با اقتدار و سر پا
کامران عدل
آن روزی که عکاسی را شروع کردم، برای ماجراجویی بود. دنیا را یک طور دیگری میدیدم. اما امروز که 71 ساله هستم دنیا را طور دیگری میبینم و آن نتیجه 59 سال گذشته است.
چندی پیش که انجمن ملی عکاسان ایران مراسمی را در خانه هنرمندان برگزار میکرد، از عکاسانی که دیگر در بین ما نیستند، یادی میکردند و از کارنامه آنها میگفتند. مراسم بهقدری غمانگیز بود که من را بهیاد مراسم ختم میانداخت. وقتی هم که داشتند دیپلم (یا هرچه را که میخواهید نامش را بگذارید) من را میدادند، یاد آور شدم که ما عکاس هستیم، نگاه ما باید بهسوی آینده باشد، نه اینکه مراسم سوزناک برقرار کنیم. من میگویم که اگر هر کسی، مخصوصا حاکمان در تمام جهان، روزی یک دقیقه «سعدی» را مرور کنند، وضع دنیا بهاین اوضاع نابسامان و قارشمیش تبدیل نمیشد.
کسی متوجه این موضوع نیست که «کاوه» با آثاری که از خودش بجا گذاشت، نام خودش را تا آخر ابدیت در تاریخ ثبت کرد. این اقتضای کار ما میباشد. ما شاهدان زنده تاریخ زندگانی خودمان هستیم. هزاران عکس میگیریم که در کتابها، مجلات و روزنامهها چاپ میشوند، برای میلیونها چشم. و تازه این اول کار است. آثار ما در آرشیوها، موزهها و کتابخانهها تا آخر ابدیت با احترامات فائقه نگهداری خواهند شد. نعش ما سالها و قرنها خواهد بود که پوسیده شده و توسط کرمها خورده شدهاند. ولی عکسهای ما که شاهد جوانی، شادابی، زندگانی، محبت، امید، عشق، نفرت و حسادت دوران ما هستند، در آرشیوها، کتابها و در کتابخانهها زندگانی مجللی خواهند داشت. چه از این بهتر که عاشق کارمان و زندگانیمان بودیم. و فرستکلاس زندگی کردیم. سرانجام هم مثل همه خواهیم مرد که مرگ حق است. و نباید از آن ترس و واهمه داشت. شغل ما این را بهما از روز اول شروع کارمان میآموزد. کاوه خودش انتخاب کرده بود که عکاس بشود. خودش میدانست که شاید روزی اتفاقی برایش بیفتد که افتاد، پس حالا باید چه کنیم؟ زاری و گریه کنیم؟ وقتی کاوه در شمال کردستان کشته شد، سه مجله فیلم، عکس و مجله ادبی شوکران از من خواستند که مقالهای در سوگ او بنویسم. گفتم یک مقاله برای هر سه مجله خواهم نوشت، موافقت کردند. چه گفتم در آن مقاله؟ گفتم کاوه لیاقت این مرگ را داشت. میخواستید که کاوه در یک تصادف ماشین سر یک چهارراه ناشناس کشته شود؟ یا اینکه میخواستید که کاوه سالیان بسیاری زندگی کند و دست آخر با آلزایمر یا سرطان پروستات از این تخت بیمارستان بهآن تخت بیمارستان ببرندش و لوله بهاو وصل کنند که ادرارش را جمع کنند؟ که دست آخر هم...، بگویم که، نمیمیره که راحت بشیم؟ کاوه لیاقت همین مرگ را داشت. و دستآخر نوشتم که بهمرگ کاوه حسودیام میشود. خیلیها از این نوشته من ناراحت شدند و بهرخم کشیدند. ولی آنها از ته وجود ما خبر ندارند و نمیدانند که واقعا بهمرگ کاوه حسودیام میشود. کاوهجان خوب رفتی. با اقتدار و سر پا.
چندی پیش که انجمن ملی عکاسان ایران مراسمی را در خانه هنرمندان برگزار میکرد، از عکاسانی که دیگر در بین ما نیستند، یادی میکردند و از کارنامه آنها میگفتند. مراسم بهقدری غمانگیز بود که من را بهیاد مراسم ختم میانداخت. وقتی هم که داشتند دیپلم (یا هرچه را که میخواهید نامش را بگذارید) من را میدادند، یاد آور شدم که ما عکاس هستیم، نگاه ما باید بهسوی آینده باشد، نه اینکه مراسم سوزناک برقرار کنیم. من میگویم که اگر هر کسی، مخصوصا حاکمان در تمام جهان، روزی یک دقیقه «سعدی» را مرور کنند، وضع دنیا بهاین اوضاع نابسامان و قارشمیش تبدیل نمیشد.
