|

خانه‌ها. خانه‌ها. خانه‌ها.

اردشیر رستمی

خانه‌ها. خانه‌ها. خانه‌ها.
1- بیا دور بایستیم و بگذاریم دست‌ها نقش خودشان را بازی کنند. خانه را دست‌های تو برپا نگاه داشته‌اند.
2- آنها که به خانه باور دارند تهیدست نمی‌مانند. انگشت‌های تو فواره‌های ایمانند.
3- خانه‌ها در شب فرزندان را به آغوش می‌کشند و می‌خوابانند. وقتی به خانه می‌آیی خانه خوشحال می‌شود.
4- بعد از ما هم در آن خانه سفره پهن شده است. خانه‌های بی‌جشن زودتر از صاحبان‌شان پیر می‌شوند.
5- خانه جای خوبی است. در خانه بوی غذا می‌آید و از رویاها حرف می‌زنند. خانه در رویاها زندگی می‌کند.
6- بچه‌ها جز خانه هیچ‌جایی ندارند. خانه برای آنها همه‌جای جهان است. به خانه‌های خالی هم سلام کن.
7- کلید خانه‌ات را داشتند. ریخته‌ بودند و همه چیز را برداشته بودند خانه ترسیده بود. خانه، تو را به دورها فرستاد، جایت امن باشد. خانه‌ها در خاک ریشه دارند.
8- آن‌ همه آدم چگونه در آن خانه کوچک جا می‌شدند! خانه‌ها به‌اندازه قلب صاحبان‌شان بزرگ می‌شوند.
9- در آن شب سرد هر کاری کردیم خانه گرم نشد. خانه جاجرود صاحبش را از دست داده بود. خانه‌ها هم یتیم می‌شوند.
10- تو در خانه خواب بودی و صدای زنگ را نمی‌شنیدی. چراغ‌ها یکی‌یکی خاموش شدند آن‌قدر که یکی‌یکی دوباره روشن شدند. وقتی بیدار شدی در را بازکردی و خندیدی من خوشحال بودم! چون خنده‌های تو عمر خانه را زیاد می‌کند.
11- پرنده کوچکی در بالکن خانه تو لانه کرده است. خیلی‌ها خانه‌تو را به یاد خواهند آورد.
1- بیا دور بایستیم و بگذاریم دست‌ها نقش خودشان را بازی کنند. خانه را دست‌های تو برپا نگاه داشته‌اند.
2- آنها که به خانه باور دارند تهیدست نمی‌مانند. انگشت‌های تو فواره‌های ایمانند.
3- خانه‌ها در شب فرزندان را به آغوش می‌کشند و می‌خوابانند. وقتی به خانه می‌آیی خانه خوشحال می‌شود.
4- بعد از ما هم در آن خانه سفره پهن شده است. خانه‌های بی‌جشن زودتر از صاحبان‌شان پیر می‌شوند.
5- خانه جای خوبی است. در خانه بوی غذا می‌آید و از رویاها حرف می‌زنند. خانه در رویاها زندگی می‌کند.
6- بچه‌ها جز خانه هیچ‌جایی ندارند. خانه برای آنها همه‌جای جهان است. به خانه‌های خالی هم سلام کن.
7- کلید خانه‌ات را داشتند. ریخته‌ بودند و همه چیز را برداشته بودند خانه ترسیده بود. خانه، تو را به دورها فرستاد، جایت امن باشد. خانه‌ها در خاک ریشه دارند.
8- آن‌ همه آدم چگونه در آن خانه کوچک جا می‌شدند! خانه‌ها به‌اندازه قلب صاحبان‌شان بزرگ می‌شوند.
9- در آن شب سرد هر کاری کردیم خانه گرم نشد. خانه جاجرود صاحبش را از دست داده بود. خانه‌ها هم یتیم می‌شوند.
10- تو در خانه خواب بودی و صدای زنگ را نمی‌شنیدی. چراغ‌ها یکی‌یکی خاموش شدند آن‌قدر که یکی‌یکی دوباره روشن شدند. وقتی بیدار شدی در را بازکردی و خندیدی من خوشحال بودم! چون خنده‌های تو عمر خانه را زیاد می‌کند.
11- پرنده کوچکی در بالکن خانه تو لانه کرده است. خیلی‌ها خانه‌تو را به یاد خواهند آورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.