دود میشویم و هوا میرویم
مهدی نوید
دوستان و رفقای عزیز، این نوشته نه اطلاعیه است و نه مقاله بلکه یک مانیفست جدید است. همه چیز تغییر کرده و با شدت زیادی هم دارد پیش میرود. کاری باید کرد. البته نه برای آنکه جلو این تغییرات را بگیریم، که اگر چنین کنیم به قول «کارل مارکس» دود میشویم و به هوا میرویم. اما باید چارهای اندیشید. همین چند ماه پیش یکی از دوستانم در کافهای که شیرقهوههایش هم معروف است به من گفت که با آمدن این «آیدی کالر» تلفن دیگر نمیتواند به هر جایی که خواست زنگ بزند و اوقاتش را پر کند. نظرش هم این بود که علیه شرکتهای سازنده آیدی کالر تظاهرات راه بیندازیم. البته من هم در ابتدا نظرم همین بود، حتی کار به جاهای باریک کشید و زمان و مکان دقیق آن را مشخص کردیم. اما دوست دیگری که او هم شیرقهوه مینوشید و حتی لباس شیرقهوهای رنگی هم به تن کرده بود و از آدمهای باسابقه این کار بود، نظرمان را عوض کرد، البته فقط نظر مرا. نظر او این بود که در ابتدا باید یک نهاد صنفی درست کرده و از همه دعوت کنیم تا عضو آن شوند، بعد به طور قانونی خواستههایمان را مطرح کنیم. من گفتم «این نظر بسیار خوبی است. حتی میتوانیم با این نهاد صنفی از اعضایمان در
دادگاههایی که به اتهام مزاحم مجرم شناخته میشوند، دفاع کنیم.» اما آن دوست اول اصرار داشت که نخست تظاهرات راه بیندازیم و بعد یک نهاد صنفی درست کرده و در آن تظاهرات خواستههایمان را مطرح کنیم تا در سطوح وسیعتری این خواستهها مطرح و پخش شود. آن دوست لباس شیرقهوهای گفت «بهتر است همه چیز را به رایگیری بگذاریم.» بنا شد که هفته بعد، در همان روز و در همان ساعت همیشگی که هرسهمان جمع میشدیم از تمام دوستان و آشنایانمان دعوت به عمل آوریم تا در این رایگیری شرکت کنند. من نیز پیشنهاد دادم تا اطلاعیهای در این خصوص از طریق روزنامههای کثیرالانتشار منتشر کنیم. با صاحب کافه هم صحبت کردیم تا فضای کافهاش را در اختیارمان قرار دهد و شیرقهوههای معروفش را هم نصف قیمت حساب کند، البته فقط شیرقهوههایش را، تا علاقهمندان با خاطری خوش رای خود را به صندوق بریزند. جالب آنجا بود که صاحب کافه از تصمیم ما استقبال کرد و گفت که خود او نیز در جوانی و نوجوانی از سابقهدارهای این کار بوده و حال دوست دارد که دستکم برای تقدیس خاطرات گذشته در صنفیشدن آن شرکت کند. فردای آن روز در تمام روزنامههای کثیرالانتشار اطلاعیه را چاپ کردیم. من
به شیوه تبلیغات روی ماشینهای مسابقهای ماشینم را برای اطلاع عموم تزیین کردم. دوست لباس شیرقهوهایام به همراه دوستش، که پدرش کارگاه تولید پوشاک دارد، تیشرتهایی با رنگ شیرقهوه و تبلیغ برای اعضای مخالف آیدی کالر تلفن به تعداد زیاد تهیه کردند. قرار بر این شد که تیشرتها را در روز رایگیری به اعضا اهدا کنند. دوست اولم با پولی که روی هم گذاشته بودیم به اداره مخابرات رفت تا اطلاعیه را به صورت اساماس روی تمام تلفنهای همراه کشور بفرستد، البته ناگفته نماند که شانس بزرگ ما در این امر آشنایی کارکنان اداره مخابرات با دوست اولم بود، آن هم به دلیل جرمهای مختلف