کسی متوجه این موضوع نیست که «کاوه» با آثاری که از خودش بجا گذاشت، نام خودش را تا آخر ابدیت در تاریخ ثبت کرد. این اقتضای کار ما میباشد. ما شاهدان زنده تاریخ زندگانی خودمان هستیم. هزاران عکس میگیریم که در کتابها، مجلات و روزنامهها چاپ میشوند، برای میلیونها چشم. و تازه این اول کار است. آثار ما در آرشیوها، موزهها و کتابخانهها تا آخر ابدیت با احترامات فائقه نگهداری خواهند شد. نعش ما سالها و قرنها خواهد بود که پوسیده شده و توسط کرمها خورده شدهاند. ولی عکسهای ما که شاهد جوانی، شادابی، زندگانی، محبت، امید، عشق، نفرت و حسادت دوران ما هستند، در آرشیوها، کتابها و در کتابخانهها زندگانی مجللی خواهند داشت. چه از این بهتر که عاشق کارمان و زندگانیمان بودیم. و فرستکلاس زندگی کردیم. سرانجام هم مثل همه خواهیم مرد که مرگ حق است. و نباید از آن ترس و واهمه داشت. شغل ما این را بهما از روز اول شروع کارمان میآموزد. کاوه خودش انتخاب کرده بود که عکاس بشود. خودش میدانست که شاید روزی اتفاقی برایش بیفتد که افتاد، پس حالا باید چه کنیم؟ زاری و گریه کنیم؟ وقتی کاوه در شمال کردستان کشته شد، سه مجله فیلم، عکس و مجله ادبی شوکران از من خواستند که مقالهای در سوگ او بنویسم. گفتم یک مقاله برای هر سه مجله خواهم نوشت، موافقت کردند. چه گفتم در آن مقاله؟ گفتم کاوه لیاقت این مرگ را داشت. میخواستید که کاوه در یک تصادف ماشین سر یک چهارراه ناشناس کشته شود؟ یا اینکه میخواستید که کاوه سالیان بسیاری زندگی کند و دست آخر با آلزایمر یا سرطان پروستات از این تخت بیمارستان بهآن تخت بیمارستان ببرندش و لوله بهاو وصل کنند که ادرارش را جمع کنند؟ که دست آخر هم...، بگویم که، نمیمیره که راحت بشیم؟ کاوه لیاقت همین مرگ را داشت. و دستآخر نوشتم که بهمرگ کاوه حسودیام میشود. خیلیها از این نوشته من ناراحت شدند و بهرخم کشیدند. ولی آنها از ته وجود ما خبر ندارند و نمیدانند که واقعا بهمرگ کاوه حسودیام میشود. کاوهجان خوب رفتی. با اقتدار و سر پا.
(13 فروردین زادروز کاوه گلستان)
آن روزی که عکاسی را شروع کردم، برای ماجراجویی بود. دنیا را یک طور دیگری میدیدم. اما امروز که 71 ساله هستم دنیا را طور دیگری میبینم و آن نتیجه 59 سال گذشته است.
چندی پیش که انجمن ملی عکاسان ایران مراسمی را در خانه هنرمندان برگزار میکرد، از عکاسانی که دیگر در بین ما نیستند، یادی میکردند و از کارنامه آنها میگفتند. مراسم بهقدری غمانگیز بود که من را بهیاد مراسم ختم میانداخت. وقتی هم که داشتند دیپلم (یا هرچه را که میخواهید نامش را بگذارید) من را میدادند، یاد آور شدم که ما عکاس هستیم، نگاه ما باید بهسوی آینده باشد، نه اینکه مراسم سوزناک برقرار کنیم. من میگویم که اگر هر کسی، مخصوصا حاکمان در تمام جهان، روزی یک دقیقه «سعدی» را مرور کنند، وضع دنیا بهاین اوضاع نابسامان و قارشمیش تبدیل نمیشد.
کسی متوجه این موضوع نیست که «کاوه» با آثاری که از خودش بجا گذاشت، نام خودش را تا آخر ابدیت در تاریخ ثبت کرد. این اقتضای کار ما میباشد. ما شاهدان زنده تاریخ زندگانی خودمان هستیم. هزاران عکس میگیریم که در کتابها، مجلات و روزنامهها چاپ میشوند، برای میلیونها چشم. و تازه این اول کار است. آثار ما در آرشیوها، موزهها و کتابخانهها تا آخر ابدیت با احترامات فائقه نگهداری خواهند شد. نعش ما سالها و قرنها خواهد بود که پوسیده شده و توسط کرمها خورده شدهاند. ولی عکسهای ما که شاهد جوانی، شادابی، زندگانی، محبت، امید، عشق، نفرت و حسادت دوران ما هستند، در آرشیوها، کتابها و در کتابخانهها زندگانی مجللی خواهند داشت. چه از این بهتر که عاشق کارمان و زندگانیمان بودیم. و فرستکلاس زندگی کردیم. سرانجام هم مثل همه خواهیم مرد که مرگ حق است. و نباید از آن ترس و واهمه داشت. شغل ما این را بهما از روز اول شروع کارمان میآموزد. کاوه خودش انتخاب کرده بود که عکاس بشود. خودش میدانست که شاید روزی اتفاقی برایش بیفتد که افتاد، پس حالا باید چه کنیم؟ زاری و گریه کنیم؟ وقتی کاوه در شمال کردستان کشته شد، سه مجله فیلم، عکس و مجله ادبی شوکران از من خواستند که مقالهای در سوگ او بنویسم. گفتم یک مقاله برای هر سه مجله خواهم نوشت، موافقت کردند. چه گفتم در آن مقاله؟ گفتم کاوه لیاقت این مرگ را داشت. میخواستید که کاوه در یک تصادف ماشین سر یک چهارراه ناشناس کشته شود؟ یا اینکه میخواستید که کاوه سالیان بسیاری زندگی کند و دست آخر با آلزایمر یا سرطان پروستات از این تخت بیمارستان بهآن تخت بیمارستان ببرندش و لوله بهاو وصل کنند که ادرارش را جمع کنند؟ که دست آخر هم...، بگویم که، نمیمیره که راحت بشیم؟ کاوه لیاقت همین مرگ را داشت. و دستآخر نوشتم که بهمرگ کاوه حسودیام میشود. خیلیها از این نوشته من ناراحت شدند و بهرخم کشیدند. ولی آنها از ته وجود ما خبر ندارند و نمیدانند که واقعا بهمرگ کاوه حسودیام میشود. کاوهجان خوب رفتی. با اقتدار و سر پا.
