|

چشم بادامی‌های اتمی اما گرسنه

حمید کوشکی: «ما دیگر نمی‌توانیم در برابر اقدامات خصمانه آمریکا صبوری کنیم و در صورتی که آمریکا به خصومت خود ادامه دهد به اقدامات بیشتری دست خواهیم زد.» «ما هیچ‌گاه تسلیم قطعنامه‌ها درخصوص برنامه هسته‌ای‌مان نخواهیم شد.» اینها پیام‌هایی بود که بعد از سومین آزمایش اتمی کره‌شمالی در 12 فوریه (24 بهمن) از پیونگ یانگ، پایتخت این کشور به جهان خارج مخابره شد. به گفته سخنگوی وزارت خارجه کره‌شمالی، واشنگتن باید به حق کره‌شمالی برای پرتاب ماهواره و کاوش‌های فضایی احترام گذاشته و به سیاست‌های خصمانه که اوضاع را انفجاری می‌کند، پایان دهد.
آمریکا و کشورهای غربی فعالیت‌های اتمی کره‌شمالی را تهدیدی برای ثبات منطقه‌ای و صلح جهانی تلقی می‌کنند. شورای امنیت سازمان ملل تاکنون قطعنامه‌های متعددی ضد کره‌شمالی و با هدف جلوگیری از فعالیت‌های موشکی و اتمی این کشور وضع کرده است اما مقامات پیونگ‌یانگ تاکنون به هیچ‌یک از این قطعنامه‌ها اعتنا نکرده‌اند. تحریم‌های شدید بین‌المللی هرگونه تجارت خارجی با این کشور را منع می‌کند. بخش عمده روابط محدود تجاری این کشور تنها با چین و روسیه است.
کره‌شمالی عملا جزو قدرت‌های هسته‌ای جهان است. علاوه بر این، این کشور با پرتاب یک فضاپیما به مدار زمین نشان داد که توان پرتاب موشک‌های هسته‌ای به مسافت‌های طولانی را دارد، البته مقامات کره‌شمالی همیشه اعلام کرده‌اند که فعالیت‌های موشکی آنها جنبه دفاعی و صلح‌آمیز دارد.
تنش کره‌شمالی با غرب به بعد از جنگ دوم جهانی برمی‌گردد. زمانی که پیامدهای این جنگ دامن شبه‌جزیره را نیز گرفت شبیه جزیره کره ‌تا 108 سال پیش امپراتوری خاص خود را داشت اما در اوایل قرن بیستم، ژاپنی‌ها امپراتوری کره ‌را ساقط کرده و این کشور را به تصرف خود درآوردند. در آن زمان شبه‌جزیره کره‌ به صورت واحد اداره می‌شد. این وضعیت نزدیک به چهاردهه طول کشید تا اینکه ژاپن در جنگ دوم جهانی شکست خورد. با شکست ژاپن، کره‌ دو نیم شد. نیمه‌شمالی آن به کنترل اتحاد شوروی درآمد و نیمه جنوبی نیز به آمریکا رسید. در سال 1950 با دخالت‌های دو ابرقدرت، بین دو کره ‌جنگ درگرفت اما نه شمالی‌ها و نه جنوبی‌ها، هیچ‌کدام نتوانستند به خواست خود مبنی بر حکومت بر تمام شبه‌جزیره کره ‌برسند. اتحاد شوروی، ابرقدرت حامی کره‌شمالی در سال 1991 از هم فروپاشید اما کره‌شمالی نه تنها در سیاست‌های ضدغربی‌اش تجدیدنظر نکرد که منزوی‌تر و ضدآمریکایی‌تر نیز شد. این کشور با شدت بیشتر به سیاست‌های ضدسرمایه‌داری‌اش ادامه داد.
