علیرضا دهقان نماینده سابق مجلس:
با استیضاح نکردن وزیر، مشکلات اقتصادی حل شد؟
پویان امیری / مهدی حسنی، شرق
علیرضا دهقان، چهره شناختهشدهای برای اهالی ورزش است. او که سالها در تلویزیون بهعنوان گوینده اخبار ورزشی فعالیت میکرد، در مجلس هشتم بهعنوان نماینده «ایذه» نقش قابلتوجهی در تشکیل وزارت ورزش و جوانان داشت. دهقان برای مجلس نهم از حوزه تهران نامزد شد اما نتوانست به بهارستان راه پیدا کند. او هماکنون که بیش از یکسالونیم از شروع به کار اولین وزیر ورزش ایران میگذرد، به این وزارتخانه نمره مردودی میدهد و نقش نظارتی مجلس بر این وزارتخانه را ضعیف میداند. دهقان در گفتوگو با «شرق» انتقادهای زیادی به وزارت ورزش وارد دانست.
سال گذشته که با شما صحبت میکردیم، خیلی به وجود وزارت ورزش امیدوار بودید؟ هنوز هم این امیدواری را دارید؟
در آن زمان بهدلیل شرایطی که بر جامعه ورزش حاکم بود، ما خیلی امیدوار بودیم که با تشکیل وزارتخانه و آمدن وزیر بسیاری از مشکلات حل شود. همانطور که میدانید در آن زمان ما طرحی را در مجلس تصویب کرده بودیم که براساس آن سازمان تربیتبدنی نمیتوانست بودجه بردارد و استفاده کند و این باعث شده بود که فشار زیادی به دستگاه ورزش کشور بیاید، به همین دلیل دولت مجبور به تشکیل وزارتخانه شد. ما هم میدانستیم که در اوایل تشکیل وزارتخانه مشکلاتی بهوجود میآید، اما امیدوارم بودیم مشکلات حل شود، اما در حال حاضر از وزیر فعلی کاملا ناامید هستم و فکر نمیکنم با وجود ایشان راه به جایی ببریم. آقای عباسی و معاونانش تنها به فکر این هستند که با رفتن به کمیته ملی المپیک چهارسال دیگر در ورزش بمانند و کاری به رفتن دولت دهم نداشته باشند. از سوی دیگر هم علیآبادی و دیگر مسوولان کمیته المپیک میخواهند هرطور شده بدون برگزاری انتخابات، عمر دولت دهم تمام شود تا وزیر نتواند با توجه به نفوذ خود به کمیته بیاید. متاسفانه بهجای اینکه به فکر کرسیهای بینالمللی باشیم که یکییکی از دست میرود، به دنبال گرفتن کرسیهای داخلی هستیم. ما در همان زمان هم میدانستیم عباسی اهل ورزش نیست.
چرا در آن زمان به عباسی رای اعتماد دادید؟
همانطور که میدانید، دولت اصلا به دنبال تشکیل وزارتخانه نبود. بعد از قطع بودجه توسط مجلس و بهدلیل اینکه مدت کمی تا المپیک مانده بود، مجبور به این کار شد. ابتدا هم که آقای سجادی را معرفی کردند که با توجه به حرفهای رییسجمهوری در مجلس و عدم پاسخگویی صریح سجادی به سوالات نمایندگان در مورد مسایل مختلف، ایشان رای اعتماد نگرفت. بعد از مدتی هم که آقای عباسی معرفی شد، باز هم مجلس نمیخواست به ایشان رایاعتماد دهد، اما با توجه به اینکه اداره کل ورزش استان و هیات ورزشی بهدلیل نداشتن بودجه به نمایندگان شهرهای خود فشار میآوردند، بالاخره وزیر رایاعتماد گرفت. در آن زمان من یک دیدار تکبهتک با جنابوزیر داشتم و از او خواستم اهل فن را به ورزش بیاورد و ایشان هم قبول کردند، اما خیلی زود از قولی که دادند برگشتند و ما دوباره شاهد هجوم غیرورزشیها به پستهای ورزشی بودیم.
نقش وزیر در موفقیتهای ما در المپیک چقدر بود؟
ببخشید، اگر موفقیتی بود هم در کشتی فرنگی بود که تنها به آقای بنا و کادر فنی ایشان مربوط میشود. اگر قرار بود وزیر در موفقیتی نقش داشته باشد باید در کشتی آزاد بود که آنجا هم ناکام بودیم. ما قبل از المپیک به وزیر بارها گفتیم به راس فدراسیون کشتی دست نزند، ایشان اول قبول کردند، اما بعد از مدتی یزدانی خرم را کنار گذاشتند. ابتدا دلیل برکناری ایشان را میخواستند به مسایل شخصی او ربط دهند. این عادتی است که دارند، هر فردی را میخواهند کنار بگذارند از این راه وارد میشوند، بعد که موفق نشدند گفتند ما برای کشتی آزاد برنامه خوبی داریم که با حضور یزدانیخرم نمیشود، اما دیدید که در المپیک باز هم در کشتی آزاد به آنچه میخواستیم، نرسیدیم.
یکی از مشکلات این روزهای ورزش بحث تعلیق است و تغییرات اساسنامه. چرا ما درگیر این ماجرا شدیم؟
ببینید یک فدراسیون هیچگاه از حمایت وزارتخانه بدش نمیآید و اتفاقا استقبال میکند، اما به جای حمایت، همفکری و پشتیبانی مالی، وزارتخانه در کار فدراسیونها دخالت میکند و وقتی علت را جویا میشوی، میگویند ما که بودجه در اختیار ورزش قرار میدهیم، چرا دخالت نکنیم. در همین قضیه فدراسیون فوتبال، هیچ فردی موافق ادامه ریاست کفاشیان نبود، اما بهقدری وزارتخانه در معرفی فرد موردنظرش بد عمل کرد که همه موافق کفاشیان ناکام شدند. من قبل از انتخاب فدراسیون منتظر چنین اتفاقی بودم، چون وزارتخانه راه را اشتباه میرفت.
