|

گزارشی از تهیه سوروسات عروسی در سال 91

زندگی قسطی

جواد حیدریان/طرح: حسن کریم‌زاده

زندگی قسطی
10فروردین 92 که بیاید، دقیقا یک‌سال می‌شود که مهم‌ترین و حالا فهمیده‌ام «عجیب‌ترین» تصمیم زندگی‌ام را گرفته‌ام. ازدواج! حالا که دارم این مرثیه را می‌نویسم، به تاریخ 25 اسفند سال 91 تنها یک ماه باقی مانده و من یک روزنامه‌نگارم که باید مهیای جشن عروسی شوم.
سعی می‌کنم با رسم شکل توضیح دهم چگونه منحنی افزایش قیمت‌ها، زندگی من را متاثر کرده و از آن روز که با خانواده محترم به خواستگاری رفتیم، تا امروز چطور به طرز رعب‌آوری این منحنی بالا و بالاتر رفته است. از افزایش چندین برابری قیمت سکه، طلا و ارز گرفته تا لوازم خانگی و بعد هم که به کیسه‌های برنج وارداتی و خودرو- پراید - رسید!
10 فروردین 1391 روز آفتابی و عزیزی بود. با دسته‌گل آراسته به رزهای سرخ و مریم سفید و خزه‌های سبز سر به هم، که 53‌هزارتومان برایم آب خورده بود به خانه پدر همسر آینده رفتم. به حلقه نشان نامزدی‌ام که انگشتر برلیان - طلای سفید، طرح Flower با عیار 18/750 به قیمت 380‌هزارتومان در جیبم بود، اتکا نکردم و برای اینکه نشان دهم در هدیه دادن دستی بلند دارم، یک ربع سکه طرح جدید هم که آن روز دقیقا 200‌هزار تومان قیمت داشت، به آن اضافه کردم.
روز خوب و شیرین 10 فروردین‌ماه به پایان رسید. شعله‌های علاقه به زندگی مشترک در من زبانه می‌کشید؛ آتشی که با چاشنی اصرار خانواده با تاکید بر توصیه‌های دین مقدس، در من روشن شده بود. به صحرا زدم، عشق باریده بود! بندیل سفر را بستم و به تهران آمدم تا برای آغاز روز اول کاری‌ام در سال جدید به«روزنامه» فکر کنم!
آن روزها«آسمان پابرهنه روی زمین راه می‌رفت.» شکوفه‌های عشق به زندگی در من جوانه کرده بود. از قرار آشنایی چهار ماه گذشت. بهار سبز و خرامان از دست رفت و تابستان عطش‌آلوده«چون مسافر تشنه‌ای» از راه رسید و تن به زمان سپرد اما حقوق ماهانه من تنها 30‌هزار تومان نسبت به سال قبل افزایش یافت.
حالا 600‌هزارتومان حقوق می‌گرفتم. باید دو شیفت کار می‌کردم تا می‌توانستم علاوه بر مخارج زندگی‌ام، زمینه خرید وسایل ازدواج را فراهم کنم. همه مخارج دیگر را فراموش کردم و به خرید‌های مهم‌تری مانند«طلا و جواهرات و امکانات اولیه یک زندگی مشترک» می‌اندیشیدم.
شهریورماه هم گذشت. آغاز پاییز در چشمان من«سطل رنگی بود، افتاده از دست نردبان!» توانسته بودم با چند ماه کار و تلاش شبانه‌روزی، دو‌میلیون تومان ناقابل، پس‌انداز کنم. ناغافل متوجه شدم، قیمت طلا در بازار داخلی در فاصله میانه فروردین 91 تا هفته آغازین مهرماه، توانسته 45‌درصد رشد را تجربه کند. ارزش پولم چقدر ناچیز شده بود!