چندی پیش که انجمن ملی عکاسان ایران مراسمی را در خانه هنرمندان برگزار میکرد، از عکاسانی که دیگر در بین ما نیستند، یادی میکردند و از کارنامه آنها میگفتند. مراسم بهقدری غمانگیز بود که من را بهیاد مراسم ختم میانداخت. وقتی هم که داشتند دیپلم (یا هرچه را که میخواهید نامش را بگذارید) من را میدادند، یاد آور شدم که ما عکاس هستیم، نگاه ما باید بهسوی آینده باشد، نه اینکه مراسم سوزناک برقرار کنیم. من میگویم که اگر هر کسی، مخصوصا حاکمان در تمام جهان، روزی یک دقیقه «سعدی» را مرور کنند، وضع دنیا بهاین اوضاع نابسامان و قارشمیش تبدیل نمیشد.
کسی متوجه این موضوع نیست که «کاوه» با آثاری که از خودش بجا گذاشت، نام خودش را تا آخر ابدیت در تاریخ ثبت کرد. این اقتضای کار ما میباشد. ما شاهدان زنده تاریخ زندگانی خودمان هستیم. هزاران عکس میگیریم که در کتابها، مجلات و روزنامهها چاپ میشوند، برای میلیونها چشم. و تازه این اول کار است. آثار ما در آرشیوها، موزهها و کتابخانهها تا آخر ابدیت با احترامات فائقه نگهداری خواهند شد. نعش ما سالها و قرنها خواهد بود که پوسیده شده و توسط کرمها خورده شدهاند. ولی عکسهای ما که شاهد جوانی، شادابی، زندگانی، محبت، امید، عشق، نفرت و حسادت دوران ما هستند، در آرشیوها، کتابها و در کتابخانهها زندگانی مجللی خواهند داشت. چه از این بهتر که عاشق کارمان و زندگانیمان بودیم. و فرستکلاس زندگی کردیم. سرانجام هم مثل همه خواهیم مرد که مرگ حق است. و نباید از آن ترس و واهمه داشت. شغل ما این را بهما از روز اول شروع کارمان میآموزد. کاوه خودش انتخاب کرده بود که عکاس بشود. خودش میدانست که شاید روزی اتفاقی برایش بیفتد که افتاد، پس حالا باید چه کنیم؟ زاری و گریه کنیم؟ وقتی کاوه در شمال کردستان کشته شد، سه مجله فیلم، عکس و مجله ادبی شوکران از من خواستند که مقالهای در سوگ او بنویسم. گفتم یک مقاله برای هر سه مجله خواهم نوشت، موافقت کردند. چه گفتم در آن مقاله؟ گفتم کاوه لیاقت این مرگ را داشت. میخواستید که کاوه در یک تصادف ماشین سر یک چهارراه ناشناس کشته شود؟ یا اینکه میخواستید که کاوه سالیان بسیاری زندگی کند و دست آخر با آلزایمر یا سرطان پروستات از این تخت بیمارستان بهآن تخت بیمارستان ببرندش و لوله بهاو وصل کنند که ادرارش را جمع کنند؟ که دست آخر هم...، بگویم که، نمیمیره که راحت بشیم؟ کاوه لیاقت همین مرگ را داشت. و دستآخر نوشتم که بهمرگ کاوه حسودیام میشود. خیلیها از این نوشته من ناراحت شدند و بهرخم کشیدند. ولی آنها از ته وجود ما خبر ندارند و نمیدانند که واقعا بهمرگ کاوه حسودیام میشود. کاوهجان خوب رفتی. با اقتدار و سر پا.
(13 فروردین زادروز کاوه گلستان)
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.