تلفنی که دیگر او را آدم مشهوری کرده بود وگرنه اجازه چنین اطلاعیهای را به ما نمیدادند. این را هم باید متذکر شوم که در ابتدای کار میخواستیم تمام کارهایمان را به شکلی مخفیانه و حتی با دادن شبنامه و... انجام دهیم، اما صاحب کافه با این استدلال که «چون شما افراد شناختهشدهای هستید، دیگر نیاز به پنهانکاری نیست»، نظرمان را عوض کرد. درست هم میگفت، اگر به صورت مخفیانه این کار را میکردیم پلیس به راحتی میتوانست حدس بزند که کار از کجا آب میخورد و فورا همهمان
را به جرم آنارشیگری بازداشت میکرد. اما وقتی علنی کار کنی فکر میکنند که مجوزداری و حتی اگر هم بخواهند جلویت را بگیرند سر و صدایش رسانهها را پر میکند، که پلیس اینها را دوست ندارد. دو روز بعد، تلفنی تهدیدآمیز به کافه شد. خب، در برابر هر کنشی بالاخره یک واکنشی هم وجود دارد و این واکنش در ابتدا به صورت تلفنی و تهدیدآمیز بود. قضیه از این قرار بود که یک عده آدم افراطی در برابر تصمیم ما قد علم کرده بودند و میخواستند جلو ما را بگیرند. شمارهشان روی آیدیکالر کافه افتاده بود. دوست اولم پیشنهاد داد تا ما هم زنگی بزنیم و در این خصوص با آنها به گفتوگو بنشینیم و البته نه با تهدید یا فحاشی و ناسزاگویی، تا شاید به سازشی ضمنی برسیم. صاحب کافه که از همه بزرگتر بود و به ظاهر رفتار عاقلانهتری داشت داوطلب شد تا با آنها تماس بگیرد. گوشی را برداشت و شماره را گرفت. نیم ساعتی حرف زدند. بعد گوشی را گذاشت و گفت «اینها هیچ چیز در کلهشان فرو نمیرود و دوست ندارند این رایگیری انجام شود.» دوست دوست لباس شیرقهوهایام گفت «وقتی اینطور تهدید میکنند و حرف حساب به خرجشان نمیرود، بهتر است با استفاده از شهرتمان تبلیغات
وسیعتری انجام دهیم تا نظر افکار عمومی را نسبت به خود جلب کنیم.» بعد دوباره تصمیم گرفتیم که هر یک در اینباره دست به کاری بزنیم. مثلا قرار شد که من سفارش پخش آگهی تلویزیونی را بدهم، دوست اولم مسوول تبلیغ روی بیلبوردها شد و دوست لباس شیرقهوهایام به همراه دوستش باید تراکتهایی به رنگهای مختلف بر دیوارهای شهر میچسباندند و صاحب کافه که پیشنهاد داده بود تا رسانهها، از جمله روزنامهها را از تهدیدات گروههای افراطی مطلع کنیم تا جلو اقدامات مخرب احتمالیشان را بگیریم، مسوول اطلاعرسانی و در واقع سخنگوی جمع شد. یک روز مانده به رایگیری، چند نفر از همان افراطیها آمدند جلو کافه و خواستند با سنگ و آجر شیشههای کافه را بشکنند. یکیشان چنان با قدرت و دقیق آجرش را پرتاب کرد که در یک آن گفتم «بعد از خرد شدن شیشه مغز مرا متلاشی میکند.» اما صاحب کافه پیش از این دست آنها را خوانده بود و برای کافهاش از شیشههای نشکن و ضدگلوله استفاده کرده بود. افراطیها با دیدن چنین وضعی آمدند داخل کافه و خواستند همه چیز را به هم بریزند. اما باز هم صاحب کافه فکر همه چیز را کرده بود و دو نفر پلیس را جهت جلوگیری از خرابکاریهای احتمالی
افراطیها استخدام کرده بود. آن دو پلیس آن چند افراطی را دستگیر کردند و به بازداشتگاه بردند، هرچند مطلع شدیم بعد از چند ساعت دوباره آزاد شدند.