آن روز رسانه‌ها هم از افزایش افسانه‌ای قیمت ارز و طلا در بازار داخلی خبر می‌دادند. کارشناسان وضعیت بازار کشور را این‌طور تحلیل کردند که«رشد 45‌درصدی قیمت طلا در بازار داخلی در فاصله شش‌ماه اول سال، در مقایسه با رشد بین شش تا حدود هفت‌درصدی قیمت هر اونس طلا در بازارهای جهانی طی همین مدت، وجود تفاوت‌هایی بین این دو بازار را نشان می‌دهد.»
با این شوک روانی شدید باید چه می‌کردم؟ آن روز به حرف‌های کارشناسان اقتصادی دلخوش کردم که این وضعیت«حباب» است و به‌زودی«می‌ترکد!» اما دل غافل! یوسف تقی‌زادگان بازرس اتحادیه کشوری طلا و جواهر، آب پاکی را روی دستم ریخت. او گفت: «در تمام دنیا با افزایش نرخ دلار، نرخ طلا کاهش و با کاهش نرخ دلار، نرخ طلا افزایش می‌یابد و این موضوع در ایران برعکس است.»
همه چیز زندگی یک روزنامه‌نگار را که بر ساخته از رویا و تلاش شبانه‌روزی بود، به هم ریخت. به سادگی تکانه‌های یک روزه بازار ارز که از وضعیت اقتصادی کشور و شرایط سیاسی ایران در معادلات جهانی نشات گرفته بود. طلا روز به روز بالاتر رفت تا ابتدای بهمن 91 که هر گرم طلا به سرعت از مرز 150هزارتومان گذشت. (این روند تا زمان نگارش این گزارش دایم در حال افزایش است)
«۹ بهمن ۹۱ یک سکه آزادی یک‌میلیون‌و۵۰۸‌هزارتومان، سکه طلا تحویل اسفند ۹۱، یک‌میلیون‌و۶۰۱‌هزارتومان و سکه طلا تحویل فروردین۹۲، یک‌میلیون و ۶۸۵‌هزارتومان معامله شد.»
هر روز تاریخ عروسی به تعویق افتاد. رشد بی‌سابقه قیمت طلا و سکه قدرت ریسک و تفکر را از من گرفت. با همراهی خانواده‌ها، توقع‌مان را روزانه و بعدها هر ساعت و عاقبت ثانیه به ثانیه پایین آوردیم...
قرار شد به یک حلقه طلا بسنده کنیم. غریبانه به خودم و زندگی مشترکم و آرزوهای احتمالی همسرم فکر می‌کردم! سراغ بازار لوازم خانگی رفتم. اینجا هم همه چیز وابسته به نوسانات قیمت ارز است. البته نوسانی نبود، بلکه روند دایمی افزایش قیمت به‌اضافه طمع و حرص فروشندگان و هراس ما خریداران به وضعیت قروقمبیل این بازار درهم، همه چیز را به همه چیز دامن می‌زد. قرار شد در این وضعیت، چند قلم جنس جهیزیه زندگی را فراهم کنیم. بازار تهران و شهرستان شبیه هم بود. هر روز قیمت‌ها رو به آسمان می‌رفت.
رییس اتحادیه کشوری لوازم خانگی از افزایش لحظه‌به‌لحظه لوازم خانگی خبر می‌داد و در جایی هم گفته بود: «تولیدکنندگان از عملکرد بانک مرکزی در ارایه ارز دولتی گله‌مند هستند. برندهای مختلف و معتبر خارجی به بهانه افزایش نرخ ارز، اقدام به افزایش قیمت محصولات خود کرده‌اند.»
به نظر می‌رسید این شرط ازدواج مرا هم در بر گرفته و برای نمونه گشایش نیافتن ال‌سی، به خودی خود قیمت مواد اولیه و محصولات لوازم خانگی را بالا برده و نرخ ارز هم مزید بر علت شده تا رییس اتحادیه لوازم خانگی بگوید: «افزایش هزینه برای کارخانجات لوازم خانگی اعم از تولیدکننده و واردکننده طوری اتفاق افتاده که آنها قیمت‌ها را افزایش داده و از دادن فاکتور پرهیز می‌کنند.»