یکیدیگر از بحثهای سال 91 برمیگردد به استیضاح وزیر ورزش که صورت نگرفت؟ چرا در مجلس استیضاح پس گرفته شد؟
من خیلی به این مجلس در بحث ورزش امید ندارم.
در آن زمان به دلیل بحث اقتصادی گفتند فعلا بحث استیضاح وزیر ورزش را کنار بگذاریم، من یک سوال دارم، آیا با استیضاح نکردن وزیر ورزش، مشکلات اقتصادی ما حل شد؟ وزارت ورزش و جوانان نه تنها در بخش ورزش ضعیف عمل کرده، بلکه در بخش جوانان هم خوب نبود. در زمانی که تیم ملی فوتبال نتایج خوبی نمیگرفت، مجلس، امیر قلعهنویی و علی دایی را به مجلس فرا میخواند و از آنها بازخواست میکرد، اما در حال حاضر از کارلوس کیروش که یک مربی پرتغالی است و نتایج خوبی را هم نگرفت یکبار با رییس اش یعنی کفاشیان نخواستند به مجلس بیایند و توضیح دهند.
چرا علیآبادی و عباسی که دارای یکطرز تفکر هستند و در یک دولت با هم بودند، اختلاف دارند؟
متاسفانه تنها دلیلش برمیگردد به جنگ قدرت. من نمیدانم چرا آقای احمدینژاد به این قضیه ورود نمیکند و این وسط این ورزش است که ضرر میبیند. البته در وضعیت فعلی اولویت، ورزش نیست.
عملکرد هشتساله آقای احمدینژاد در بحث ورزش را چگونه میبینید؟
آقای احمدینژاد خودش علاقهمند به ورزش بود، نمیدانم این علاقه برمیگشت به اینکه او دوران نوجوانی و جوانی ورزش میکرده یا اینکه وقتی در راس امور قرار گرفتند دیدند که میتوانند کارهای خوبی در ورزش انجام دهند. ایشان پول خوبی را به ورزش آوردند، اما متاسفانه مدیران خوبی به ورزش نیامدند.
در بخش ساختوساز کارهای خوبی صورت گرفته است، اما بسیاری از سازوکارها کارشناسی شده نبود. در بعضی شهرها، ورزشگاهی ساخته شده که علاقهمندان زیادی ندارد و ورزشگاه بدون استفاده مانده است، اما در شهرهای دیگر که هرچه ورزشگاه بسازی کم است، میبینیم که کارهای خاص صورت نگرفته است. من معتقدم با تمام پولهای زیادی که به بخش ساختوساز آمده است، باید از بخش خصوصی کمک گرفت و با کمککردن به آنها ورزش را درست میکردیم، اما هیچ حمایتی از بخش خصوصی نکردیم.
ما در زمان دولت آقای احمدینژاد، یک المپیک موفق و دو بازیهای آسیایی موفق داشتیم و در کنار آن یک المپیک ناموفق و یک نرفتن به جام جهانی، شما کارنامه کاری را چطور میبینید؟
به نظرم در ورزش با کار یکساله یا دوساله نمیتوان جواب گرفت. اگر موفقیتهایی هم بوده به دولتهای قبلی هم مربوط میشود، همانطور که موفقیتهایی که انشاءالله در بازیهای بعدی هم به دست میآید را نمیتوان به دولت آقای احمدینژاد مربوط ندانست.
یکی از بحثهایی که این روزها مطرح است، بحث وارد کردن باشگاههای پرسپولیس و استقلال به بورس است، این قضیه را به انتخابات مربوط میدانید؟
اگر چهارسال قبل این سوال را از من میکردید، کاملا از این کار حمایت میکردم و آن را طرح درست و کاملا بدون انگیزه سیاسی میدانستم، اما در حال حاضر با صراحت تمام میگویم که پشت این کار تنها انگیزه سیاسی وجود دارد. چهارسال از صحبتهای دولت مبنی بر خصوصیسازی دو باشگاه پرسپولیس و استقلال میگذرد، اما هیچ اتفاقی نیفتاده تا حالا که دوباره انتخابات است. بدونشک این یک تبلیغ و شعار انتخاباتی است و بعد از مدتی دوباره فراموش میشود.
اگر از شما بخواهند در دولت بعدی در ورزش حضور داشته باشید، استقبال میکنید؟
بله، بدونشک استقبال خواهم کرد و اگر در سمتی باشم که بتوانم کمک کنم، از آن دریغ نمیکنم. به عنوان یک سرباز در خدمت کشورم هستم.
چرا در انتخابات مجلس از حوزه انتخابی که قبلا انتخاب شده بود، دوباره نامزد نشدید؟
به دلیل اینکه متاسفانه مردم شهر ایذه و باغملک از من توقعاتی داشتند که در مسوولیت من تعریف نشده و بیشتر به قوه مجریه مربوط میشد. من در طول چهارسال پیگیریهای زیادی کردم تا شاهد آبادانی آن منطقه باشم و این را میتوانند وزیر نیرو و استاندار خوزستان شهادت دهند، اما خب خیلی از کارها از توان من خارج بود. برای اینکه رابطه خوب و عاطفی که چهارسال با مردم شهرم داشتم خراب نشود، تصمیم گرفتم از آن منطقه نامزد نشوم. بعد از آن به تهران آمدم و در تهران هم رای بدی نیاوردم، برای اولین بار رای بدی نبود. امیدوارم که بتوانم در هر سمتی که هستم به مردم کشورم خدمت کنم.