روز رایگیری فرا رسید. جمعیت زیادی جمع شده بود. آنقدر زیاد بودند که حتی بخش عظیمی از آنها در بیرون کافه ایستاده بودند. همه، بلافاصله بعد از انداختن رایشان در صندوقها، لباسهای مخصوصی که دوست لباس شیرقهوهایام به همراه دوستش آورده بود، میپوشیدند. قرار بر این شد که رایگیری تا ساعت 11 شب ادامه داشته باشد. یکی از ویژگیهای این نوع رایگیری که با تمام اشکالش در دنیا متفاوت بود، این بود که رایدهندگان بعد و قبل از دادن رای و تا ساعت 11 شب، که اتمام رایگیری بود، با همدیگر به بحث و گفتوگو درخصوص اعتقاداتشان بر نحوه چگونگی برخورد با آیدی کالر مینشستند. این بحثها همیشه مفید است، باعث پویایی میشود. البته ناگفته نماند که در این بین گروههای افراطی هم جهت خرابکاری و برهمزدن اوضاع حضور داشتند که با واکنش به موقع حاضران برنامههایشان عقیم ماند. صاحب کافه که حالا دیگر شیرقهوههای معروف و نصف قیمتشدهاش بیش از پیش به فروش میرفت، پیشنهاد داد تا درآمد حاصل از شیرقهوهها را جهت کمک به اعضا و در واقع جهت کمک به صندوق این تشکل صنفی جدیدالتاسیس اهدا کند. این تصمیمی بهموقع بود که با حمایت و تشویق حاضران همراه و باعث شد رایدهندگان تمایل بیشتری به ایجاد یک نهاد صنفی داشته باشند تا تظاهراتی کور که راه به جایی نمیبرد. بالاخره هم شمارش آرا آغاز شد و در ساعت 12 شب نتیجه به سود تمام کسانی که نظرشان بر ایجاد نهاد صنفی و برخورد دموکراتیکتر بود، اعلام شد. بعد قرار شد تا فردای آن روز برای نوشتن اساسنامه و انتخاب هیاتمدیره دوباره اعضا دور هم جمع شوند تا کارشان را هرچه زودتر شروع کنند. حالا قریب دو ماه است که از تاسیس این نهاد صنفی میگذرد. همه چیز به نظر خوب پیش میرود. اما چیزهای این وسط هست که وادارم میکند تا این مانیفست را بنویسم. دوستان و رفقای عزیز، من از همین جا اعلام میکنم که عضویت خود را پس میگیرم و دیگر حاضر به همکاری نیستم. وقتی این موضوع را با هیاتمدیره در میان گذاشتم، گمان کردند که ترسیدهام و به نوعی مرا در فهرست سیاه قرار دادهاند. اما من خیلی دوستانه به آنها گفتم که دیگر اعتقادی به این کار ندارم، که این کار اصلا هیچ سودی ندارد. ایجاد یک نهاد صنفی شاید به ظاهر کاری دموکراتیک باشد، اما در واقع مقاومت در برابر آیدی کالر تلفن کاری است بیهوده. این موضوع را زمانی متوجه شدم که یکی به من زنگ زد، کسی که میدانست شمارهاش روی آیدی کالر من میافتد، اما حرف نزد و قطع کرد. مطمئن شدم کسی است که عضو نهاد صنفی ما نیست. دو، سه بار دیگر هم زنگ زد و باز حرف نزد. وسوسه شدم، گوشی را برداشتم و شمارهاش را گرفتم. دختری گوشی را برداشت. خواستم حرف بزنم که نمیدانم چه شد گوشی را گذاشتم. بعد دوباره او زنگ زد. بعد دوباره من زنگ زدم. بعد دوباره او... بعد دوباره من... و هیچ حرفی نزدیم، اما حس خوبی بود. ماهیت قضیه سر جایش مانده بود، فقط شکل صوری آن بود که عوض شده بود. حالا هم، بیهیچ حرفی، هر وقت که بخواهیم به هم زنگ میزنیم و البته چند نفر دیگری هم هستند که به جمع ما اضافه شدهاند. قرار نیست همدیگر را بشناسیم، کافی است فقط به هم زنگ بزنیم و قطع کنیم. بعد منتظر شویم او هم به ما زنگ بزند. همین. دوستان و رفقای عزیز، این مانیفست جدید ماست. جلو هیچ چیز را نمیتوان گرفت، بلکه باید با آن همراه شد. پس گوشی را بردارید و شماره دلخواهتان را، ترجیحا با پیششمارههای ناشناختهتر، شمارهگیری کنید. صدای طرف مقابل را که شنیدید گوشی را بگذارید و صبر کنید تا صدای زنگ تلفنتان بلند شود... رینگ، رینگ، رینگ... بازی شروع شده است.