به هر زحمتی بود، ماه آذر یک عدد یخچال 12 فوت برند کره‌ای را که فروردین سال 91 به قیمت 800‌هزارتومان فروخته شده به قیمت دو‌میلیون و 230‌هزارتومان خریداری کردم. رقمی که در حدود 9ماه گذشته سه‌برابر افزایش قیمت یافته است. دستگاه ال‌سی‌دی همین برند را که در ماه فروردین 530‌هزارتومان قابل خرید بود، در ماه آذر سال 91 به قیمت یک‌میلیون و 250‌هزار تومان خریدم اما نتوانستم چیز دیگری خرید کنم!
پدر و مادر عروس خانم هم که هر دو بعد از 30 سال تدریس، مهرماه سال 91 بازنشسته شده بودند به این امید که حقوق سال‌ها تلاش و حق بازنشستگی خود را دریافت می‌کنند، از خرید بخشی از لوازم جهیزیه عروس باز مانده‌اند. حقوق بازنشستگی آنها پرداخت نشد و وعده هیچ زمانی را هم به آنها ندادند.» همه چیز به طرز هولناکی ازدواج ما را هدف گرفت. آنها هر آنچه در توان داشته‌اند برای دخترشان گذاشته‌اند مبادا... . پدر«داماد سال 91» هم با اینکه چند سالی می‌شود بازنشسته آموزش و پرورش است، نمی‌خواهد پسرش-که من باشم- با روانی افسرده به خانه بخت برود، قرار است آخر اسفند سال 91 را با هماهنگی به عنوان تاریخ عروسی اعلام ‌کند. می‌خواهد فرزند روزنامه‌نگارش، با حقوق حداکثر 600‌هزارتومان در پایان سال، روسفید از این تلاطم امواج قیمت‌ها به خانه جدید برود.
او را درک نمی‌کنم. در واکنش به اعتراضم می‌گوید: «خدا بزرگ است! نمی‌خواهم کسی فکر کند نتوانستیم کسی را به عروسی‌ات دعوت کنیم.» سخت ناراحتم. پدر و مادرم برای تدارک عروسی به صف هیجانی برنج هم می‌روند و هر روز با تلفن حوادث گذشته بر آنها را گزارش می‌کنند. نمی‌دانم چطور می‌توانم آنها را از صرف نکردن آبرویشان بر حذر دارم.
مادرم می‌گوید: «یک کیسه برنج وارداتی از 14‌هزار تومان به 38‌هزارتومان طی چندماه اخیر رسیده است.» آنها نگران قیمت گوشت هم هستند. گوشت مرغ و گوشت قرمز هر لحظه در حال تغییر است. این بساط عروسی یک مرد ایلیاتی است که حالا در مرکز جمعیتی ایران و در تراکم پرهیاهوی مطبوعات به معضلی برای خانواده‌اش بدل شده است. در این‌گیرو‌دار به قیمت پراید هم فکر می‌کنم و می‌ترسم از اینکه چطور می‌توانم هزینه یک خانه مستقل در تهران را فراهم کنم.
می‌دانم آنها آرام و قرار ندارند اما نمی‌توانم والدین را از برگزارنشدن جشن عروسی باز دارم. آنها سخت اصرار می‌کنند و من در هراس از فشار مالی که بر آنها و من وارد خواهد آمد. به آینده‌ روزنامه‌نگاری‌ام و اینکه با همسرم در سال نوی شمسی چگونه خواهم بود. خودم را به دست زمان می‌سپارم، به امواج خروشان یک زندگی و برای همسرم می‌نویسم:
«در چمدانت
برشی از آسمان بیاور
تا درزهای این سقف کهنه را پینه کنیم
تهران شهر بی‌آسمان‌‌هاست»
10فروردین 92 که بیاید، دقیقا یک‌سال می‌شود که مهم‌ترین و حالا فهمیده‌ام «عجیب‌ترین» تصمیم زندگی‌ام را گرفته‌ام. ازدواج! حالا که دارم این مرثیه را می‌نویسم، به تاریخ 25 اسفند سال 91 تنها یک ماه باقی مانده و من یک روزنامه‌نگارم که باید مهیای جشن عروسی شوم.
