|

سگ، سایه دیواره، به خیالش سایه دمشه

پوریا عالمی

همیشه برام سوال بوده که پشت این دیوار من، دیوار کیه. دیوار سمت چپی کیه؟ دیوار سمت راستی کیه؟
یکی، دوبار هم دیدم یکی داره از این دیوار می‌ره بالا. گفتم: «فلانی کجا می‌ری؟»
گفت: «من خوشم میاد ملت رو نردبون کنم برم بالا.»
گفتم: «باشه.»
بعد گفت: «بی‌زحمت قلاب بگیر. می‌خوام خودم رو بکشم بالا.»
بنده خدا خیال می‌کرد بالا خبر‌یه. الان خودش رو کشیده بالا. وقتی رفت بالا دید همه خبرها این پایین‌مایین‌هاست.
خیلی هم میان آگهی می‌چسبونند روی این دیوار. بعید نیست تا چند وقت دیگه اتیکت تخلیه چاه فوری و تعمیر آیفون تصویری هم بچسبونند.
یه بار یکی آگهی چسبونده بود. نیگاه کردم دیدم آگهی فوت اون مرحومه. خیلی ناراحت شدم.
یه بار یکی هی انگشت می‌زد و poke می‌کرد. گفتم: «مرض داری؟»
گفت: «نه.»
گفتم: «پس چی؟»
گفت: «دیوارمون مشترکه. من دارم روی دیوار خودم انگشت می‌زنم.»
گفتم: «نمی‌شه آدم تا مشترک یه چیزی شد شروع کند به انگشت زدن که.»
گفت: «ولی ما دیوار به دیوار همیم. همسایه‌ایم.»
ولی چاخان می‌کرد. من باورم نشد دیوارمون مشترک باشه. چرا؟
چون اون همیشه روی دیوارش عکس سلین دیون می‌چسبونه ولی شبا همه‌‌اش صدایی میاد از پشت این دیوار، که داره می‌خونه: «اونجا کیه کیه؟ پشت دیوار کیه؟ سایه‌ش رو من می‌بینم...»
ولی دیوار فیس‌بوک سایه نداره که بخواد سایه‌ش همیشه بالا سر آدم بمونه یا نمونه.
طرف این‌قدر رو همه را پسندید تا همه پسندیدندش. یعنی این‌قدر روی همه لایک زد که همه روش لایک زدند اما نمی‌دانستند چرا. بعد می‌گفت: «من خیلی طرفدار دارم. من موردپسند عمومی قرار گرفتم.»
مادربزرگم می‌گفت: «سگ، سایه دیواره، به خیالش سایه دمشه.»
متاسفانه طبق پیشگویی مادربزرگ‌ها می‌بینید که فرق سایه دم و سایه دیوار توی فیس‌بوک مشخص نیست.
یه‌بار هم همین‌طوری نشسته بودم، دیدم دوتا نینجا طناب انداختند دارن از دیوار می‌رن بالا. داد زدم: «فیلمبردار‌یه؟»
گفتند: «نه. اومدیم ماهواره جمع کنیم.»
گفتم: «دادیم به اولی. دیگه نداریم.»
گفتند: «حالا دست‌خالی بریم؟»
گفتم: «نه بابا. بیا یه چایی بخورید خستگی‌تون در ره، این همه راه از دیوار اومدید بالا.»
بعد نشستیم چایی خوردیم و حرفمون گل انداخت. یکی‌شون گفت: «این صدای کیه؟»
گفتم: «صدای سلین دیونه. از پشت این دیوار صداش میاد.»
گفتند: «ئه. نکنه خونه سلین دیون باشه؟»
گفتم: «نمی‌دونم. شاید هم باشه.»
گفتند: «اوووف. پسر، پس خاوری هم باهاس همسایه‌شون باشه. بریم ‌ بگیریمش.»
بعد پا شدند رفتند.
من هم که کار دیگه‌ای رو خوب بلد نیستم، برای همین پا شدم مثل اون قدیم‌ها، یه روزنامه دیواری درست کردم، چسبوندم به دیوار. تیتر یکش رو هم به نقل از منبع موثق که روی
پشت‌بام بود نوشتم: یه دیواره یه دیواره یه دیواره یه دیواره که دیوار هیچی‌ نداره...
بعد توی سوتیتر آوردم: قدیم‌ها دنیای بعضی‌ها دیوار بود، الان دنیای بعضی‌های دیگه هم دیواره. البته دیوار فیس‌بوک و بعد نظر یک کارشناس معماری را مطرح کردم که گفته بود: متاسفانه در طراحی دیوار فیس‌بوک پنجره لحاظ نشده است برای همین توی فیس‌بوک هیچ‌کس مثل دو پنجره روبه‌روی هم، آگه ز هر بگو مگوی هم نیست.
