معرفی آقای شاهپور گرایلی با خانواده
فرهاد بابایی/طرح: فیروزه مظفری
سلام به تو! آبجی نیلوفر دوست دارد شعر بخواند و پرواز کند. مامان سودابه گوشهایش را دوست دارد، چون میتواند آنها را پرواز بدهد و همه چیز را بشنود. بابا شاهپور خط ویژه «بیآرتی» را دوست دارد. از خود تهرانپارس تا ناف میدان آزادی. ندا و نادیا بابا را دوست دارند. وقتی که کنترل تلویزیون دست بابا نیست، همهمان خیلی بیشتر او را دوست داریم. مامان، بابا را همیشه تحمل میکند ولی دوستش دارد. نیلوفر کسی را دوست ندارد. نه اشکان و نه سامان که پسر خانم جمالی است. ندا و نادیا وقتی یکقلو میشوند، نیلوفر را بیشتر دوست دارند. وقتی نیلوفر نزدیک سقف خانه پرواز میکند و شعر میخواند، بابا او را بیشتر از مامان دوست دارد. مامان آنقدر من را دوست دارد که دلش میخواهد هیچ وقت توی خانه نباشم. نیلوفر همه آلبومهای افتخاری را دوست دارد. نقاشی آبرنگ را هم دوست دارد. دوقلوها کلا کلاسرفتن را دوست دارند. خواهرهایم هیچکلاسی نمیروند. فقط دوست دارند. ندا، احسان خواجهامیری و رضا یزدانی را هم دوست دارد. نادیا، کلاس گریم عروس دوست دارد. مامان هنوز پول کلاس گریم را از بابا نگرفته است. نادیا ایروبیک دوست دارد ولی بیشتر دلش کلاس دف میخواهد. ندا و نادیا هر وقت دلشان بخواهد یکقلو میشوند. خانواده شش نفری من بعضی روزها پنج نفر میشود. بابا دوتا میشود. خانواده ششنفری من، بعضی وقتها هفتنفر میشود. وقتی میخواستیم فرم یارانه پر کنیم، بابا دوتا شد. خانواده شش نفری ما موفق شد کاری بکند که برای هفتنفر یارانه بگیریم. نیلوفر وقتی از دانشگاه میآید، میرود توی اتاقش و شعر مینویسد. وقتی که شعرهایش را با صدای بلند میخواند پرواز میکند و میچسبد به سقف. اگر دیگر شعر توی سرش نیاید، پرت میشود پایین. هفتهای دو سه بار میافتد کف خانه. دوقلوها همیشه توی اتاق خودشان هستند. بابا همیشه پشت فرمان است. راننده بیآرتی است. از دست فرمانش خیلی تعریف میکند. یک چیز دیگر، بابا بعد از میدان آزادی را هم دوست دارد. ولی نمیتواند با بیآرتی برود، چون خط ویژه تمام شده است و باید دور بزند طرف میدان امام حسین. من همیشه به بابا میگویم که با بیآرتی، آزادی را رد بکند و بزند به جاده. نیلوفر میگوید بعد از میدان آزادی، فرودگاه است. مامان همیشه با صدای بلند دعا میکند و از خدا میخواهد که هرچه زودتر نیلوفر شوهر بکند. من بعضی وقتها دلم برای بابا میسوزد. ظاهرا یک مشکلی دارد. از وقتی همه ما به دنیا آمدهایم، بابا و مامان این مشکل را داشتهاند. مامان پول دوست دارد. بابا دلش برای پول تنگ شده است. مشکل بابا این است. مامان عاشق وامگرفتن است. همه یارانهها را هم خودش میگیرد. حساب یارانهها را توی بانک به اسم خودش باز کرده است. آنها یارانههای من را بلوکه کردهاند و به من نمیدهند. وضعیت دخترها کمی از من بهتر است. من طلبکار سفت و سخت بابا هستم. البته همه پولها دست مامان است ولی ته همه حسابها و اختیار خرج آنها برای