وزیر ورزش بعدی چطور باید کار کند؟
اول اینکه انتخابات نزدیک است و همانطور که نامزدها با اقشار مختلف مردم جلساتی میگذارند، اهالی ورزش هم باید با نامزدها جلسه بگذارند و برنامههایشان را بخواهند و اینگونه نامزدها میدانند که در صورت پیروزی در انتخابات، ورزشیها هم مطالباتی دارند که باید به آن پرداخته شود. دیگر مثل سابق نباشد که هر فردی رای نیاورد و پستی برایش پیدا نشد به ورزش بفرستند. وزیر بعدی باید از بخش ورزش و آشنایی خوبی با ورزش داشته باشد. رییسجمهوری باید با وزیر ورزش و فدراسیونهای تحتامرش هر یک ماه یا دو ماه یک بار جلسه بگذارد و مشکلات را مطرح و حل کنند. این تنها راه پیشرفت ما در ورزش است.
سال گذشته که با شما صحبت میکردیم، خیلی به وجود وزارت ورزش امیدوار بودید؟ هنوز هم این امیدواری را دارید؟
در آن زمان بهدلیل شرایطی که بر جامعه ورزش حاکم بود، ما خیلی امیدوار بودیم که با تشکیل وزارتخانه و آمدن وزیر بسیاری از مشکلات حل شود. همانطور که میدانید در آن زمان ما طرحی را در مجلس تصویب کرده بودیم که براساس آن سازمان تربیتبدنی نمیتوانست بودجه بردارد و استفاده کند و این باعث شده بود که فشار زیادی به دستگاه ورزش کشور بیاید، به همین دلیل دولت مجبور به تشکیل وزارتخانه شد. ما هم میدانستیم که در اوایل تشکیل وزارتخانه مشکلاتی بهوجود میآید، اما امیدوارم بودیم مشکلات حل شود، اما در حال حاضر از وزیر فعلی کاملا ناامید هستم و فکر نمیکنم با وجود ایشان راه به جایی ببریم. آقای عباسی و معاونانش تنها به فکر این هستند که با رفتن به کمیته ملی المپیک چهارسال دیگر در ورزش بمانند و کاری به رفتن دولت دهم نداشته باشند. از سوی دیگر هم علیآبادی و دیگر مسوولان کمیته المپیک میخواهند هرطور شده بدون برگزاری انتخابات، عمر دولت دهم تمام شود تا وزیر نتواند با توجه به نفوذ خود به کمیته بیاید. متاسفانه بهجای اینکه به فکر کرسیهای بینالمللی باشیم که یکییکی از دست میرود، به دنبال گرفتن کرسیهای داخلی هستیم. ما در همان زمان هم میدانستیم عباسی اهل ورزش نیست.
چرا در آن زمان به عباسی رای اعتماد دادید؟
همانطور که میدانید، دولت اصلا به دنبال تشکیل وزارتخانه نبود. بعد از قطع بودجه توسط مجلس و بهدلیل اینکه مدت کمی تا المپیک مانده بود، مجبور به این کار شد. ابتدا هم که آقای سجادی را معرفی کردند که با توجه به حرفهای رییسجمهوری در مجلس و عدم پاسخگویی صریح سجادی به سوالات نمایندگان در مورد مسایل مختلف، ایشان رای اعتماد نگرفت. بعد از مدتی هم که آقای عباسی معرفی شد، باز هم مجلس نمیخواست به ایشان رایاعتماد دهد، اما با توجه به اینکه اداره کل ورزش استان و هیات ورزشی بهدلیل نداشتن بودجه به نمایندگان شهرهای خود فشار میآوردند، بالاخره وزیر رایاعتماد گرفت. در آن زمان من یک دیدار تکبهتک با جنابوزیر داشتم و از او خواستم اهل فن را به ورزش بیاورد و ایشان هم قبول کردند، اما خیلی زود از قولی که دادند برگشتند و ما دوباره شاهد هجوم غیرورزشیها به پستهای ورزشی بودیم.
نقش وزیر در موفقیتهای ما در المپیک چقدر بود؟
ببخشید، اگر موفقیتی بود هم در کشتی فرنگی بود که تنها به آقای بنا و کادر فنی ایشان مربوط میشود. اگر قرار بود وزیر در موفقیتی نقش داشته باشد باید در کشتی آزاد بود که آنجا هم ناکام بودیم. ما قبل از المپیک به وزیر بارها گفتیم به راس فدراسیون کشتی دست نزند، ایشان اول قبول کردند، اما بعد از مدتی یزدانی خرم را کنار گذاشتند. ابتدا دلیل برکناری ایشان را میخواستند به مسایل شخصی او ربط دهند. این عادتی است که دارند، هر فردی را میخواهند کنار بگذارند از این راه وارد میشوند، بعد که موفق نشدند گفتند ما برای کشتی آزاد برنامه خوبی داریم که با حضور یزدانیخرم نمیشود، اما دیدید که در المپیک باز هم در کشتی آزاد به آنچه میخواستیم، نرسیدیم.
یکی از مشکلات این روزهای ورزش بحث تعلیق است و تغییرات اساسنامه. چرا ما درگیر این ماجرا شدیم؟
ببینید یک فدراسیون هیچگاه از حمایت وزارتخانه بدش نمیآید و اتفاقا استقبال میکند، اما به جای حمایت، همفکری و پشتیبانی مالی، وزارتخانه در کار فدراسیونها دخالت میکند و وقتی علت را جویا میشوی، میگویند ما که بودجه در اختیار ورزش قرار میدهیم، چرا دخالت نکنیم. در همین قضیه فدراسیون فوتبال، هیچ فردی موافق ادامه ریاست کفاشیان نبود، اما بهقدری وزارتخانه در معرفی فرد موردنظرش بد عمل کرد که همه موافق کفاشیان ناکام شدند. من قبل از انتخاب فدراسیون منتظر چنین اتفاقی بودم، چون وزارتخانه راه را اشتباه میرفت.
یکیدیگر از بحثهای سال 91 برمیگردد به استیضاح وزیر ورزش که صورت نگرفت؟ چرا در مجلس استیضاح پس گرفته شد؟
من خیلی به این مجلس در بحث ورزش امید ندارم.