روز رایگیری فرا رسید. جمعیت زیادی جمع شده بود. آنقدر زیاد بودند که حتی بخش عظیمی از آنها در بیرون کافه ایستاده بودند. همه، بلافاصله بعد از انداختن رایشان در صندوقها، لباسهای مخصوصی که دوست لباس شیرقهوهایام به همراه دوستش آورده بود، میپوشیدند. قرار بر این شد که رایگیری تا ساعت 11 شب ادامه داشته باشد. یکی از ویژگیهای این نوع رایگیری که با تمام اشکالش در دنیا متفاوت بود، این بود که رایدهندگان بعد و قبل از دادن رای و تا ساعت 11 شب، که اتمام رایگیری بود، با همدیگر به بحث و گفتوگو درخصوص اعتقاداتشان بر نحوه چگونگی برخورد با آیدی کالر مینشستند. این بحثها همیشه مفید است، باعث پویایی میشود. البته ناگفته نماند که در این بین گروههای افراطی هم جهت خرابکاری و برهمزدن اوضاع حضور داشتند که با واکنش به موقع حاضران برنامههایشان عقیم ماند. صاحب کافه که حالا دیگر شیرقهوههای معروف و نصف قیمتشدهاش بیش از پیش به فروش میرفت، پیشنهاد داد تا درآمد حاصل از شیرقهوهها را جهت کمک به اعضا و در واقع جهت کمک به صندوق این تشکل صنفی جدیدالتاسیس اهدا کند. این تصمیمی بهموقع بود که با حمایت و تشویق حاضران همراه و باعث شد رایدهندگان تمایل بیشتری به ایجاد یک نهاد صنفی داشته باشند تا تظاهراتی کور که راه به جایی نمیبرد. بالاخره هم شمارش آرا آغاز شد و در ساعت 12 شب نتیجه به سود تمام کسانی که نظرشان بر ایجاد نهاد صنفی و برخورد دموکراتیکتر بود، اعلام شد. بعد قرار شد تا فردای آن روز برای نوشتن اساسنامه و انتخاب هیاتمدیره دوباره اعضا دور هم جمع شوند تا کارشان را هرچه زودتر شروع کنند. حالا قریب دو ماه است که از تاسیس این نهاد صنفی میگذرد. همه چیز به نظر خوب پیش میرود. اما چیزهای این وسط هست که وادارم میکند تا این مانیفست را بنویسم. دوستان و رفقای عزیز، من از همین جا اعلام میکنم که عضویت خود را پس میگیرم و دیگر حاضر به همکاری نیستم. وقتی این موضوع را با هیاتمدیره در میان گذاشتم، گمان کردند که ترسیدهام و به نوعی مرا در فهرست سیاه قرار دادهاند. اما من خیلی دوستانه به آنها گفتم که دیگر اعتقادی به این کار ندارم، که این کار اصلا هیچ سودی ندارد. ایجاد یک نهاد صنفی شاید به ظاهر کاری دموکراتیک باشد، اما در واقع مقاومت در برابر آیدی کالر تلفن کاری است بیهوده. این موضوع را زمانی متوجه شدم که یکی به من زنگ زد، کسی که میدانست شمارهاش روی آیدی کالر من میافتد، اما حرف نزد و قطع کرد. مطمئن شدم کسی است که عضو نهاد صنفی ما نیست. دو، سه بار دیگر هم زنگ زد و باز حرف نزد. وسوسه شدم، گوشی را برداشتم و شمارهاش را گرفتم. دختری گوشی را برداشت. خواستم حرف بزنم که نمیدانم چه شد گوشی را گذاشتم. بعد دوباره او زنگ زد. بعد دوباره من زنگ زدم. بعد دوباره او... بعد دوباره من... و هیچ حرفی نزدیم، اما حس خوبی بود. ماهیت قضیه سر جایش مانده بود، فقط شکل صوری آن بود که عوض شده بود. حالا هم، بیهیچ حرفی، هر وقت که بخواهیم به هم زنگ میزنیم و البته چند نفر دیگری هم هستند که به جمع ما اضافه شدهاند. قرار نیست همدیگر را بشناسیم، کافی است فقط به هم زنگ بزنیم و قطع کنیم. بعد منتظر شویم او هم به ما زنگ بزند. همین. دوستان و رفقای عزیز، این مانیفست جدید ماست. جلو هیچ چیز را نمیتوان گرفت، بلکه باید با آن همراه شد. پس گوشی را بردارید و شماره دلخواهتان را، ترجیحا با پیششمارههای ناشناختهتر، شمارهگیری کنید. صدای طرف مقابل را که شنیدید گوشی را بگذارید و صبر کنید تا صدای زنگ تلفنتان بلند شود... رینگ، رینگ، رینگ... بازی شروع شده است.