سعی می‌کنم با رسم شکل توضیح دهم چگونه منحنی افزایش قیمت‌ها، زندگی من را متاثر کرده و از آن روز که با خانواده محترم به خواستگاری رفتیم، تا امروز چطور به طرز رعب‌آوری این منحنی بالا و بالاتر رفته است. از افزایش چندین برابری قیمت سکه، طلا و ارز گرفته تا لوازم خانگی و بعد هم که به کیسه‌های برنج وارداتی و خودرو- پراید - رسید!
10 فروردین 1391 روز آفتابی و عزیزی بود. با دسته‌گل آراسته به رزهای سرخ و مریم سفید و خزه‌های سبز سر به هم، که 53‌هزارتومان برایم آب خورده بود به خانه پدر همسر آینده رفتم. به حلقه نشان نامزدی‌ام که انگشتر برلیان - طلای سفید، طرح Flower با عیار 18/750 به قیمت 380‌هزارتومان در جیبم بود، اتکا نکردم و برای اینکه نشان دهم در هدیه دادن دستی بلند دارم، یک ربع سکه طرح جدید هم که آن روز دقیقا 200‌هزار تومان قیمت داشت، به آن اضافه کردم.
روز خوب و شیرین 10 فروردین‌ماه به پایان رسید. شعله‌های علاقه به زندگی مشترک در من زبانه می‌کشید؛ آتشی که با چاشنی اصرار خانواده با تاکید بر توصیه‌های دین مقدس، در من روشن شده بود. به صحرا زدم، عشق باریده بود! بندیل سفر را بستم و به تهران آمدم تا برای آغاز روز اول کاری‌ام در سال جدید به«روزنامه» فکر کنم!
آن روزها«آسمان پابرهنه روی زمین راه می‌رفت.» شکوفه‌های عشق به زندگی در من جوانه کرده بود. از قرار آشنایی چهار ماه گذشت. بهار سبز و خرامان از دست رفت و تابستان عطش‌آلوده«چون مسافر تشنه‌ای» از راه رسید و تن به زمان سپرد اما حقوق ماهانه من تنها 30‌هزار تومان نسبت به سال قبل افزایش یافت.
حالا 600‌هزارتومان حقوق می‌گرفتم. باید دو شیفت کار می‌کردم تا می‌توانستم علاوه بر مخارج زندگی‌ام، زمینه خرید وسایل ازدواج را فراهم کنم. همه مخارج دیگر را فراموش کردم و به خرید‌های مهم‌تری مانند«طلا و جواهرات و امکانات اولیه یک زندگی مشترک» می‌اندیشیدم.
شهریورماه هم گذشت. آغاز پاییز در چشمان من«سطل رنگی بود، افتاده از دست نردبان!» توانسته بودم با چند ماه کار و تلاش شبانه‌روزی، دو‌میلیون تومان ناقابل، پس‌انداز کنم. ناغافل متوجه شدم، قیمت طلا در بازار داخلی در فاصله میانه فروردین 91 تا هفته آغازین مهرماه، توانسته 45‌درصد رشد را تجربه کند. ارزش پولم چقدر ناچیز شده بود!