در آن زمان به دلیل بحث اقتصادی گفتند فعلا بحث استیضاح وزیر ورزش را کنار بگذاریم، من یک سوال دارم، آیا با استیضاح نکردن وزیر ورزش، مشکلات اقتصادی ما حل شد؟ وزارت ورزش و جوانان نه تنها در بخش ورزش ضعیف عمل کرده، بلکه در بخش جوانان هم خوب نبود. در زمانی که تیم ملی فوتبال نتایج خوبی نمیگرفت، مجلس، امیر قلعهنویی و علی دایی را به مجلس فرا میخواند و از آنها بازخواست میکرد، اما در حال حاضر از کارلوس کیروش که یک مربی پرتغالی است و نتایج خوبی را هم نگرفت یکبار با رییس اش یعنی کفاشیان نخواستند به مجلس بیایند و توضیح دهند.
چرا علیآبادی و عباسی که دارای یکطرز تفکر هستند و در یک دولت با هم بودند، اختلاف دارند؟
متاسفانه تنها دلیلش برمیگردد به جنگ قدرت. من نمیدانم چرا آقای احمدینژاد به این قضیه ورود نمیکند و این وسط این ورزش است که ضرر میبیند. البته در وضعیت فعلی اولویت، ورزش نیست.
عملکرد هشتساله آقای احمدینژاد در بحث ورزش را چگونه میبینید؟
آقای احمدینژاد خودش علاقهمند به ورزش بود، نمیدانم این علاقه برمیگشت به اینکه او دوران نوجوانی و جوانی ورزش میکرده یا اینکه وقتی در راس امور قرار گرفتند دیدند که میتوانند کارهای خوبی در ورزش انجام دهند. ایشان پول خوبی را به ورزش آوردند، اما متاسفانه مدیران خوبی به ورزش نیامدند.
در بخش ساختوساز کارهای خوبی صورت گرفته است، اما بسیاری از سازوکارها کارشناسی شده نبود. در بعضی شهرها، ورزشگاهی ساخته شده که علاقهمندان زیادی ندارد و ورزشگاه بدون استفاده مانده است، اما در شهرهای دیگر که هرچه ورزشگاه بسازی کم است، میبینیم که کارهای خاص صورت نگرفته است. من معتقدم با تمام پولهای زیادی که به بخش ساختوساز آمده است، باید از بخش خصوصی کمک گرفت و با کمککردن به آنها ورزش را درست میکردیم، اما هیچ حمایتی از بخش خصوصی نکردیم.
ما در زمان دولت آقای احمدینژاد، یک المپیک موفق و دو بازیهای آسیایی موفق داشتیم و در کنار آن یک المپیک ناموفق و یک نرفتن به جام جهانی، شما کارنامه کاری را چطور میبینید؟
به نظرم در ورزش با کار یکساله یا دوساله نمیتوان جواب گرفت. اگر موفقیتهایی هم بوده به دولتهای قبلی هم مربوط میشود، همانطور که موفقیتهایی که انشاءالله در بازیهای بعدی هم به دست میآید را نمیتوان به دولت آقای احمدینژاد مربوط ندانست.
یکی از بحثهایی که این روزها مطرح است، بحث وارد کردن باشگاههای پرسپولیس و استقلال به بورس است، این قضیه را به انتخابات مربوط میدانید؟
اگر چهارسال قبل این سوال را از من میکردید، کاملا از این کار حمایت میکردم و آن را طرح درست و کاملا بدون انگیزه سیاسی میدانستم، اما در حال حاضر با صراحت تمام میگویم که پشت این کار تنها انگیزه سیاسی وجود دارد. چهارسال از صحبتهای دولت مبنی بر خصوصیسازی دو باشگاه پرسپولیس و استقلال میگذرد، اما هیچ اتفاقی نیفتاده تا حالا که دوباره انتخابات است. بدونشک این یک تبلیغ و شعار انتخاباتی است و بعد از مدتی دوباره فراموش میشود.
اگر از شما بخواهند در دولت بعدی در ورزش حضور داشته باشید، استقبال میکنید؟
بله، بدونشک استقبال خواهم کرد و اگر در سمتی باشم که بتوانم کمک کنم، از آن دریغ نمیکنم. به عنوان یک سرباز در خدمت کشورم هستم.
چرا در انتخابات مجلس از حوزه انتخابی که قبلا انتخاب شده بود، دوباره نامزد نشدید؟
به دلیل اینکه متاسفانه مردم شهر ایذه و باغملک از من توقعاتی داشتند که در مسوولیت من تعریف نشده و بیشتر به قوه مجریه مربوط میشد. من در طول چهارسال پیگیریهای زیادی کردم تا شاهد آبادانی آن منطقه باشم و این را میتوانند وزیر نیرو و استاندار خوزستان شهادت دهند، اما خب خیلی از کارها از توان من خارج بود. برای اینکه رابطه خوب و عاطفی که چهارسال با مردم شهرم داشتم خراب نشود، تصمیم گرفتم از آن منطقه نامزد نشوم. بعد از آن به تهران آمدم و در تهران هم رای بدی نیاوردم، برای اولین بار رای بدی نبود. امیدوارم که بتوانم در هر سمتی که هستم به مردم کشورم خدمت کنم.
وزیر ورزش بعدی چطور باید کار کند؟
اول اینکه انتخابات نزدیک است و همانطور که نامزدها با اقشار مختلف مردم جلساتی میگذارند، اهالی ورزش هم باید با نامزدها جلسه بگذارند و برنامههایشان را بخواهند و اینگونه نامزدها میدانند که در صورت پیروزی در انتخابات، ورزشیها هم مطالباتی دارند که باید به آن پرداخته شود. دیگر مثل سابق نباشد که هر فردی رای نیاورد و پستی برایش پیدا نشد به ورزش بفرستند. وزیر بعدی باید از بخش ورزش و آشنایی خوبی با ورزش داشته باشد. رییسجمهوری باید با وزیر ورزش و فدراسیونهای تحتامرش هر یک ماه یا دو ماه یک بار جلسه بگذارد و مشکلات را مطرح و حل کنند. این تنها راه پیشرفت ما در ورزش است.