کره‌شمالی مرموزترین کشور دنیاست. فرآیند جهانی‌شدن و دهکده جهانی وقتی به مرزهای این کشور می‌رسند معنا و مفهوم خود را از دست می‌دهند. 26‌میلیون جمعیت کره‌شمالی هر روز با صدای شیپور بزرگی که نواخته می‌شود از خواب بیدار می‌شوند. ساکنان پیونگ‌یانگ، پایتخت این کشور باید هر روز صبح خود را با ادای احترام به مجسمه بزرگ 25متری «کیم‌جونگ‌ایل» رهبر فقید این کشور در مرکز شهر آغاز کنند. برنامه کاری آنها از صبح تا غروب از سوی دولت تعیین شده است. در برنامه کاری هر فرد دقیقا مشخص است که در طول روز چه کارهایی باید انجام دهد. نوع پوشش و لباس را نیز دولت تعیین می‌کند. ازدواج افراد وقتی امکانپذیر است که همسر انتخابی به تایید دولت رسیده باشد. داشتن موبایل، دوربین عکاسی و فیلمبرداری ممنوع است. مردم تنها حق دیدن تلویزیون و شنیدن رادیو دولتی این کشور را دارند.
به گزارش خبرگزاری فرانسه نزدیک به 99‌درصد مردم از تحولات جهان بی‌خبرند. از جمله اینکه هیچ‌گونه اطلاعی درخصوص تحولات کشورهای عربی و قتل و سقوط قذافی ندارند. یک‌درصد باقیمانده نیز عموما مقامات بلندپایه و وابستگان تجاری آنها هستند که به چین سفر می‌کنند. سیستم حکومت شدیدا خویشاوندسالاری و دیکتاتوری است. کسی از مردم عادی حق مسافرت به خارج از کشور را ندارد. هرگونه تلاش برای خروج غیرقانونی مجازات مرگ را در پی دارد. اعدام، ساده‌ترین روش مجازات است. بسیاری از اعدام‌ها در استودیوم‌های ورزشی و در ملاءعام صورت می‌گیرد. گفته می‌شود تا 5/3میلیون نفر از این کشور تاکنون اعدام شده‌اند.
پذیرش مسافر خارجی نیز بسیار سخت و تحت تدابیر شدید امنیتی صورت می‌گیرد. اندک توریست‌هایی که به این کشور می‌روند در خیابان و همه‌جا به‌وسیله نیروهای امنیتی هدایت و کنترل می‌شوند. اینها کافی است تا در عصر ارتباطات جهانی، کره‌شمالی به یک کشور رازآلود، مخفی و مخوف تبدیل شود.
اقتصاد کره‌شمالی بر پایه کشاورزی است. قسمت اعظم بودجه این کشور صرف فعالیت‌های موشکی و اتمی می‌شود. روزنامه«کوریا هرالد» چاپ سئول، هزینه سرمایه‌گذاری کره‌شمالی برای توسعه برنامه هسته‌ای را یک‌میلیارد و 500‌میلیون دلار برآورد کرده است؛ رقمی که برای اقتصاد کره‌شمالی بسیار سنگین است.
فقدان تبادل تجاری با دنیای خارج تحت فشارها و تحریم‌های شدید بین‌المللی و خشکسالی‌های متوالی در این کشور، مردم را با قحطی‌های متعدد مواجه کرده است. این کشور در دهه ۱۹۹۰ دچار قحطی‌های وحشتناکی شد. بر اساس برخی گزارش‌ها در نتیجه این قحطی‌ها، سه‌میلیون نفر جان خود را از دست دادند.«اکونومیست» به نقل از رودیگر فرانک، اقتصاددان آلمانی که به این کشور سفر کرده، می‌نویسد:«قیمت‌ها وحشتناک هستند. قیمت سه‌کیلو سیب، معادل یک‌ماه حقوق رسمی است.»