آن روز رسانه‌ها هم از افزایش افسانه‌ای قیمت ارز و طلا در بازار داخلی خبر می‌دادند. کارشناسان وضعیت بازار کشور را این‌طور تحلیل کردند که«رشد 45‌درصدی قیمت طلا در بازار داخلی در فاصله شش‌ماه اول سال، در مقایسه با رشد بین شش تا حدود هفت‌درصدی قیمت هر اونس طلا در بازارهای جهانی طی همین مدت، وجود تفاوت‌هایی بین این دو بازار را نشان می‌دهد.»
با این شوک روانی شدید باید چه می‌کردم؟ آن روز به حرف‌های کارشناسان اقتصادی دلخوش کردم که این وضعیت«حباب» است و به‌زودی«می‌ترکد!» اما دل غافل! یوسف تقی‌زادگان بازرس اتحادیه کشوری طلا و جواهر، آب پاکی را روی دستم ریخت. او گفت: «در تمام دنیا با افزایش نرخ دلار، نرخ طلا کاهش و با کاهش نرخ دلار، نرخ طلا افزایش می‌یابد و این موضوع در ایران برعکس است.»
همه چیز زندگی یک روزنامه‌نگار را که بر ساخته از رویا و تلاش شبانه‌روزی بود، به هم ریخت. به سادگی تکانه‌های یک روزه بازار ارز که از وضعیت اقتصادی کشور و شرایط سیاسی ایران در معادلات جهانی نشات گرفته بود. طلا روز به روز بالاتر رفت تا ابتدای بهمن 91 که هر گرم طلا به سرعت از مرز 150هزارتومان گذشت. (این روند تا زمان نگارش این گزارش دایم در حال افزایش است)
«۹ بهمن ۹۱ یک سکه آزادی یک‌میلیون‌و۵۰۸‌هزارتومان، سکه طلا تحویل اسفند ۹۱، یک‌میلیون‌و۶۰۱‌هزارتومان و سکه طلا تحویل فروردین۹۲، یک‌میلیون و ۶۸۵‌هزارتومان معامله شد.»
هر روز تاریخ عروسی به تعویق افتاد. رشد بی‌سابقه قیمت طلا و سکه قدرت ریسک و تفکر را از من گرفت. با همراهی خانواده‌ها، توقع‌مان را روزانه و بعدها هر ساعت و عاقبت ثانیه به ثانیه پایین آوردیم...
قرار شد به یک حلقه طلا بسنده کنیم. غریبانه به خودم و زندگی مشترکم و آرزوهای احتمالی همسرم فکر می‌کردم! سراغ بازار لوازم خانگی رفتم. اینجا هم همه چیز وابسته به نوسانات قیمت ارز است. البته نوسانی نبود، بلکه روند دایمی افزایش قیمت به‌اضافه طمع و حرص فروشندگان و هراس ما خریداران به وضعیت قروقمبیل این بازار درهم، همه چیز را به همه چیز دامن می‌زد. قرار شد در این وضعیت، چند قلم جنس جهیزیه زندگی را فراهم کنیم. بازار تهران و شهرستان شبیه هم بود. هر روز قیمت‌ها رو به آسمان می‌رفت.
رییس اتحادیه کشوری لوازم خانگی از افزایش لحظه‌به‌لحظه لوازم خانگی خبر می‌داد و در جایی هم گفته بود: «تولیدکنندگان از عملکرد بانک مرکزی در ارایه ارز دولتی گله‌مند هستند. برندهای مختلف و معتبر خارجی به بهانه افزایش نرخ ارز، اقدام به افزایش قیمت محصولات خود کرده‌اند.»
به نظر می‌رسید این شرط ازدواج مرا هم در بر گرفته و برای نمونه گشایش نیافتن ال‌سی، به خودی خود قیمت مواد اولیه و محصولات لوازم خانگی را بالا برده و نرخ ارز هم مزید بر علت شده تا رییس اتحادیه لوازم خانگی بگوید: «افزایش هزینه برای کارخانجات لوازم خانگی اعم از تولیدکننده و واردکننده طوری اتفاق افتاده که آنها قیمت‌ها را افزایش داده و از دادن فاکتور پرهیز می‌کنند.»