علیرضا دهقان، چهره شناختهشدهای برای اهالی ورزش است. او که سالها در تلویزیون بهعنوان گوینده اخبار ورزشی فعالیت میکرد، در مجلس هشتم بهعنوان نماینده «ایذه» نقش قابلتوجهی در تشکیل وزارت ورزش و جوانان داشت. دهقان برای مجلس نهم از حوزه تهران نامزد شد اما نتوانست به بهارستان راه پیدا کند. او هماکنون که بیش از یکسالونیم از شروع به کار اولین وزیر ورزش ایران میگذرد، به این وزارتخانه نمره مردودی میدهد و نقش نظارتی مجلس بر این وزارتخانه را ضعیف میداند. دهقان در گفتوگو با «شرق» انتقادهای زیادی به وزارت ورزش وارد دانست.
سال گذشته که با شما صحبت میکردیم، خیلی به وجود وزارت ورزش امیدوار بودید؟ هنوز هم این امیدواری را دارید؟
در آن زمان بهدلیل شرایطی که بر جامعه ورزش حاکم بود، ما خیلی امیدوار بودیم که با تشکیل وزارتخانه و آمدن وزیر بسیاری از مشکلات حل شود. همانطور که میدانید در آن زمان ما طرحی را در مجلس تصویب کرده بودیم که براساس آن سازمان تربیتبدنی نمیتوانست بودجه بردارد و استفاده کند و این باعث شده بود که فشار زیادی به دستگاه ورزش کشور بیاید، به همین دلیل دولت مجبور به تشکیل وزارتخانه شد. ما هم میدانستیم که در اوایل تشکیل وزارتخانه مشکلاتی بهوجود میآید، اما امیدوارم بودیم مشکلات حل شود، اما در حال حاضر از وزیر فعلی کاملا ناامید هستم و فکر نمیکنم با وجود ایشان راه به جایی ببریم. آقای عباسی و معاونانش تنها به فکر این هستند که با رفتن به کمیته ملی المپیک چهارسال دیگر در ورزش بمانند و کاری به رفتن دولت دهم نداشته باشند. از سوی دیگر هم علیآبادی و دیگر مسوولان کمیته المپیک میخواهند هرطور شده بدون برگزاری انتخابات، عمر دولت دهم تمام شود تا وزیر نتواند با توجه به نفوذ خود به کمیته بیاید. متاسفانه بهجای اینکه به فکر کرسیهای بینالمللی باشیم که یکییکی از دست میرود، به دنبال گرفتن کرسیهای داخلی هستیم. ما در همان زمان هم میدانستیم عباسی اهل ورزش نیست.
چرا در آن زمان به عباسی رای اعتماد دادید؟
همانطور که میدانید، دولت اصلا به دنبال تشکیل وزارتخانه نبود. بعد از قطع بودجه توسط مجلس و بهدلیل اینکه مدت کمی تا المپیک مانده بود، مجبور به این کار شد. ابتدا هم که آقای سجادی را معرفی کردند که با توجه به حرفهای رییسجمهوری در مجلس و عدم پاسخگویی صریح سجادی به سوالات نمایندگان در مورد مسایل مختلف، ایشان رای اعتماد نگرفت. بعد از مدتی هم که آقای عباسی معرفی شد، باز هم مجلس نمیخواست به ایشان رایاعتماد دهد، اما با توجه به اینکه اداره کل ورزش استان و هیات ورزشی بهدلیل نداشتن بودجه به نمایندگان شهرهای خود فشار میآوردند، بالاخره وزیر رایاعتماد گرفت. در آن زمان من یک دیدار تکبهتک با جنابوزیر داشتم و از او خواستم اهل فن را به ورزش بیاورد و ایشان هم قبول کردند، اما خیلی زود از قولی که دادند برگشتند و ما دوباره شاهد هجوم غیرورزشیها به پستهای ورزشی بودیم.
نقش وزیر در موفقیتهای ما در المپیک چقدر بود؟
ببخشید، اگر موفقیتی بود هم در کشتی فرنگی بود که تنها به آقای بنا و کادر فنی ایشان مربوط میشود. اگر قرار بود وزیر در موفقیتی نقش داشته باشد باید در کشتی آزاد بود که آنجا هم ناکام بودیم. ما قبل از المپیک به وزیر بارها گفتیم به راس فدراسیون کشتی دست نزند، ایشان اول قبول کردند، اما بعد از مدتی یزدانی خرم را کنار گذاشتند. ابتدا دلیل برکناری ایشان را میخواستند به مسایل شخصی او ربط دهند. این عادتی است که دارند، هر فردی را میخواهند کنار بگذارند از این راه وارد میشوند، بعد که موفق نشدند گفتند ما برای کشتی آزاد برنامه خوبی داریم که با حضور یزدانیخرم نمیشود، اما دیدید که در المپیک باز هم در کشتی آزاد به آنچه میخواستیم، نرسیدیم.
یکی از مشکلات این روزهای ورزش بحث تعلیق است و تغییرات اساسنامه. چرا ما درگیر این ماجرا شدیم؟
ببینید یک فدراسیون هیچگاه از حمایت وزارتخانه بدش نمیآید و اتفاقا استقبال میکند، اما به جای حمایت، همفکری و پشتیبانی مالی، وزارتخانه در کار فدراسیونها دخالت میکند و وقتی علت را جویا میشوی، میگویند ما که بودجه در اختیار ورزش قرار میدهیم، چرا دخالت نکنیم. در همین قضیه فدراسیون فوتبال، هیچ فردی موافق ادامه ریاست کفاشیان نبود، اما بهقدری وزارتخانه در معرفی فرد موردنظرش بد عمل کرد که همه موافق کفاشیان ناکام شدند. من قبل از انتخاب فدراسیون منتظر چنین اتفاقی بودم، چون وزارتخانه راه را اشتباه میرفت.