بابا است. مهمترین بخش زندگی ما، برنده شدن است. مامان هر ماه منتظر قرعهکشی صندوق وام همسایههاست. یک صندوق پر از پول که هر ماه قرعهکشی میکند و به یک نفر، پنج میلیونتومان وام میدهد. همه اهالی کوچه خودمان و کوچه نفتی عضوش هستند. سر هر ماه باید حق عضویت بدهیم به صندوق تا حسابمان باطل نشود. رییس صندوق خانم جمالی است. مراسم قرعهکشی هر ماه خانه کسی برگزار میشود که دفعه قبل برنده شده است. یکسال است که برنده نشدهایم. هم مامان و بابا و نیلوفر عضو هستند. یک سال است همه خانواده برای پنج میلیونتومان نقشه میکشند. بعضی وقتها بابا دوتا میشود و نقشه میکشد. دوقلوها و نیلوفر و من شنونده همیشگی نقشهها و توهمات مامان هستیم. بابا بیشتر تخیل می کند تا توهم. مامان سردسته همیشگی نقشهکشهاست. مامان باعث و بانی همه استرسها و آشوبهای توی خانه هم هست. هیچ وقت نفهمیدیم مامان اگر برنده شود، میخواهد با پنج میلیونتومان چهکار بکند. خیلی حرص پنج میلیونتومان را میزند. گوشهایش همیشه دور خانه میچرخند تا بفهمد کدام یک از ما داریم برای پنج میلیونتومان نقشه میکشیم. هیچوقت نمیتواند یواشکی بیاید، گوشوارههای بلند و پر سروصدایی دارد. هر جا و هر وقت، صدای جیرینگ جیرینگ می آید، یعنی مامان است. ما سه نفر گوشهای پر سروصدای مامان و اخلاق گندش را خیلی دوست داریم. من بویش را هم دوست دارم. همیشه بوی سبزی پخته و وایتکس با کمی ادکلن زنانه میدهد. مامان فکر میکند من همیشه بوی آهن میدهم. هیچکس دیگری جز او این فکر را نمیکند. من تفکردن روی دیوار حیاط را دوست دارم. از دور ردیف آجرها را نگاه میکنم و تف میاندازم. هر دفعه سعی میکنم ردیفهای بالاترآجر را نشانه بگیرم. ولی غیر از تفکردن، خانواده را خیلی دوست دارم. تهران بدون خانواده من، یک چیزی کم دارد. صبح به صبح بابا از میدان آزادی تا تهرانپارس رانندگی میکند. توی دوربینهای ترافیک پلیس، بیآرتی شاهپورخان مثل قطار سریعالسیر شرق و غرب تهران را یکی میکند. حالا تهران بدون یک نفر دیگر هم یک چیزی کم دارد. من فردا باید بروم ترمینال آزادی و بیاورمش خانه. مامانبزرگ نادیا، مادر بابا است. آستارا زندگی میکند. هیچچیز صورتش مثل بابا نیست. چشمهای مامانبزرگ سبز است. موهایش نارنجی است. نیلوفر میگوید حنا میزند. زیر چانهاش یک کله اسب را خالکوبی کرده است. دوقلوها میگویند تتو کرده است. مامانبزرگ دورگه است. نصفش مال دهات روسیه است و نصف دیگرش مال تبریز. از قفقاز دست بابا را میگیرد و میآورد تبریز. بعد میروند آستارا. بعد بابا میآید تهران. به خانوادهام فکر میکنم. بابا شاهپور قول داده که اگر توی قرعهکشی برنده بشویم، سیزدهبهدر همه را سوار بیآرتی بکند و این دفعه میدان آزادی را رد کند و همهمان را ببرد فرودگاه تا روی یک تکه زمین بنشینیم و پرواز هواپیماها را تماشا کنیم. سهماه تا عید مانده است. آخرهای پاییز است. سه تا قرعهکشی مانده و مامان عصبی شده است. روزی صدبار اسم من را صدا میزند ولی کاری ندارد... .
