان هدیه میکردند که اکنون جز تاسف و آهی بلند و غم ازدستدادنشان و نگران از فردای ماندگارانی از این دست کار دیگری نمیتوان کرد. دنیا هر روز با سرعتی باورنکردنی به سمت نازیباییها میرود. به سمت ناملایماتی که گاه تحمل انسان آن را تاب نمیآورد اما همیشه بزرگانی هستند که این دنیای بیمروت را زیباتر کنند. جهانی که با نگاه آنان زیباتر و دیدنیتر میشود. ماندگارانی که این جهان را جای بهتری برای زندگی میخواستند. بزرگاندیشانی که روی پاهایشان استوار ایستادند و هرکدام گوشهای از زشتیهای این کره خاکی را تراش دادند و همچون تندیسی زیبا تحویل ما دادند. یکی طرحی زیبا میکشد از جهان، یکی تصویری بکر میتراشد از دل بدیها، یکی با صدای موسیقی دلنوازش بدیها را میزداید، آن یکی درست در جایی که آدمی قلب و دلش پای زندگی کم میآورد با جملهای تکاندهنده به زندگی برمیگرداند و دیگری روی صحنه زندگی آنچنان نقشها را جابهجا میکند که هیبت زیبایش هر تماشاگری را حیران میکند... درست است، اینان در مقابل مرگ به زانو درآمدند اما یک عمر قدم در راهی گذاشتند که شاید بیش از آنکه هموار باشد پر بود از ناهمواری؛ همین ناهمواریها هم هست که «ماندگاران» را ماندگار میکند...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.