در همین حال گزارش‌ها از نمونه‌های ثبت شده آدم‌خواری در این کشور حکایت دارد. بر این اساس، فقر و گرسنگی باعث شده گزارش‌هایی از آدم‌خواری در این کشور منتشر شود. بر اساس تازه‌ترین گزارش خبرگزاری‌ها، مردی فرزند خود را به عنوان غذا پخته و خورده است و مرد دیگری نیز جنازه نوه‌اش را از خاک بیرون درآورده که بخورد. گفته می‌شود مرد دیگری پس از کشتن ۱۱ نفر و فروش گوشت آنها به عنوان گوشت خوک در ماه می امسال اعدام شد. مجازات آدم‌خواری در کره‌شمالی، جوخه اعدام است. در سال 2011 سومین مورد آدم‌خواری در این کشور ثبت شده بود. فراریان این کشور عمدتا، تنها راویان این وقایع هولناک هستند. بسیاری بر این باورند به دلیل خفقان شدید و نبود خبرنگار و رسانه‌های فعال در کره‌شمالی ابعاد فقر و فلاکت و آدم‌خواری ممکن است گسترده از این باشد. مرگ«کیم جونگ ایل» و جانشینی پسرش«کیم جونگ اون» امیدهایی برای اصلاحات در کره‌شمالی ایجاد کرد. بسیاری امیدوار بودند وی که جوان است و تحصیلکرده سوئیس، اجرای اصلاحات در کره‌شمالی را در پیش بگیرد اما ظاهرا به جز تابوشکنی‌هایی چون دست تکان‌دادن برای مردم و لبخندزدن به آنها در مراسم‌های رسمی و دست‌دادن به سفرای خارجی که پدرش به هیچ‌وجه انجام نمی‌داد، فعلا از اصلاحات دیکتاتور جوان خبری نیست. ادامه آزمایش‌های موشکی و اتمی کره‌شمالی به رهبری او نیز امیدها را به یأس مبدل کرده است. چندی است از همسر وی که هر از چندگاهی با لباس‌های مارک غربی در انظار پیدا می‌شد و همین امیدها را برای شروع روند اصلاحات دو چندان کرده بود نیز خبری نیست.
ظاهرا مردم نیز، تمایل چندانی برای تغییر وضع موجود ندارند. البته گزارش‌هایی نیز از رخنه هر چند بسیار محدود تجدد در میان برخی از مردم کره‌شمالی منتشر شده اما به‌نظر می‌رسد بدون تغییر تلقی مردم از حقیقت و زندگی نمی‌توان به تغییر وضعیت در مخوف‌ترین و مخفی‌ترین کشور دنیا در آینده‌های نزدیک چندان امیدوار بود.
حمید کوشکی: «ما دیگر نمی‌توانیم در برابر اقدامات خصمانه آمریکا صبوری کنیم و در صورتی که آمریکا به خصومت خود ادامه دهد به اقدامات بیشتری دست خواهیم زد.» «ما هیچ‌گاه تسلیم قطعنامه‌ها درخصوص برنامه هسته‌ای‌مان نخواهیم شد.» اینها پیام‌هایی بود که بعد از سومین آزمایش اتمی کره‌شمالی در 12 فوریه (24 بهمن) از پیونگ یانگ، پایتخت این کشور به جهان خارج مخابره شد. به گفته سخنگوی وزارت خارجه کره‌شمالی، واشنگتن باید به حق کره‌شمالی برای پرتاب ماهواره و کاوش‌های فضایی احترام گذاشته و به سیاست‌های خصمانه که اوضاع را انفجاری می‌کند، پایان دهد.
آمریکا و کشورهای غربی فعالیت‌های اتمی کره‌شمالی را تهدیدی برای ثبات منطقه‌ای و صلح جهانی تلقی می‌کنند. شورای امنیت سازمان ملل تاکنون قطعنامه‌های متعددی ضد کره‌شمالی و با هدف جلوگیری از فعالیت‌های موشکی و اتمی این کشور وضع کرده است اما مقامات پیونگ‌یانگ تاکنون به هیچ‌یک از این قطعنامه‌ها اعتنا نکرده‌اند. تحریم‌های شدید بین‌المللی هرگونه تجارت خارجی با این کشور را منع می‌کند. بخش عمده روابط محدود تجاری این کشور تنها با چین و روسیه است.
کره‌شمالی عملا جزو قدرت‌های هسته‌ای جهان است. علاوه بر این، این کشور با پرتاب یک فضاپیما به مدار زمین نشان داد که توان پرتاب موشک‌های هسته‌ای به مسافت‌های طولانی را دارد، البته مقامات کره‌شمالی همیشه اعلام کرده‌اند که فعالیت‌های موشکی آنها جنبه دفاعی و صلح‌آمیز دارد.