بخشی از رمان منتشرنشده «جناب آقای شاهپور گرایلی همراه با خانواده»
سلام به تو! آبجی نیلوفر دوست دارد شعر بخواند و پرواز کند. مامان سودابه گوشهایش را دوست دارد، چون میتواند آنها را پرواز بدهد و همه چیز را بشنود. بابا شاهپور خط ویژه «بیآرتی» را دوست دارد. از خود تهرانپارس تا ناف میدان آزادی. ندا و نادیا بابا را دوست دارند. وقتی که کنترل تلویزیون دست بابا نیست، همهمان خیلی بیشتر او را دوست داریم. مامان، بابا را همیشه تحمل میکند ولی دوستش دارد. نیلوفر کسی را دوست ندارد. نه اشکان و نه سامان که پسر خانم جمالی است. ندا و نادیا وقتی یکقلو میشوند، نیلوفر را بیشتر دوست دارند. وقتی نیلوفر نزدیک سقف خانه پرواز میکند و شعر میخواند، بابا او را بیشتر از مامان دوست دارد. مامان آنقدر من را دوست دارد که دلش میخواهد هیچ وقت توی خانه نباشم. نیلوفر همه آلبومهای افتخاری را دوست دارد. نقاشی آبرنگ را هم دوست دارد. دوقلوها کلا کلاسرفتن را دوست دارند. خواهرهایم هیچکلاسی نمیروند. فقط دوست دارند. ندا، احسان خواجهامیری و رضا یزدانی را هم دوست دارد. نادیا، کلاس گریم عروس دوست دارد. مامان هنوز پول کلاس گریم را از بابا نگرفته است. نادیا ایروبیک دوست دارد ولی بیشتر دلش کلاس دف میخواهد. ندا و نادیا هر وقت دلشان بخواهد یکقلو میشوند. خانواده شش نفری من بعضی روزها پنج نفر میشود. بابا دوتا میشود. خانواده ششنفری من، بعضی وقتها هفتنفر میشود. وقتی میخواستیم فرم یارانه پر کنیم، بابا دوتا شد. خانواده شش نفری ما موفق شد کاری بکند که برای هفتنفر یارانه بگیریم. نیلوفر وقتی از دانشگاه میآید، میرود توی اتاقش و شعر مینویسد. وقتی که شعرهایش را با صدای بلند میخواند پرواز میکند و میچسبد به سقف. اگر دیگر شعر توی سرش نیاید، پرت میشود پایین. هفتهای دو سه بار میافتد کف خانه. دوقلوها همیشه توی اتاق خودشان هستند. بابا همیشه پشت فرمان است. راننده بیآرتی است. از دست فرمانش خیلی تعریف میکند. یک چیز دیگر، بابا بعد از میدان آزادی را هم دوست دارد. ولی نمیتواند با بیآرتی برود، چون خط ویژه تمام شده است و باید دور بزند طرف میدان امام حسین. من همیشه به بابا میگویم که با بیآرتی، آزادی را رد بکند و بزند به جاده. نیلوفر میگوید بعد از میدان آزادی، فرودگاه است. مامان همیشه با صدای بلند دعا میکند و از خدا میخواهد که هرچه زودتر نیلوفر شوهر بکند. من بعضی وقتها دلم برای بابا میسوزد. ظاهرا یک مشکلی دارد. از وقتی همه ما به دنیا آمدهایم، بابا و مامان این مشکل را داشتهاند. مامان پول دوست دارد. بابا دلش برای پول تنگ شده است. مشکل بابا این است. مامان عاشق وامگرفتن است. همه یارانهها را هم خودش میگیرد. حساب یارانهها را توی بانک به اسم خودش باز کرده است. آنها یارانههای من را بلوکه کردهاند و به من نمیدهند. وضعیت دخترها کمی از من بهتر است. من طلبکار سفت و سخت بابا هستم. البته همه پولها دست مامان است ولی ته همه حسابها و اختیار خرج آنها برای بابا است. مهمترین بخش زندگی ما، برنده شدن است. مامان هر ماه