یکیدیگر از بحثهای سال 91 برمیگردد به استیضاح وزیر ورزش که صورت نگرفت؟ چرا در مجلس استیضاح پس گرفته شد؟
من خیلی به این مجلس در بحث ورزش امید ندارم.
در آن زمان به دلیل بحث اقتصادی گفتند فعلا بحث استیضاح وزیر ورزش را کنار بگذاریم، من یک سوال دارم، آیا با استیضاح نکردن وزیر ورزش، مشکلات اقتصادی ما حل شد؟ وزارت ورزش و جوانان نه تنها در بخش ورزش ضعیف عمل کرده، بلکه در بخش جوانان هم خوب نبود. در زمانی که تیم ملی فوتبال نتایج خوبی نمیگرفت، مجلس، امیر قلعهنویی و علی دایی را به مجلس فرا میخواند و از آنها بازخواست میکرد، اما در حال حاضر از کارلوس کیروش که یک مربی پرتغالی است و نتایج خوبی را هم نگرفت یکبار با رییس اش یعنی کفاشیان نخواستند به مجلس بیایند و توضیح دهند.
چرا علیآبادی و عباسی که دارای یکطرز تفکر هستند و در یک دولت با هم بودند، اختلاف دارند؟
متاسفانه تنها دلیلش برمیگردد به جنگ قدرت. من نمیدانم چرا آقای احمدینژاد به این قضیه ورود نمیکند و این وسط این ورزش است که ضرر میبیند. البته در وضعیت فعلی اولویت، ورزش نیست.
عملکرد هشتساله آقای احمدینژاد در بحث ورزش را چگونه میبینید؟
آقای احمدینژاد خودش علاقهمند به ورزش بود، نمیدانم این علاقه برمیگشت به اینکه او دوران نوجوانی و جوانی ورزش میکرده یا اینکه وقتی در راس امور قرار گرفتند دیدند که میتوانند کارهای خوبی در ورزش انجام دهند. ایشان پول خوبی را به ورزش آوردند، اما متاسفانه مدیران خوبی به ورزش نیامدند.
در بخش ساختوساز کارهای خوبی صورت گرفته است، اما بسیاری از سازوکارها کارشناسی شده نبود. در بعضی شهرها، ورزشگاهی ساخته شده که علاقهمندان زیادی ندارد و ورزشگاه بدون استفاده مانده است، اما در شهرهای دیگر که هرچه ورزشگاه بسازی کم است، میبینیم که کارهای خاص صورت نگرفته است. من معتقدم با تمام پولهای زیادی که به بخش ساختوساز آمده است، باید از بخش خصوصی کمک گرفت و با کمککردن به آنها ورزش را درست میکردیم، اما هیچ حمایتی از بخش خصوصی نکردیم.
ما در زمان دولت آقای احمدینژاد، یک المپیک موفق و دو بازیهای آسیایی موفق داشتیم و در کنار آن یک المپیک ناموفق و یک نرفتن به جام جهانی، شما کارنامه کاری را چطور میبینید؟
به نظرم در ورزش با کار یکساله یا دوساله نمیتوان جواب گرفت. اگر موفقیتهایی هم بوده به دولتهای قبلی هم مربوط میشود، همانطور که موفقیتهایی که انشاءالله در بازیهای بعدی هم به دست میآید را نمیتوان به دولت آقای احمدینژاد مربوط ندانست.
یکی از بحثهایی که این روزها مطرح است، بحث وارد کردن باشگاههای پرسپولیس و استقلال به بورس است، این قضیه را به انتخابات مربوط میدانید؟
اگر چهارسال قبل این سوال را از من میکردید، کاملا از این کار حمایت میکردم و آن را طرح درست و کاملا بدون انگیزه سیاسی میدانستم، اما در حال حاضر با صراحت تمام میگویم که پشت این کار تنها انگیزه سیاسی وجود دارد. چهارسال از صحبتهای دولت مبنی بر خصوصیسازی دو باشگاه پرسپولیس و استقلال میگذرد، اما هیچ اتفاقی نیفتاده تا حالا که دوباره انتخابات است. بدونشک این یک تبلیغ و شعار انتخاباتی است و بعد از مدتی دوباره فراموش میشود.
اگر از شما بخواهند در دولت بعدی در ورزش حضور داشته باشید، استقبال میکنید؟
بله، بدونشک استقبال خواهم کرد و اگر در سمتی باشم که بتوانم کمک کنم، از آن دریغ نمیکنم. به عنوان یک سرباز در خدمت کشورم هستم.
چرا در انتخابات مجلس از حوزه انتخابی که قبلا انتخاب شده بود، دوباره نامزد نشدید؟
به دلیل اینکه متاسفانه مردم شهر ایذه و باغملک از من توقعاتی داشتند که در مسوولیت من تعریف نشده و بیشتر به قوه مجریه مربوط میشد. من در طول چهارسال پیگیریهای زیادی کردم تا شاهد آبادانی آن منطقه باشم و این را میتوانند وزیر نیرو و استاندار خوزستان شهادت دهند، اما خب خیلی از کارها از توان من خارج بود. برای اینکه رابطه خوب و عاطفی که چهارسال با مردم شهرم داشتم خراب نشود، تصمیم گرفتم از آن منطقه نامزد نشوم. بعد از آن به تهران آمدم و در تهران هم رای بدی نیاوردم، برای اولین بار رای بدی نبود. امیدوارم که بتوانم در هر سمتی که هستم به مردم کشورم خدمت کنم.
وزیر ورزش بعدی چطور باید کار کند؟
اول اینکه انتخابات نزدیک است و همانطور که نامزدها با اقشار مختلف مردم جلساتی میگذارند، اهالی ورزش هم باید با نامزدها جلسه بگذارند و برنامههایشان را بخواهند و اینگونه نامزدها میدانند که در صورت پیروزی در انتخابات، ورزشیها هم مطالباتی دارند که باید به آن پرداخته شود. دیگر مثل سابق نباشد که هر فردی رای نیاورد و پستی برایش پیدا نشد به ورزش بفرستند. وزیر بعدی باید از بخش ورزش و آشنایی خوبی با ورزش داشته باشد. رییسجمهوری باید با وزیر ورزش و فدراسیونهای تحتامرش هر یک ماه یا دو ماه یک بار جلسه بگذارد و مشکلات را مطرح و حل کنند. این تنها راه پیشرفت ما در ورزش است.