دوستان و رفقای عزیز، این نوشته نه اطلاعیه است و نه مقاله بلکه یک مانیفست جدید است. همه چیز تغییر کرده و با شدت زیادی هم دارد پیش میرود. کاری باید کرد. البته نه برای آنکه جلو این تغییرات را بگیریم، که اگر چنین کنیم به قول «کارل مارکس» دود میشویم و به هوا میرویم. اما باید چارهای اندیشید. همین چند ماه پیش یکی از دوستانم در کافهای که شیرقهوههایش هم معروف است به من گفت که با آمدن این «آیدی کالر» تلفن دیگر نمیتواند به هر جایی که خواست زنگ بزند و اوقاتش را پر کند. نظرش هم این بود که علیه شرکتهای سازنده آیدی کالر تظاهرات راه بیندازیم. البته من هم در ابتدا نظرم همین بود، حتی کار به جاهای باریک کشید و زمان و مکان دقیق آن را مشخص کردیم. اما دوست دیگری که او هم شیرقهوه مینوشید و حتی لباس شیرقهوهای رنگی هم به تن کرده بود و از آدمهای باسابقه این کار بود، نظرمان را عوض کرد، البته فقط نظر مرا. نظر او این بود که در ابتدا باید یک نهاد صنفی درست کرده و از همه دعوت کنیم تا عضو آن شوند، بعد به طور قانونی خواستههایمان را مطرح کنیم. من گفتم «این نظر بسیار خوبی است. حتی میتوانیم با این نهاد صنفی از اعضایمان در
دادگاههایی که به اتهام مزاحم مجرم شناخته میشوند، دفاع کنیم.» اما آن دوست اول اصرار داشت که نخست تظاهرات راه بیندازیم و بعد یک نهاد صنفی درست کرده و در آن تظاهرات خواستههایمان را مطرح کنیم تا در سطوح وسیعتری این خواستهها مطرح و پخش شود. آن دوست لباس شیرقهوهای گفت «بهتر است همه چیز را به رایگیری بگذاریم.» بنا شد که هفته بعد، در همان روز و در همان ساعت همیشگی که هرسهمان جمع میشدیم از تمام دوستان و آشنایانمان دعوت به عمل آوریم تا در این رایگیری شرکت کنند. من نیز پیشنهاد دادم تا اطلاعیهای در این خصوص از طریق روزنامههای کثیرالانتشار منتشر کنیم. با صاحب کافه هم صحبت کردیم تا فضای کافهاش را در اختیارمان قرار دهد و شیرقهوههای معروفش را هم نصف قیمت حساب کند، البته فقط شیرقهوههایش را، تا علاقهمندان با خاطری خوش رای خود را به صندوق بریزند. جالب آنجا بود که صاحب کافه از تصمیم ما استقبال کرد و گفت که خود او نیز در جوانی و نوجوانی از سابقهدارهای این کار بوده و حال دوست دارد که دستکم برای تقدیس خاطرات گذشته در صنفیشدن آن شرکت کند. فردای آن روز در تمام روزنامههای کثیرالانتشار اطلاعیه را چاپ کردیم. من
به شیوه تبلیغات روی ماشینهای مسابقهای ماشینم را برای اطلاع عموم تزیین کردم. دوست لباس شیرقهوهایام به همراه دوستش، که پدرش کارگاه تولید پوشاک دارد، تیشرتهایی با رنگ شیرقهوه و تبلیغ برای اعضای مخالف آیدی کالر تلفن به تعداد زیاد تهیه کردند. قرار بر این شد که تیشرتها را در روز رایگیری به اعضا اهدا کنند. دوست اولم با پولی که روی هم گذاشته بودیم به اداره مخابرات رفت تا اطلاعیه را به صورت اساماس روی تمام تلفنهای همراه کشور بفرستد، البته ناگفته نماند که شانس بزرگ ما در این امر آشنایی کارکنان اداره مخابرات با دوست اولم بود، آن هم به دلیل جرمهای مختلف تلفنی که دیگر او