منتظر قرعهکشی صندوق وام همسایههاست. یک صندوق پر از پول که هر ماه قرعهکشی میکند و به یک نفر، پنج میلیونتومان وام میدهد. همه اهالی کوچه خودمان و کوچه نفتی عضوش هستند. سر هر ماه باید حق عضویت بدهیم به صندوق تا حسابمان باطل نشود. رییس صندوق خانم جمالی است. مراسم قرعهکشی هر ماه خانه کسی برگزار میشود که دفعه قبل برنده شده است. یکسال است که برنده نشدهایم. هم مامان و بابا و نیلوفر عضو هستند. یک سال است همه خانواده برای پنج میلیونتومان نقشه میکشند. بعضی وقتها بابا دوتا میشود و نقشه میکشد. دوقلوها و نیلوفر و من شنونده همیشگی نقشهها و توهمات مامان هستیم. بابا بیشتر تخیل می کند تا توهم. مامان سردسته همیشگی نقشهکشهاست. مامان باعث و بانی همه استرسها و آشوبهای توی خانه هم هست. هیچ وقت نفهمیدیم مامان اگر برنده شود، میخواهد با پنج میلیونتومان چهکار بکند. خیلی حرص پنج میلیونتومان را میزند. گوشهایش همیشه دور خانه میچرخند تا بفهمد کدام یک از ما داریم برای پنج میلیونتومان نقشه میکشیم. هیچوقت نمیتواند یواشکی بیاید، گوشوارههای بلند و پر سروصدایی دارد. هر جا و هر وقت، صدای جیرینگ جیرینگ می آید، یعنی مامان است. ما سه نفر گوشهای پر سروصدای مامان و اخلاق گندش را خیلی دوست داریم. من بویش را هم دوست دارم. همیشه بوی سبزی پخته و وایتکس با کمی ادکلن زنانه میدهد. مامان فکر میکند من همیشه بوی آهن میدهم. هیچکس دیگری جز او این فکر را نمیکند. من تفکردن روی دیوار حیاط را دوست دارم. از دور ردیف آجرها را نگاه میکنم و تف میاندازم. هر دفعه سعی میکنم ردیفهای بالاترآجر را نشانه بگیرم. ولی غیر از تفکردن، خانواده را خیلی دوست دارم. تهران بدون خانواده من، یک چیزی کم دارد. صبح به صبح بابا از میدان آزادی تا تهرانپارس رانندگی میکند. توی دوربینهای ترافیک پلیس، بیآرتی شاهپورخان مثل قطار سریعالسیر شرق و غرب تهران را یکی میکند. حالا تهران بدون یک نفر دیگر هم یک چیزی کم دارد. من فردا باید بروم ترمینال آزادی و بیاورمش خانه. مامانبزرگ نادیا، مادر بابا است. آستارا زندگی میکند. هیچچیز صورتش مثل بابا نیست. چشمهای مامانبزرگ سبز است. موهایش نارنجی است. نیلوفر میگوید حنا میزند. زیر چانهاش یک کله اسب را خالکوبی کرده است. دوقلوها میگویند تتو کرده است. مامانبزرگ دورگه است. نصفش مال دهات روسیه است و نصف دیگرش مال تبریز. از قفقاز دست بابا را میگیرد و میآورد تبریز. بعد میروند آستارا. بعد بابا میآید تهران. به خانوادهام فکر میکنم. بابا شاهپور قول داده که اگر توی قرعهکشی برنده بشویم، سیزدهبهدر همه را سوار بیآرتی بکند و این دفعه میدان آزادی را رد کند و همهمان را ببرد فرودگاه تا روی یک تکه زمین بنشینیم و پرواز هواپیماها را تماشا کنیم. سهماه تا عید مانده است. آخرهای پاییز است. سه تا قرعهکشی مانده و مامان عصبی شده است. روزی صدبار اسم من را صدا میزند ولی کاری ندارد... .
بخشی از رمان منتشرنشده «جناب آقای شاهپور گرایلی همراه با خانواده»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.