|

زندگی دختر برادرم

سروش صحت

«منصور» داشت دیوانه می‌شد و ما دوماه تمام بود که روز و شب نداشتیم. «نیره» زن منصور هم کاملا دیوانه شده بود. منصور برادرم فیزیک خوانده بود و استاد دانشگاه بود. نیره هم در دانشگاه روانشناسی درس می‌داد. آنها سال‌ها با «گلرخ» دختر 21 ساله‌شان که دانشجوی الکترونیک شریف بود بهترین زندگی عالم را داشتند ولی نمی‌شود همیشه بهترین زندگی عالم را داشت و نگه داشت و عده زیادی با زندگی‌هایشان در صف ایستاده‌اند که برای مدتی این موقعیت را مال خودشان کنند. دو ماه بود که ورق برگشته بود و حالا منصور داشت دیوانه می‌شد و نیره هم که کاملا دیوانه شده بود و دیگر چیزی از او باقی نمانده بود... حالا منصور و نیره داشتند من را هم دیوانه می‌کردند. منصور دو ماه بود که حس کرده بود گلرخ از کسی خوشش آمده است و خیلی دلش می‌خواست بداند پسری که توانسته دل دختر بسیار زیبا، خوش‌فکر و خوش‌هیکل‌اش را ببرد، کیست... گلرخ والیبال بازی می‌کرد، ویلنسل می‌زد، مثل خر درس می‌خواند، مثل بولدوزر کتاب می‌خواند و مثل بلبل انگلیسی و فرانسه بلغور می‌کرد. خیلی طبیعی است که چنین دختری عاشق پسری مثل نیما شود. نیما از صبح تا شب هیچ کاری نمی‌کرد و فقط سیگار می‌کشید آن هم نه سیگارهای معمولی، سیگارهایی که خیلی هم سیگار نبود و معلوم نبود چی بود. نیما دانشگاه را ول کرده، سربازی هم نرفته بود و پول هم نداشت. مخ ریاضی خوبی داشت ولی نه از مخش و نه از ریاضی استفاده‌ای نمی‌کرد و هنرهایش این بود که آتش و کباب خوب درست می‌کرد، توی میهمانی‌ها برای شستن ظرف‌ها کمک می‌کرد، بلد بود چند تا لیوان و کاسه و بشقاب کنار هم بگذارد و کارد و چنگال روی آنها بزند و کلی آهنگ و ملودی شنیدنی بسازد و استاد پیدا کردن موزیک‌های خوب و کمتر شنیده شده بود. نیما خونسرد و آرام و کم‌حرف بود و بیشتر از هر آدمی توی دنیا می‌توانست بخوابد. می‌توانست الان بخوابد و تا سه روز بعد فقط برای خوردن یک جرعه آب یا خلاص شدن از دست آن جرعه لحظه‌ای بیدار شود و دوباره به رختخواب برگردد. عجیب نبود که گلرخ عاشق نیما شود. الان چند سالی است که پسرهای این مدلی توی بورس هستند و خیلی از دخترهای آن مدلی عاشق پسرهای این مدلی می‌شوند. منصور چون می‌دانست من و گلرخ ارتباط‌مان خوب است از من خواست گلرخ را نصیحت کنم. پرسیدم «چه نصیحتی؟» گفت «بهش بگو این پسره را ول کنه. بهش حالی کن این تیکه‌اش نیست» گفتم «کی تیکه شه؟» منصور نگاهم کرد من هم نگاهش کردم باز هم نگاهم کرد من هم باز نگاهش کردم. منصور گفت «برو باهاش حرف بزن» گفتم «تو تا حالا پسره رو دیدی؟» منصور عکس نیما را که نمی‌دانم از کجا پیدا کرده بود نشانم داد. نیما پسری بلندقد، ریغو، لاغر و خیلی زشت بود که دماغ بزرگش دست‌کمی از قدش نداشت. فقط چشم‌هایش مهربان بود. منصور گفت «آخه گلرخ از چیه این پسره خوشش اومده؟»از گلرخ پرسیدم «از چیه این پسره خوشت اومده؟» گفت «آخه ببینین چقدر ریغو، لاغر و زشته... عاشق قدبلند و دماغ گنده‌اش‌ام» گلرخ حتی یک کلمه هم درباره چشم‌های مهربان نیما حرفی نزد. گفتم «چشم‌هاش هم مهربونه» گلرخ با تعجب گفت «واقعا؟» به گلرخ نگاه کردم، گلرخ هم به من نگاه کرد باز هم نگاهش کردم گلرخ هم باز به من نگاه کرد و لبخند زد. به منصور و نیره گفتم «ولشون کنید بذارید هر کاری می‌خوان بکنن» نیره گفت «مگه اینکه من بمیرم که بذارم» و نگذاشت.