همیشه برام سوال بوده که پشت این دیوار من، دیوار کیه. دیوار سمت چپی کیه؟ دیوار سمت راستی کیه؟
یکی، دوبار هم دیدم یکی داره از این دیوار می‌ره بالا. گفتم: «فلانی کجا می‌ری؟»
گفت: «من خوشم میاد ملت رو نردبون کنم برم بالا.»
گفتم: «باشه.»
بعد گفت: «بی‌زحمت قلاب بگیر. می‌خوام خودم رو بکشم بالا.»
بنده خدا خیال می‌کرد بالا خبر‌یه. الان خودش رو کشیده بالا. وقتی رفت بالا دید همه خبرها این پایین‌مایین‌هاست.
خیلی هم میان آگهی می‌چسبونند روی این دیوار. بعید نیست تا چند وقت دیگه اتیکت تخلیه چاه فوری و تعمیر آیفون تصویری هم بچسبونند.
یه بار یکی آگهی چسبونده بود. نیگاه کردم دیدم آگهی فوت اون مرحومه. خیلی ناراحت شدم.
یه بار یکی هی انگشت می‌زد و poke می‌کرد. گفتم: «مرض داری؟»
گفت: «نه.»
گفتم: «پس چی؟»
گفت: «دیوارمون مشترکه. من دارم روی دیوار خودم انگشت می‌زنم.»
گفتم: «نمی‌شه آدم تا مشترک یه چیزی شد شروع کند به انگشت زدن که.»
گفت: «ولی ما دیوار به دیوار همیم. همسایه‌ایم.»
ولی چاخان می‌کرد. من باورم نشد دیوارمون مشترک باشه. چرا؟
چون اون همیشه روی دیوارش عکس سلین دیون می‌چسبونه ولی شبا همه‌‌اش صدایی میاد از پشت این دیوار، که داره می‌خونه: «اونجا کیه کیه؟ پشت دیوار کیه؟ سایه‌ش رو من می‌بینم...»
ولی دیوار فیس‌بوک سایه نداره که بخواد سایه‌ش همیشه بالا سر آدم بمونه یا نمونه.
طرف این‌قدر رو همه را پسندید تا همه پسندیدندش. یعنی این‌قدر روی همه لایک زد که همه روش لایک زدند اما نمی‌دانستند چرا. بعد می‌گفت: «من خیلی طرفدار دارم. من موردپسند عمومی قرار گرفتم.»
مادربزرگم می‌گفت: «سگ، سایه دیواره، به خیالش سایه دمشه.»
متاسفانه طبق پیشگویی مادربزرگ‌ها می‌بینید که فرق سایه دم و سایه دیوار توی فیس‌بوک مشخص نیست.
یه‌بار هم همین‌طوری نشسته بودم، دیدم دوتا نینجا طناب انداختند دارن از دیوار می‌رن بالا. داد زدم: «فیلمبردار‌یه؟»
گفتند: «نه. اومدیم ماهواره جمع کنیم.»
گفتم: «دادیم به اولی. دیگه نداریم.»
گفتند: «حالا دست‌خالی بریم؟»
گفتم: «نه بابا. بیا یه چایی بخورید خستگی‌تون در ره، این همه راه از دیوار اومدید بالا.»
بعد نشستیم چایی خوردیم و حرفمون گل انداخت. یکی‌شون گفت: «این صدای کیه؟»
گفتم: «صدای سلین دیونه. از پشت این دیوار صداش میاد.»
گفتند: «ئه. نکنه خونه سلین دیون باشه؟»
گفتم: «نمی‌دونم. شاید هم باشه.»
گفتند: «اوووف. پسر، پس خاوری هم باهاس همسایه‌شون باشه. بریم ‌ بگیریمش.»
بعد پا شدند رفتند.
من هم که کار دیگه‌ای رو خوب بلد نیستم، برای همین پا شدم مثل اون قدیم‌ها، یه روزنامه دیواری درست کردم، چسبوندم به دیوار. تیتر یکش رو هم به نقل از منبع موثق که روی
پشت‌بام بود نوشتم: یه دیواره یه دیواره یه دیواره یه دیواره که دیوار هیچی‌ نداره...
بعد توی سوتیتر آوردم: قدیم‌ها دنیای بعضی‌ها دیوار بود، الان دنیای بعضی‌های دیگه هم دیواره. البته دیوار فیس‌بوک و بعد نظر یک کارشناس معماری را مطرح کردم که گفته بود: متاسفانه در طراحی دیوار فیس‌بوک پنجره لحاظ نشده است برای همین توی فیس‌بوک هیچ‌کس مثل دو پنجره روبه‌روی هم، آگه ز هر بگو مگوی هم نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.