را آدم مشهوری کرده بود وگرنه اجازه چنین اطلاعیهای را به ما نمیدادند. این را هم باید متذکر شوم که در ابتدای کار میخواستیم تمام کارهایمان را به شکلی مخفیانه و حتی با دادن شبنامه و... انجام دهیم، اما صاحب کافه با این استدلال که «چون شما افراد شناختهشدهای هستید، دیگر نیاز به پنهانکاری نیست»، نظرمان را عوض کرد. درست هم میگفت، اگر به صورت مخفیانه این کار را میکردیم پلیس به راحتی میتوانست حدس بزند که کار از کجا آب میخورد و فورا همهمان
را به جرم آنارشیگری بازداشت میکرد. اما وقتی علنی کار کنی فکر میکنند که مجوزداری و حتی اگر هم بخواهند جلویت را بگیرند سر و صدایش رسانهها را پر میکند، که پلیس اینها را دوست ندارد. دو روز بعد، تلفنی تهدیدآمیز به کافه شد. خب، در برابر هر کنشی بالاخره یک واکنشی هم وجود دارد و این واکنش در ابتدا به صورت تلفنی و تهدیدآمیز بود. قضیه از این قرار بود که یک عده آدم افراطی در برابر تصمیم ما قد علم کرده بودند و میخواستند جلو ما را بگیرند. شمارهشان روی آیدیکالر کافه افتاده بود. دوست اولم پیشنهاد داد تا ما هم زنگی بزنیم و در این خصوص با آنها به گفتوگو بنشینیم و البته نه با تهدید یا فحاشی و ناسزاگویی، تا شاید به سازشی ضمنی برسیم. صاحب کافه که از همه بزرگتر بود و به ظاهر رفتار عاقلانهتری داشت داوطلب شد تا با آنها تماس بگیرد. گوشی را برداشت و شماره را گرفت. نیم ساعتی حرف زدند. بعد گوشی را گذاشت و گفت «اینها هیچ چیز در کلهشان فرو نمیرود و دوست ندارند این رایگیری انجام شود.» دوست دوست لباس شیرقهوهایام گفت «وقتی اینطور تهدید میکنند و حرف حساب به خرجشان نمیرود، بهتر است با استفاده از شهرتمان تبلیغات
وسیعتری انجام دهیم تا نظر افکار عمومی را نسبت به خود جلب کنیم.» بعد دوباره تصمیم گرفتیم که هر یک در اینباره دست به کاری بزنیم. مثلا قرار شد که من سفارش پخش آگهی تلویزیونی را بدهم، دوست اولم مسوول تبلیغ روی بیلبوردها شد و دوست لباس شیرقهوهایام به همراه دوستش باید تراکتهایی به رنگهای مختلف بر دیوارهای شهر میچسباندند و صاحب کافه که پیشنهاد داده بود تا رسانهها، از جمله روزنامهها را از تهدیدات گروههای افراطی مطلع کنیم تا جلو اقدامات مخرب احتمالیشان را بگیریم، مسوول اطلاعرسانی و در واقع سخنگوی جمع شد. یک روز مانده به رایگیری، چند نفر از همان افراطیها آمدند جلو کافه و خواستند با سنگ و آجر شیشههای کافه را بشکنند. یکیشان چنان با قدرت و دقیق آجرش را پرتاب کرد که در یک آن گفتم «بعد از خرد شدن شیشه مغز مرا متلاشی میکند.» اما صاحب کافه پیش از این دست آنها را خوانده بود و برای کافهاش از شیشههای نشکن و ضدگلوله استفاده کرده بود. افراطیها با دیدن چنین وضعی آمدند داخل کافه و خواستند همه چیز را به هم بریزند. اما باز هم صاحب کافه فکر همه چیز را کرده بود و دو نفر پلیس را جهت جلوگیری از خرابکاریهای احتمالی
افراطیها استخدام کرده بود. آن دو پلیس آن چند افراطی را دستگیر کردند و به بازداشتگاه بردند، هرچند مطلع شدیم بعد از چند ساعت دوباره آزاد شدند.