پنج سال بعد گلرخ با یک دکتر داروساز ازدواج کرد. آنها زندگی خیلی خوبی داشتند. منصور دیوانه نشد و نیره هم دوباره عاقل شد. گلرخ یک دختر خیلی خوب به دنیا آورد که اسمش را نیوشا گذاشتند ولی وقتی نیوشا حدودا سه ساله شد دیگر زندگی گلرخ و آقای دکتر خیلی خوب نبود و گلرخ هر روز گریه می‌کرد بعد گلرخ و آقای دکتر از هم جدا شدند. گلرخ یک ‌بار دیگر هم ازدواج کرد و باز هم جدا شد و برای بزرگ کردن نیوشا پدرش درآمد و آن‌قدر سختی کشید که نگو و نپرس. نیوشا همین که بیست و یکی دو سالش شد عاشق شاگرد یک مکانیکی شد و این عشق و علاقه گلرخ را به مرز جنون رساند گلرخ دایم می‌گفت «نمی‌ذارم اگه بمیرم نمی‌ذارم. دختری که با این بدبختی بزرگش کردم زن یه شاگرد مکانیک بشه.»
منصور الان خیلی پیر شده و از صبح تا شب توی پارک می‌نشیند و شب‌ها با قرص می‌خوابد. نیره چند سال پیش مرد و از نیما هیچ خبری ندارم. شاید هنوز هم زیاد می‌خوابد شاید هم خوابش را کم کرده باشد...
«منصور» داشت دیوانه می‌شد و ما دوماه تمام بود که روز و شب نداشتیم. «نیره» زن منصور هم کاملا دیوانه شده بود. منصور برادرم فیزیک خوانده بود و استاد دانشگاه بود. نیره هم در دانشگاه روانشناسی درس می‌داد. آنها سال‌ها با «گلرخ» دختر 21 ساله‌شان که دانشجوی الکترونیک شریف بود بهترین زندگی عالم را داشتند ولی نمی‌شود همیشه بهترین زندگی عالم را داشت و نگه داشت و عده زیادی با زندگی‌هایشان در صف ایستاده‌اند که برای مدتی این موقعیت را مال خودشان کنند. دو ماه بود که ورق برگشته بود و حالا منصور داشت دیوانه می‌شد و نیره هم که کاملا دیوانه شده بود و دیگر چیزی از او باقی نمانده بود... حالا منصور و نیره داشتند من را هم دیوانه می‌کردند. منصور دو ماه بود که حس کرده بود گلرخ از کسی خوشش آمده است و خیلی دلش می‌خواست بداند پسری که توانسته دل دختر بسیار زیبا، خوش‌فکر و خوش‌هیکل‌اش را ببرد، کیست... گلرخ والیبال بازی می‌کرد، ویلنسل می‌زد، مثل خر درس می‌خواند، مثل بولدوزر کتاب می‌خواند و مثل بلبل انگلیسی و فرانسه بلغور می‌کرد. خیلی طبیعی است که چنین دختری عاشق پسری مثل نیما شود. نیما از صبح تا شب هیچ کاری نمی‌کرد و فقط سیگار می‌کشید آن هم نه سیگارهای معمولی، سیگارهایی که خیلی هم سیگار نبود و معلوم نبود چی بود. نیما دانشگاه را ول کرده، سربازی هم نرفته بود و پول هم نداشت. مخ ریاضی خوبی داشت ولی نه از مخش و نه از ریاضی استفاده‌ای نمی‌کرد و هنرهایش این بود که آتش و کباب خوب درست می‌کرد، توی میهمانی‌ها برای شستن ظرف‌ها کمک می‌کرد، بلد بود چند تا لیوان و کاسه و بشقاب کنار هم بگذارد و کارد و چنگال روی آنها بزند و کلی آهنگ و ملودی شنیدنی بسازد