تنش کره‌شمالی با غرب به بعد از جنگ دوم جهانی برمی‌گردد. زمانی که پیامدهای این جنگ دامن شبه‌جزیره را نیز گرفت شبیه جزیره کره ‌تا 108 سال پیش امپراتوری خاص خود را داشت اما در اوایل قرن بیستم، ژاپنی‌ها امپراتوری کره ‌را ساقط کرده و این کشور را به تصرف خود درآوردند. در آن زمان شبه‌جزیره کره‌ به صورت واحد اداره می‌شد. این وضعیت نزدیک به چهاردهه طول کشید تا اینکه ژاپن در جنگ دوم جهانی شکست خورد. با شکست ژاپن، کره‌ دو نیم شد. نیمه‌شمالی آن به کنترل اتحاد شوروی درآمد و نیمه جنوبی نیز به آمریکا رسید. در سال 1950 با دخالت‌های دو ابرقدرت، بین دو کره ‌جنگ درگرفت اما نه شمالی‌ها و نه جنوبی‌ها، هیچ‌کدام نتوانستند به خواست خود مبنی بر حکومت بر تمام شبه‌جزیره کره ‌برسند. اتحاد شوروی، ابرقدرت حامی کره‌شمالی در سال 1991 از هم فروپاشید اما کره‌شمالی نه تنها در سیاست‌های ضدغربی‌اش تجدیدنظر نکرد که منزوی‌تر و ضدآمریکایی‌تر نیز شد. این کشور با شدت بیشتر به سیاست‌های ضدسرمایه‌داری‌اش ادامه داد.
کره‌شمالی مرموزترین کشور دنیاست. فرآیند جهانی‌شدن و دهکده جهانی وقتی به مرزهای این کشور می‌رسند معنا و مفهوم خود را از دست می‌دهند. 26‌میلیون جمعیت کره‌شمالی هر روز با صدای شیپور بزرگی که نواخته می‌شود از خواب بیدار می‌شوند. ساکنان پیونگ‌یانگ، پایتخت این کشور باید هر روز صبح خود را با ادای احترام به مجسمه بزرگ 25متری «کیم‌جونگ‌ایل» رهبر فقید این کشور در مرکز شهر آغاز کنند. برنامه کاری آنها از صبح تا غروب از سوی دولت تعیین شده است. در برنامه کاری هر فرد دقیقا مشخص است که در طول روز چه کارهایی باید انجام دهد. نوع پوشش و لباس را نیز دولت تعیین می‌کند. ازدواج افراد وقتی امکانپذیر است که همسر انتخابی به تایید دولت رسیده باشد. داشتن موبایل، دوربین عکاسی و فیلمبرداری ممنوع است. مردم تنها حق دیدن تلویزیون و شنیدن رادیو دولتی این کشور را دارند.
به گزارش خبرگزاری فرانسه نزدیک به 99‌درصد مردم از تحولات جهان بی‌خبرند. از جمله اینکه هیچ‌گونه اطلاعی درخصوص تحولات کشورهای عربی و قتل و سقوط قذافی ندارند. یک‌درصد باقیمانده نیز عموما مقامات بلندپایه و وابستگان تجاری آنها هستند که به چین سفر می‌کنند. سیستم حکومت شدیدا خویشاوندسالاری و دیکتاتوری است. کسی از مردم عادی حق مسافرت به خارج از کشور را ندارد. هرگونه تلاش برای خروج غیرقانونی مجازات مرگ را در پی دارد. اعدام، ساده‌ترین روش مجازات است. بسیاری از اعدام‌ها در استودیوم‌های ورزشی و در ملاءعام صورت می‌گیرد. گفته می‌شود تا 5/3میلیون نفر از این کشور تاکنون اعدام شده‌اند.
پذیرش مسافر خارجی نیز بسیار سخت و تحت تدابیر شدید امنیتی صورت می‌گیرد. اندک توریست‌هایی که به این کشور می‌روند در خیابان و همه‌جا به‌وسیله نیروهای امنیتی هدایت و کنترل می‌شوند. اینها کافی است تا در عصر ارتباطات جهانی، کره‌شمالی به یک کشور رازآلود، مخفی و مخوف تبدیل شود.
