«پهلوی» به روایت مبارزان
ما و رژیمی که بر باطل پای میفشرد
سیدکاظم اکرمی
پس از 28 مرداد 1332 و سقوط حکومت ملی دکترمصدق، متوجه شدیم که حکومت محمدرضا با خواست مردم همراهی ندارد. آن موقع من نوجوان 12سالهای بودم و خانواده من، خصوصا خانواده مادریام در جریان مسایل سیاسی قرار داشتند. سالهای 30 تا 32 برای مردم، سالهای پر شور و هیجانی بود. پس سقوط حکومت ملی دکتر مصدق توسط شاه، عاملی شد تا مردم دریابند فردی که کشور را اداره میکند در راهی باطل گام برداشته و حق را زیر پا گذاشته است.
15 خرداد 1342 زمانی اتفاق افتاد که وارد دانشگاه شده بودم. در آن زمان من هنوز فعالیت سیاسی خاصی نداشتم و تنها جلساتی را در انجمن اسلامی دانشجویان در دانشسرای عالی با حضور سیدمحمد جعفری و تراب حقشناس برگزار میکردیم که بعضی از مواقع جلالالدین فارسی میآمد و سخنرانی میکرد. روز 15 خرداد در خیابان فلسطین فعلی بودم و دیدن آن همه آتش و خون برای ما غیرقابل تصور بود. این دومین حرکتی بود که باطل بودن حکومت را نشان میداد و نشان از خواست مردمی بود که با گلوله جواب داده شده بود. عصر همان روز، عبدالرحمان فرامرزی مطلبی در روزنامه کیهان نوشت و در آن عنوان کرد کسانی که امروز در خیابانها حضور داشتند، گوشیهای تلفن را شکانده بودند، اما تلفنها را با خود نبرده بودند و این نشان از این نکته داشت که این افراد دزد و رذل نیستند و آقای فرامرزی به نوعی با این نوشته از آنها حمایت کرده بود.
اتفاق سومی که بر باطل بودن حکومت پهلوی در نگاه من صحه گذاشت، به زندان افتادنم بود در حالیکه فعالیت چندانی جز خواندن و پخش چند اعلامیه نداشتم. روزی در زندان ما را به سالنی بردند و در آنجا از ما خواستند تا بر روی برگهای بنویسیم که چرا به راهی افتادیم که منتهی به زندان شود؟ در آن زمان من بسیار خوشحال شدم چرا که گمان کردم حکومت به تعقل دست یافته. من در کنار بسیاری دلایل دیگر، به دلیل معلم بودنم، کمی حقوق معلمها و رنجی که از این موضوع میبردم را نوشتم اما این نوشته هیچ تاثیری نداشت. من به دو سال زندان محکوم شده بودم اما دوسال و سه ماه هم اضافه و بیدلیل در زندان ماندم و به این ترتیب از سال 52 تا 56 حبس بودم که این امر نیز عامل محکم دیگری شد که برحق بودن مبارزه گروههای مبارز و باطلبودن حکومت پهلوی را در من به اثبات رساند.
پس از 28 مرداد 1332 و سقوط حکومت ملی دکترمصدق، متوجه شدیم که حکومت محمدرضا با خواست مردم همراهی ندارد. آن موقع من نوجوان 12سالهای بودم و خانواده من، خصوصا خانواده مادریام در جریان مسایل سیاسی قرار داشتند. سالهای 30 تا 32 برای مردم، سالهای پر شور و هیجانی بود. پس سقوط حکومت ملی دکتر مصدق توسط شاه، عاملی شد تا مردم دریابند فردی که کشور را اداره میکند در راهی باطل گام برداشته و حق را زیر پا گذاشته است.
15 خرداد 1342 زمانی اتفاق افتاد که وارد دانشگاه شده بودم. در آن زمان من هنوز فعالیت سیاسی خاصی نداشتم و تنها جلساتی را در انجمن اسلامی دانشجویان در دانشسرای عالی با حضور سیدمحمد جعفری و تراب حقشناس برگزار میکردیم که بعضی از مواقع جلالالدین فارسی میآمد و سخنرانی میکرد. روز 15 خرداد در خیابان فلسطین فعلی بودم و دیدن آن همه آتش و خون برای ما غیرقابل تصور بود. این دومین حرکتی بود که باطل بودن حکومت را نشان میداد و نشان از خواست مردمی بود که با گلوله جواب داده شده بود. عصر همان روز، عبدالرحمان فرامرزی مطلبی در روزنامه کیهان نوشت و در آن عنوان کرد کسانی که امروز در خیابانها حضور داشتند، گوشیهای تلفن را شکانده بودند، اما تلفنها را با خود نبرده بودند و این نشان از این نکته داشت که این افراد دزد و رذل نیستند و آقای فرامرزی به نوعی با این نوشته از آنها حمایت کرده بود.
اتفاق سومی که بر باطل بودن حکومت پهلوی در نگاه من صحه گذاشت، به زندان افتادنم بود در حالیکه فعالیت چندانی جز خواندن و پخش چند اعلامیه نداشتم. روزی در زندان ما را به سالنی بردند و در آنجا از ما خواستند تا بر روی برگهای بنویسیم که چرا به راهی افتادیم که منتهی به زندان شود؟ در آن زمان من بسیار خوشحال شدم چرا که گمان کردم حکومت به تعقل دست یافته. من در کنار بسیاری دلایل دیگر، به دلیل معلم بودنم، کمی حقوق معلمها و رنجی که از این موضوع میبردم را نوشتم اما این نوشته هیچ تاثیری نداشت. من به دو سال زندان محکوم شده بودم اما دوسال و سه ماه هم اضافه و بیدلیل در زندان ماندم و به این ترتیب از سال 52 تا 56 حبس بودم که این امر نیز عامل محکم دیگری شد که برحق بودن مبارزه گروههای مبارز و باطلبودن حکومت پهلوی را در من به اثبات رساند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.