به هر زحمتی بود، ماه آذر یک عدد یخچال 12 فوت برند کره‌ای را که فروردین سال 91 به قیمت 800‌هزارتومان فروخته شده به قیمت دو‌میلیون و 230‌هزارتومان خریداری کردم. رقمی که در حدود 9ماه گذشته سه‌برابر افزایش قیمت یافته است. دستگاه ال‌سی‌دی همین برند را که در ماه فروردین 530‌هزارتومان قابل خرید بود، در ماه آذر سال 91 به قیمت یک‌میلیون و 250‌هزار تومان خریدم اما نتوانستم چیز دیگری خرید کنم!
پدر و مادر عروس خانم هم که هر دو بعد از 30 سال تدریس، مهرماه سال 91 بازنشسته شده بودند به این امید که حقوق سال‌ها تلاش و حق بازنشستگی خود را دریافت می‌کنند، از خرید بخشی از لوازم جهیزیه عروس باز مانده‌اند. حقوق بازنشستگی آنها پرداخت نشد و وعده هیچ زمانی را هم به آنها ندادند.» همه چیز به طرز هولناکی ازدواج ما را هدف گرفت. آنها هر آنچه در توان داشته‌اند برای دخترشان گذاشته‌اند مبادا... . پدر«داماد سال 91» هم با اینکه چند سالی می‌شود بازنشسته آموزش و پرورش است، نمی‌خواهد پسرش-که من باشم- با روانی افسرده به خانه بخت برود، قرار است آخر اسفند سال 91 را با هماهنگی به عنوان تاریخ عروسی اعلام ‌کند. می‌خواهد فرزند روزنامه‌نگارش، با حقوق حداکثر 600‌هزارتومان در پایان سال، روسفید از این تلاطم امواج قیمت‌ها به خانه جدید برود.
او را درک نمی‌کنم. در واکنش به اعتراضم می‌گوید: «خدا بزرگ است! نمی‌خواهم کسی فکر کند نتوانستیم کسی را به عروسی‌ات دعوت کنیم.» سخت ناراحتم. پدر و مادرم برای تدارک عروسی به صف هیجانی برنج هم می‌روند و هر روز با تلفن حوادث گذشته بر آنها را گزارش می‌کنند. نمی‌دانم چطور می‌توانم آنها را از صرف نکردن آبرویشان بر حذر دارم.
مادرم می‌گوید: «یک کیسه برنج وارداتی از 14‌هزار تومان به 38‌هزارتومان طی چندماه اخیر رسیده است.» آنها نگران قیمت گوشت هم هستند. گوشت مرغ و گوشت قرمز هر لحظه در حال تغییر است. این بساط عروسی یک مرد ایلیاتی است که حالا در مرکز جمعیتی ایران و در تراکم پرهیاهوی مطبوعات به معضلی برای خانواده‌اش بدل شده است. در این‌گیرو‌دار به قیمت پراید هم فکر می‌کنم و می‌ترسم از اینکه چطور می‌توانم هزینه یک خانه مستقل در تهران را فراهم کنم.
می‌دانم آنها آرام و قرار ندارند اما نمی‌توانم والدین را از برگزارنشدن جشن عروسی باز دارم. آنها سخت اصرار می‌کنند و من در هراس از فشار مالی که بر آنها و من وارد خواهد آمد. به آینده‌ روزنامه‌نگاری‌ام و اینکه با همسرم در سال نوی شمسی چگونه خواهم بود. خودم را به دست زمان می‌سپارم، به امواج خروشان یک زندگی و برای همسرم می‌نویسم:
«در چمدانت
برشی از آسمان بیاور
تا درزهای این سقف کهنه را پینه کنیم
تهران شهر بی‌آسمان‌‌هاست»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.