و استاد پیدا کردن موزیک‌های خوب و کمتر شنیده شده بود. نیما خونسرد و آرام و کم‌حرف بود و بیشتر از هر آدمی توی دنیا می‌توانست بخوابد. می‌توانست الان بخوابد و تا سه روز بعد فقط برای خوردن یک جرعه آب یا خلاص شدن از دست آن جرعه لحظه‌ای بیدار شود و دوباره به رختخواب برگردد. عجیب نبود که گلرخ عاشق نیما شود. الان چند سالی است که پسرهای این مدلی توی بورس هستند و خیلی از دخترهای آن مدلی عاشق پسرهای این مدلی می‌شوند. منصور چون می‌دانست من و گلرخ ارتباط‌مان خوب است از من خواست گلرخ را نصیحت کنم. پرسیدم «چه نصیحتی؟» گفت «بهش بگو این پسره را ول کنه. بهش حالی کن این تیکه‌اش نیست» گفتم «کی تیکه شه؟» منصور نگاهم کرد من هم نگاهش کردم باز هم نگاهم کرد من هم باز نگاهش کردم. منصور گفت «برو باهاش حرف بزن» گفتم «تو تا حالا پسره رو دیدی؟» منصور عکس نیما را که نمی‌دانم از کجا پیدا کرده بود نشانم داد. نیما پسری بلندقد، ریغو، لاغر و خیلی زشت بود که دماغ بزرگش دست‌کمی از قدش نداشت. فقط چشم‌هایش مهربان بود. منصور گفت «آخه گلرخ از چیه این پسره خوشش اومده؟»از گلرخ پرسیدم «از چیه این پسره خوشت اومده؟» گفت «آخه ببینین چقدر ریغو، لاغر و زشته... عاشق قدبلند و دماغ گنده‌اش‌ام» گلرخ حتی یک کلمه هم درباره چشم‌های مهربان نیما حرفی نزد. گفتم «چشم‌هاش هم مهربونه» گلرخ با تعجب گفت «واقعا؟» به گلرخ نگاه کردم، گلرخ هم به من نگاه کرد باز هم نگاهش کردم گلرخ هم باز به من نگاه کرد و لبخند زد. به منصور و نیره گفتم «ولشون کنید بذارید هر کاری می‌خوان بکنن» نیره گفت «مگه اینکه من بمیرم که بذارم» و نگذاشت.
پنج سال بعد گلرخ با یک دکتر داروساز ازدواج کرد. آنها زندگی خیلی خوبی داشتند. منصور دیوانه نشد و نیره هم دوباره عاقل شد. گلرخ یک دختر خیلی خوب به دنیا آورد که اسمش را نیوشا گذاشتند ولی وقتی نیوشا حدودا سه ساله شد دیگر زندگی گلرخ و آقای دکتر خیلی خوب نبود و گلرخ هر روز گریه می‌کرد بعد گلرخ و آقای دکتر از هم جدا شدند. گلرخ یک ‌بار دیگر هم ازدواج کرد و باز هم جدا شد و برای بزرگ کردن نیوشا پدرش درآمد و آن‌قدر سختی کشید که نگو و نپرس. نیوشا همین که بیست و یکی دو سالش شد عاشق شاگرد یک مکانیکی شد و این عشق و علاقه گلرخ را به مرز جنون رساند گلرخ دایم می‌گفت «نمی‌ذارم اگه بمیرم نمی‌ذارم. دختری که با این بدبختی بزرگش کردم زن یه شاگرد مکانیک بشه.»
منصور الان خیلی پیر شده و از صبح تا شب توی پارک می‌نشیند و شب‌ها با قرص می‌خوابد. نیره چند سال پیش مرد و از نیما هیچ خبری ندارم. شاید هنوز هم زیاد می‌خوابد شاید هم خوابش را کم کرده باشد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.