سال گذشته که با شما صحبت میکردیم، خیلی به وجود وزارت ورزش امیدوار بودید؟ هنوز هم این امیدواری را دارید؟
در آن زمان بهدلیل شرایطی که بر جامعه ورزش حاکم بود، ما خیلی امیدوار بودیم که با تشکیل وزارتخانه و آمدن وزیر بسیاری از مشکلات حل شود. همانطور که میدانید در آن زمان ما طرحی را در مجلس تصویب کرده بودیم که براساس آن سازمان تربیتبدنی نمیتوانست بودجه بردارد و استفاده کند و این باعث شده بود که فشار زیادی به دستگاه ورزش کشور بیاید، به همین دلیل دولت مجبور به تشکیل وزارتخانه شد. ما هم میدانستیم که در اوایل تشکیل وزارتخانه مشکلاتی بهوجود میآید، اما امیدوارم بودیم مشکلات حل شود، اما در حال حاضر از وزیر فعلی کاملا ناامید هستم و فکر نمیکنم با وجود ایشان راه به جایی ببریم. آقای عباسی و معاونانش تنها به فکر این هستند که با رفتن به کمیته ملی المپیک چهارسال دیگر در ورزش بمانند و کاری به رفتن دولت دهم نداشته باشند. از سوی دیگر هم علیآبادی و دیگر مسوولان کمیته المپیک میخواهند هرطور شده بدون برگزاری انتخابات، عمر دولت دهم تمام شود تا وزیر نتواند با توجه به نفوذ خود به کمیته بیاید. متاسفانه بهجای اینکه به فکر کرسیهای بینالمللی باشیم که یکییکی از دست میرود، به دنبال گرفتن کرسیهای داخلی هستیم. ما در همان زمان هم میدانستیم عباسی اهل ورزش نیست.
چرا در آن زمان به عباسی رای اعتماد دادید؟
همانطور که میدانید، دولت اصلا به دنبال تشکیل وزارتخانه نبود. بعد از قطع بودجه توسط مجلس و بهدلیل اینکه مدت کمی تا المپیک مانده بود، مجبور به این کار شد. ابتدا هم که آقای سجادی را معرفی کردند که با توجه به حرفهای رییسجمهوری در مجلس و عدم پاسخگویی صریح سجادی به سوالات نمایندگان در مورد مسایل مختلف، ایشان رای اعتماد نگرفت. بعد از مدتی هم که آقای عباسی معرفی شد، باز هم مجلس نمیخواست به ایشان رایاعتماد دهد، اما با توجه به اینکه اداره کل ورزش استان و هیات ورزشی بهدلیل نداشتن بودجه به نمایندگان شهرهای خود فشار میآوردند، بالاخره وزیر رایاعتماد گرفت. در آن زمان من یک دیدار تکبهتک با جنابوزیر داشتم و از او خواستم اهل فن را به ورزش بیاورد و ایشان هم قبول کردند، اما خیلی زود از قولی که دادند برگشتند و ما دوباره شاهد هجوم غیرورزشیها به پستهای ورزشی بودیم.
نقش وزیر در موفقیتهای ما در المپیک چقدر بود؟
ببخشید، اگر موفقیتی بود هم در کشتی فرنگی بود که تنها به آقای بنا و کادر فنی ایشان مربوط میشود. اگر قرار بود وزیر در موفقیتی نقش داشته باشد باید در کشتی آزاد بود که آنجا هم ناکام بودیم. ما قبل از المپیک به وزیر بارها گفتیم به راس فدراسیون کشتی دست نزند، ایشان اول قبول کردند، اما بعد از مدتی یزدانی خرم را کنار گذاشتند. ابتدا دلیل برکناری ایشان را میخواستند به مسایل شخصی او ربط دهند. این عادتی است که دارند، هر فردی را میخواهند کنار بگذارند از این راه وارد میشوند، بعد که موفق نشدند گفتند ما برای کشتی آزاد برنامه خوبی داریم که با حضور یزدانیخرم نمیشود، اما دیدید که در المپیک باز هم در کشتی آزاد به آنچه میخواستیم، نرسیدیم.
یکی از مشکلات این روزهای ورزش بحث تعلیق است و تغییرات اساسنامه. چرا ما درگیر این ماجرا شدیم؟
ببینید یک فدراسیون هیچگاه از حمایت وزارتخانه بدش نمیآید و اتفاقا استقبال میکند، اما به جای حمایت، همفکری و پشتیبانی مالی، وزارتخانه در کار فدراسیونها دخالت میکند و وقتی علت را جویا میشوی، میگویند ما که بودجه در اختیار ورزش قرار میدهیم، چرا دخالت نکنیم. در همین قضیه فدراسیون فوتبال، هیچ فردی موافق ادامه ریاست کفاشیان نبود، اما بهقدری وزارتخانه در معرفی فرد موردنظرش بد عمل کرد که همه موافق کفاشیان ناکام شدند. من قبل از انتخاب فدراسیون منتظر چنین اتفاقی بودم، چون وزارتخانه راه را اشتباه میرفت.
یکیدیگر از بحثهای سال 91 برمیگردد به استیضاح وزیر ورزش که صورت نگرفت؟ چرا در مجلس استیضاح پس گرفته شد؟
من خیلی به این مجلس در بحث ورزش امید ندارم.