روز رایگیری فرا رسید. جمعیت زیادی جمع شده بود. آنقدر زیاد بودند که حتی بخش عظیمی از آنها در بیرون کافه ایستاده بودند. همه، بلافاصله بعد از انداختن رایشان در صندوقها، لباسهای مخصوصی که دوست لباس شیرقهوهایام به همراه دوستش آورده بود، میپوشیدند. قرار بر این شد که رایگیری تا ساعت 11 شب ادامه داشته باشد. یکی از ویژگیهای این نوع رایگیری که با تمام اشکالش در دنیا متفاوت بود، این بود که رایدهندگان بعد و قبل از دادن رای و تا ساعت 11 شب، که اتمام رایگیری بود، با همدیگر به بحث و گفتوگو درخصوص اعتقاداتشان بر نحوه چگونگی برخورد با آیدی کالر مینشستند. این بحثها همیشه مفید است، باعث پویایی میشود. البته ناگفته نماند که در این بین گروههای افراطی هم جهت خرابکاری و برهمزدن اوضاع حضور داشتند که با واکنش به موقع حاضران برنامههایشان عقیم ماند. صاحب کافه که حالا دیگر شیرقهوههای معروف و نصف قیمتشدهاش بیش از پیش به فروش میرفت، پیشنهاد داد تا درآمد حاصل از شیرقهوهها را جهت کمک به اعضا و در واقع جهت کمک به صندوق این تشکل صنفی جدیدالتاسیس اهدا کند. این تصمیمی بهموقع بود که با حمایت و تشویق حاضران همراه و باعث شد رایدهندگان تمایل بیشتری به ایجاد یک نهاد صنفی داشته باشند تا تظاهراتی کور که راه به جایی نمیبرد. بالاخره هم شمارش آرا آغاز شد و در ساعت 12 شب نتیجه به سود تمام کسانی که نظرشان بر ایجاد نهاد صنفی و برخورد دموکراتیکتر بود، اعلام شد. بعد قرار شد تا فردای آن روز برای نوشتن اساسنامه و انتخاب هیاتمدیره دوباره اعضا دور هم جمع شوند تا کارشان را هرچه زودتر شروع کنند. حالا قریب دو ماه است که از تاسیس این نهاد صنفی میگذرد. همه چیز به نظر خوب پیش میرود. اما چیزهای این وسط هست که وادارم میکند تا این مانیفست را بنویسم. دوستان و رفقای عزیز، من از همین جا اعلام میکنم که عضویت خود را پس میگیرم و دیگر حاضر به همکاری نیستم. وقتی این موضوع را با هیاتمدیره در میان گذاشتم، گمان کردند که ترسیدهام و به نوعی مرا در فهرست سیاه قرار دادهاند. اما من خیلی دوستانه به آنها گفتم که دیگر اعتقادی به این کار ندارم، که این کار اصلا هیچ سودی ندارد. ایجاد یک نهاد صنفی شاید به ظاهر کاری دموکراتیک باشد، اما در واقع مقاومت در برابر آیدی کالر تلفن کاری است بیهوده. این موضوع را زمانی متوجه شدم که یکی به من زنگ زد، کسی که میدانست شمارهاش روی آیدی کالر من میافتد، اما حرف نزد و قطع کرد. مطمئن شدم کسی است که عضو نهاد صنفی ما نیست. دو، سه بار دیگر هم زنگ زد و باز حرف نزد. وسوسه شدم، گوشی را برداشتم و شمارهاش را گرفتم. دختری گوشی را برداشت. خواستم حرف بزنم که نمیدانم چه شد گوشی را گذاشتم. بعد دوباره او زنگ زد. بعد دوباره من زنگ زدم. بعد دوباره او... بعد دوباره من... و هیچ حرفی نزدیم، اما حس خوبی بود. ماهیت قضیه سر جایش مانده بود، فقط شکل صوری آن بود که عوض شده بود. حالا هم، بیهیچ حرفی، هر وقت که بخواهیم به هم زنگ میزنیم و البته چند نفر دیگری هم هستند که به جمع ما اضافه شدهاند. قرار نیست همدیگر را بشناسیم، کافی است فقط به هم زنگ بزنیم و قطع کنیم. بعد منتظر شویم او هم به ما زنگ بزند. همین. دوستان و رفقای عزیز، این مانیفست جدید ماست. جلو هیچ چیز را نمیتوان گرفت، بلکه باید با آن همراه شد. پس گوشی را بردارید و شماره دلخواهتان را، ترجیحا با پیششمارههای ناشناختهتر، شمارهگیری کنید. صدای طرف مقابل را که شنیدید گوشی را بگذارید و صبر کنید تا صدای زنگ تلفنتان بلند شود... رینگ، رینگ، رینگ... بازی شروع شده است.