اقتصاد کره‌شمالی بر پایه کشاورزی است. قسمت اعظم بودجه این کشور صرف فعالیت‌های موشکی و اتمی می‌شود. روزنامه«کوریا هرالد» چاپ سئول، هزینه سرمایه‌گذاری کره‌شمالی برای توسعه برنامه هسته‌ای را یک‌میلیارد و 500‌میلیون دلار برآورد کرده است؛ رقمی که برای اقتصاد کره‌شمالی بسیار سنگین است.
فقدان تبادل تجاری با دنیای خارج تحت فشارها و تحریم‌های شدید بین‌المللی و خشکسالی‌های متوالی در این کشور، مردم را با قحطی‌های متعدد مواجه کرده است. این کشور در دهه ۱۹۹۰ دچار قحطی‌های وحشتناکی شد. بر اساس برخی گزارش‌ها در نتیجه این قحطی‌ها، سه‌میلیون نفر جان خود را از دست دادند.«اکونومیست» به نقل از رودیگر فرانک، اقتصاددان آلمانی که به این کشور سفر کرده، می‌نویسد:«قیمت‌ها وحشتناک هستند. قیمت سه‌کیلو سیب، معادل یک‌ماه حقوق رسمی است.»
در همین حال گزارش‌ها از نمونه‌های ثبت شده آدم‌خواری در این کشور حکایت دارد. بر این اساس، فقر و گرسنگی باعث شده گزارش‌هایی از آدم‌خواری در این کشور منتشر شود. بر اساس تازه‌ترین گزارش خبرگزاری‌ها، مردی فرزند خود را به عنوان غذا پخته و خورده است و مرد دیگری نیز جنازه نوه‌اش را از خاک بیرون درآورده که بخورد. گفته می‌شود مرد دیگری پس از کشتن ۱۱ نفر و فروش گوشت آنها به عنوان گوشت خوک در ماه می امسال اعدام شد. مجازات آدم‌خواری در کره‌شمالی، جوخه اعدام است. در سال 2011 سومین مورد آدم‌خواری در این کشور ثبت شده بود. فراریان این کشور عمدتا، تنها راویان این وقایع هولناک هستند. بسیاری بر این باورند به دلیل خفقان شدید و نبود خبرنگار و رسانه‌های فعال در کره‌شمالی ابعاد فقر و فلاکت و آدم‌خواری ممکن است گسترده از این باشد. مرگ«کیم جونگ ایل» و جانشینی پسرش«کیم جونگ اون» امیدهایی برای اصلاحات در کره‌شمالی ایجاد کرد. بسیاری امیدوار بودند وی که جوان است و تحصیلکرده سوئیس، اجرای اصلاحات در کره‌شمالی را در پیش بگیرد اما ظاهرا به جز تابوشکنی‌هایی چون دست تکان‌دادن برای مردم و لبخندزدن به آنها در مراسم‌های رسمی و دست‌دادن به سفرای خارجی که پدرش به هیچ‌وجه انجام نمی‌داد، فعلا از اصلاحات دیکتاتور جوان خبری نیست. ادامه آزمایش‌های موشکی و اتمی کره‌شمالی به رهبری او نیز امیدها را به یأس مبدل کرده است. چندی است از همسر وی که هر از چندگاهی با لباس‌های مارک غربی در انظار پیدا می‌شد و همین امیدها را برای شروع روند اصلاحات دو چندان کرده بود نیز خبری نیست.
ظاهرا مردم نیز، تمایل چندانی برای تغییر وضع موجود ندارند. البته گزارش‌هایی نیز از رخنه هر چند بسیار محدود تجدد در میان برخی از مردم کره‌شمالی منتشر شده اما به‌نظر می‌رسد بدون تغییر تلقی مردم از حقیقت و زندگی نمی‌توان به تغییر وضعیت در مخوف‌ترین و مخفی‌ترین کشور دنیا در آینده‌های نزدیک چندان امیدوار بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.