|

پیله و پروانه

امیر حاج‌رضایی

خداوند انسان را به‌صورت پیله آفرید تا او با تلاش خود آن پیله را شکافته و پروانه شود.
نیکوس کازانتزاکیس
«علی دایی» بدون تردید مصداق گفته این نویسنده بزرگ یونانی است. جوان باریک‌اندام شهرستانی و در عین‌حال گمنامی که در دانشگاه صنعتی‌شریف درس می‌خواند، بعدها با رنج فراوان و کوششی خستگی‌ناپذیر به قله افتخار رسید و به ستاره‌ای درخشان در آسمان فوتبال ایران تبدیل شد. آنچه که بر او گذشته است را همگان می‌دانند. زندگی او می‌تواند فاصله رنج و سرمستی را به نمایش گذارد. علی همواره سرسخت، مبارز و امیدوار بود. روحیه پرخاشگری‌اش از دل رنج‌هایی بیرون می‌آید که طی چندین دهه رفیق و مونس او بوده‌اند. صدمات جسمی و روحی که متحمل شد همچون کوره‌ای برافروخته از آتش بود که وی را در گذر از زندگی و درنوردیدن مرزهای کامیابی‌ها و ناکامی‌ها به مردی سرسخت و نستوه تبدیل کرد. در مقدماتی جام جهانی 1994 آمریکا در یک برخورد فیزیکی با حریف عمانی سر او 21 بخیه خورد. چهره کهربایی او که دیگر خونی در آن دیده نمی‌شد با آن بانداژ چندلایه نتوانست خللی در اراده‌اش به وجود آورد. همان‌طور که پاره شدن طحال او در هیروشیما و عمل جراحی سنگین به روی او حرکت روبه جلویش را متوقف نکرد. او می‌تواند برای نسل کنونی نمادی از استواری و مقاومت باشد. او به هر حوزه‌ای که وارد شد با همین روحیه به موفقیت تمام رسید. او در رشته متالوژی از دانشگاه صنعتی شریف مدرک مهندسی گرفت. فراتر از مرزهای ایران در تیم‌های «بایرن مونیخ» و «هرتا برلین» بازی کرد. رکوردهایی که او به‌جا گذاشت، در پاره‌ای موارد جهانی است. به عنوان کارشناسی برجسته در امور فنی عضو فیفاست. علی یک شخصیت جهانی است که برای ما ایرانیان اسباب افتخار و سربلندی می‌باشد. نگاه من به «دایی» یک نگاه چندوجهی است. تحسین‌کننده ارزش‌های فنی، حیران این همه سخت‌کوشی و ایستادگی او در برابر مشکلات، نظاره‌گر توفیق علمی او و یادآورنده افتخارات فراوان ایشان در گونه‌های مختلف زندگی هستم. دوستی دیرینه‌ای با علی دارم. در باشگاه «بانک تجارت» و «تیم ملی ایران» در سال 1994 با هم همکاری داشتیم. دو دهه از آن دوران گذشته است. از همان ایام احترام‌برانگیز بود. به بهانه سالروز تولدش این چند خط را که برشی کوتاه از زندگی اوست برایش می‌نویسم. کسی که زندگی درخشانش می‌تواند الگوی نسل جوان ما باشد. او به جنگ زندگی رفت‌ و سلاح او توکل، اراده راسخ و پس‌زدن ناامیدی بود.
(1 فروردین زادروز علی دایی)
خداوند انسان را به‌صورت پیله آفرید تا او با تلاش خود آن پیله را شکافته و پروانه شود.
نیکوس کازانتزاکیس
«علی دایی» بدون تردید مصداق گفته این نویسنده بزرگ یونانی است. جوان باریک‌اندام شهرستانی و در عین‌حال گمنامی که در دانشگاه صنعتی‌شریف درس می‌خواند، بعدها با رنج فراوان و کوششی خستگی‌ناپذیر به قله افتخار رسید و به ستاره‌ای درخشان در آسمان فوتبال ایران تبدیل شد. آنچه که بر او گذشته است را همگان می‌دانند. زندگی او می‌تواند فاصله رنج و سرمستی را به نمایش گذارد. علی همواره سرسخت، مبارز و امیدوار بود. روحیه پرخاشگری‌اش از دل رنج‌هایی بیرون می‌آید که طی چندین دهه رفیق و مونس او بوده‌اند. صدمات جسمی و روحی که متحمل شد همچون کوره‌ای برافروخته از آتش بود که وی را در گذر از زندگی و درنوردیدن مرزهای کامیابی‌ها و ناکامی‌ها به مردی سرسخت و نستوه تبدیل کرد. در مقدماتی جام جهانی 1994 آمریکا در یک برخورد فیزیکی با حریف عمانی سر او 21 بخیه خورد. چهره کهربایی او که دیگر خونی در آن دیده نمی‌شد با آن بانداژ چندلایه نتوانست خللی در اراده‌اش به وجود آورد. همان‌طور که پاره شدن طحال او در هیروشیما و عمل جراحی سنگین به روی او حرکت روبه جلویش را متوقف نکرد. او می‌تواند برای نسل کنونی نمادی از استواری و مقاومت باشد. او به هر حوزه‌ای که وارد شد با همین روحیه به موفقیت تمام رسید. او در رشته متالوژی از دانشگاه صنعتی شریف مدرک مهندسی گرفت. فراتر از مرزهای ایران در تیم‌های «بایرن مونیخ» و «هرتا برلین» بازی کرد. رکوردهایی که او به‌جا گذاشت، در پاره‌ای موارد جهانی است. به عنوان کارشناسی برجسته در امور فنی عضو فیفاست. علی یک شخصیت جهانی است که برای ما ایرانیان اسباب افتخار و سربلندی می‌باشد. نگاه من به «دایی» یک نگاه چندوجهی است. تحسین‌کننده ارزش‌های فنی، حیران این همه سخت‌کوشی و ایستادگی او در برابر مشکلات، نظاره‌گر توفیق علمی او و یادآورنده افتخارات فراوان ایشان در گونه‌های مختلف زندگی هستم. دوستی دیرینه‌ای با علی دارم. در باشگاه «بانک تجارت» و «تیم ملی ایران» در سال 1994 با هم همکاری داشتیم. دو دهه از آن دوران گذشته است. از همان ایام احترام‌برانگیز بود. به بهانه سالروز تولدش این چند خط را که برشی کوتاه از زندگی اوست برایش می‌نویسم. کسی که زندگی درخشانش می‌تواند الگوی نسل جوان ما باشد. او به جنگ زندگی رفت‌ و سلاح او توکل، اراده راسخ و پس‌زدن ناامیدی بود.
(1 فروردین زادروز علی دایی)

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.