روز رایگیری فرا رسید. جمعیت زیادی جمع شده بود. آنقدر زیاد بودند که حتی بخش عظیمی از آنها در بیرون کافه ایستاده بودند. همه، بلافاصله بعد از انداختن رایشان در صندوقها، لباسهای مخصوصی که دوست لباس شیرقهوهایام به همراه دوستش آورده بود، میپوشیدند. قرار بر این شد که رایگیری تا ساعت 11 شب ادامه داشته باشد. یکی از ویژگیهای این نوع رایگیری که با تمام اشکالش در دنیا متفاوت بود، این بود که رایدهندگان بعد و قبل از دادن رای و تا ساعت 11 شب، که اتمام رایگیری بود، با همدیگر به بحث و گفتوگو درخصوص اعتقاداتشان بر نحوه چگونگی برخورد با آیدی کالر مینشستند. این بحثها همیشه مفید است، باعث پویایی میشود. البته ناگفته نماند که در این بین گروههای افراطی هم جهت خرابکاری و برهمزدن اوضاع حضور داشتند که با واکنش به موقع حاضران برنامههایشان عقیم ماند. صاحب کافه که حالا دیگر شیرقهوههای معروف و نصف قیمتشدهاش بیش از پیش به فروش میرفت، پیشنهاد داد تا درآمد حاصل از شیرقهوهها را جهت کمک به اعضا و در واقع جهت کمک به صندوق این تشکل صنفی جدیدالتاسیس اهدا کند. این تصمیمی بهموقع بود که با حمایت و تشویق حاضران همراه و باعث شد رایدهندگان تمایل بیشتری به ایجاد یک نهاد صنفی داشته باشند تا تظاهراتی کور که راه به جایی نمیبرد. بالاخره هم شمارش آرا آغاز شد و در ساعت 12 شب نتیجه به سود تمام کسانی که نظرشان بر ایجاد نهاد صنفی و برخورد دموکراتیکتر بود، اعلام شد. بعد قرار شد تا فردای آن روز برای نوشتن اساسنامه و انتخاب هیاتمدیره دوباره اعضا دور هم جمع شوند تا کارشان را هرچه زودتر شروع کنند. حالا قریب دو ماه است که از تاسیس این نهاد صنفی میگذرد. همه چیز به نظر خوب پیش میرود. اما چیزهای این وسط هست که وادارم میکند تا این مانیفست را بنویسم. دوستان و رفقای عزیز، من از همین جا اعلام میکنم که عضویت خود را پس میگیرم و دیگر حاضر به همکاری نیستم. وقتی این موضوع را با هیاتمدیره در میان گذاشتم، گمان کردند که ترسیدهام و به نوعی مرا در فهرست سیاه قرار دادهاند. اما من خیلی دوستانه به آنها گفتم که دیگر اعتقادی به این کار ندارم، که این کار اصلا هیچ سودی ندارد. ایجاد یک نهاد صنفی شاید به ظاهر کاری دموکراتیک باشد، اما در واقع مقاومت در برابر آیدی کالر تلفن کاری است بیهوده. این موضوع را زمانی متوجه شدم که یکی به من زنگ زد، کسی که میدانست شمارهاش روی آیدی کالر من میافتد، اما حرف نزد و قطع کرد. مطمئن شدم کسی است که عضو نهاد صنفی ما نیست. دو، سه بار دیگر هم زنگ زد و باز حرف نزد. وسوسه شدم، گوشی را برداشتم و شمارهاش را گرفتم. دختری گوشی را برداشت. خواستم حرف بزنم که نمیدانم چه شد گوشی را گذاشتم. بعد دوباره او زنگ زد. بعد دوباره من زنگ زدم. بعد دوباره او... بعد دوباره من... و هیچ حرفی نزدیم، اما حس خوبی بود. ماهیت قضیه سر جایش مانده بود، فقط شکل صوری آن بود که عوض شده بود. حالا هم، بیهیچ حرفی، هر وقت که بخواهیم به هم زنگ میزنیم و البته چند نفر دیگری هم هستند که به جمع ما اضافه شدهاند. قرار نیست همدیگر را بشناسیم، کافی است فقط به هم زنگ بزنیم و قطع کنیم. بعد منتظر شویم او هم به ما زنگ بزند. همین. دوستان و رفقای عزیز، این مانیفست جدید ماست. جلو هیچ چیز را نمیتوان گرفت، بلکه باید با آن همراه شد. پس گوشی را بردارید و شماره دلخواهتان را، ترجیحا با پیششمارههای ناشناختهتر، شمارهگیری کنید. صدای طرف مقابل را که شنیدید گوشی را بگذارید و صبر کنید تا صدای زنگ تلفنتان بلند شود... رینگ، رینگ، رینگ... بازی شروع شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.