در آن زمان به دلیل بحث اقتصادی گفتند فعلا بحث استیضاح وزیر ورزش را کنار بگذاریم، من یک سوال دارم، آیا با استیضاح نکردن وزیر ورزش، مشکلات اقتصادی ما حل شد؟ وزارت ورزش و جوانان نه تنها در بخش ورزش ضعیف عمل کرده، بلکه در بخش جوانان هم خوب نبود. در زمانی که تیم ملی فوتبال نتایج خوبی نمیگرفت، مجلس، امیر قلعهنویی و علی دایی را به مجلس فرا میخواند و از آنها بازخواست میکرد، اما در حال حاضر از کارلوس کیروش که یک مربی پرتغالی است و نتایج خوبی را هم نگرفت یکبار با رییس اش یعنی کفاشیان نخواستند به مجلس بیایند و توضیح دهند.
چرا علیآبادی و عباسی که دارای یکطرز تفکر هستند و در یک دولت با هم بودند، اختلاف دارند؟
متاسفانه تنها دلیلش برمیگردد به جنگ قدرت. من نمیدانم چرا آقای احمدینژاد به این قضیه ورود نمیکند و این وسط این ورزش است که ضرر میبیند. البته در وضعیت فعلی اولویت، ورزش نیست.
عملکرد هشتساله آقای احمدینژاد در بحث ورزش را چگونه میبینید؟
آقای احمدینژاد خودش علاقهمند به ورزش بود، نمیدانم این علاقه برمیگشت به اینکه او دوران نوجوانی و جوانی ورزش میکرده یا اینکه وقتی در راس امور قرار گرفتند دیدند که میتوانند کارهای خوبی در ورزش انجام دهند. ایشان پول خوبی را به ورزش آوردند، اما متاسفانه مدیران خوبی به ورزش نیامدند.
در بخش ساختوساز کارهای خوبی صورت گرفته است، اما بسیاری از سازوکارها کارشناسی شده نبود. در بعضی شهرها، ورزشگاهی ساخته شده که علاقهمندان زیادی ندارد و ورزشگاه بدون استفاده مانده است، اما در شهرهای دیگر که هرچه ورزشگاه بسازی کم است، میبینیم که کارهای خاص صورت نگرفته است. من معتقدم با تمام پولهای زیادی که به بخش ساختوساز آمده است، باید از بخش خصوصی کمک گرفت و با کمککردن به آنها ورزش را درست میکردیم، اما هیچ حمایتی از بخش خصوصی نکردیم.
ما در زمان دولت آقای احمدینژاد، یک المپیک موفق و دو بازیهای آسیایی موفق داشتیم و در کنار آن یک المپیک ناموفق و یک نرفتن به جام جهانی، شما کارنامه کاری را چطور میبینید؟
به نظرم در ورزش با کار یکساله یا دوساله نمیتوان جواب گرفت. اگر موفقیتهایی هم بوده به دولتهای قبلی هم مربوط میشود، همانطور که موفقیتهایی که انشاءالله در بازیهای بعدی هم به دست میآید را نمیتوان به دولت آقای احمدینژاد مربوط ندانست.
یکی از بحثهایی که این روزها مطرح است، بحث وارد کردن باشگاههای پرسپولیس و استقلال به بورس است، این قضیه را به انتخابات مربوط میدانید؟
اگر چهارسال قبل این سوال را از من میکردید، کاملا از این کار حمایت میکردم و آن را طرح درست و کاملا بدون انگیزه سیاسی میدانستم، اما در حال حاضر با صراحت تمام میگویم که پشت این کار تنها انگیزه سیاسی وجود دارد. چهارسال از صحبتهای دولت مبنی بر خصوصیسازی دو باشگاه پرسپولیس و استقلال میگذرد، اما هیچ اتفاقی نیفتاده تا حالا که دوباره انتخابات است. بدونشک این یک تبلیغ و شعار انتخاباتی است و بعد از مدتی دوباره فراموش میشود.
اگر از شما بخواهند در دولت بعدی در ورزش حضور داشته باشید، استقبال میکنید؟
بله، بدونشک استقبال خواهم کرد و اگر در سمتی باشم که بتوانم کمک کنم، از آن دریغ نمیکنم. به عنوان یک سرباز در خدمت کشورم هستم.
چرا در انتخابات مجلس از حوزه انتخابی که قبلا انتخاب شده بود، دوباره نامزد نشدید؟
به دلیل اینکه متاسفانه مردم شهر ایذه و باغملک از من توقعاتی داشتند که در مسوولیت من تعریف نشده و بیشتر به قوه مجریه مربوط میشد. من در طول چهارسال پیگیریهای زیادی کردم تا شاهد آبادانی آن منطقه باشم و این را میتوانند وزیر نیرو و استاندار خوزستان شهادت دهند، اما خب خیلی از کارها از توان من خارج بود. برای اینکه رابطه خوب و عاطفی که چهارسال با مردم شهرم داشتم خراب نشود، تصمیم گرفتم از آن منطقه نامزد نشوم. بعد از آن به تهران آمدم و در تهران هم رای بدی نیاوردم، برای اولین بار رای بدی نبود. امیدوارم که بتوانم در هر سمتی که هستم به مردم کشورم خدمت کنم.
وزیر ورزش بعدی چطور باید کار کند؟
اول اینکه انتخابات نزدیک است و همانطور که نامزدها با اقشار مختلف مردم جلساتی میگذارند، اهالی ورزش هم باید با نامزدها جلسه بگذارند و برنامههایشان را بخواهند و اینگونه نامزدها میدانند که در صورت پیروزی در انتخابات، ورزشیها هم مطالباتی دارند که باید به آن پرداخته شود. دیگر مثل سابق نباشد که هر فردی رای نیاورد و پستی برایش پیدا نشد به ورزش بفرستند. وزیر بعدی باید از بخش ورزش و آشنایی خوبی با ورزش داشته باشد. رییسجمهوری باید با وزیر ورزش و فدراسیونهای تحتامرش هر یک ماه یا دو ماه یک بار جلسه بگذارد و مشکلات را مطرح و حل کنند. این تنها راه پیشرفت ما در ورزش است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.