|

مادرم کیست؟

12ساله بودم که فهمیدم پدر و مادرم، والدین واقعی‌ام نیستند. با بچه‌های محل فوتبال بازی می‌کردیم که سر یک اختلاف کوچک دعوا شروع شد. وسط دشنام‌هایی که به هم می‌دادیم، من فهمیدم کسی که تا آن روز فکر می‌کردم نیستم. بچه‌ها گفتند که بلافاصله پس از تولدم مادر حقیقی‌ام من را به زنی داده که تا آن روز فکر می‌کردم مادرم است. 35سال پیش پدر و مادر فعلی‌ام به دلیل ناتوانی مادرم در بچه‌دار شدن تصمیم می‌گیرند از یکدیگر جدا شوند.

هیچ‌کدام حاضر نبودند که از پرورشگاه بچه‌ای را به فرزندی قبول کنند. پدرم می‌گفت: «نمی‌توانم بچه یک غریبه را به خانه راه دهم. نمی‌توانم بچه‌ای که حتی پدر و مادرش نخواستند را به فرزندی قبول کنم.» در آن سال‌ها اگر زن و شوهری بچه‌دار نمی‌شدند و راضی به قبول سرپرستی بچه دیگری هم نبودند چاره‌ای باقی نمی‌ماند جز جدایی. اما زنی که تا روز دعوا فکر می‌کردم عمه‌ام است راه‌حلی برایشان پیدا کرد. مادرم من را زایید و شد عمه‌ام. من را به زن‌دایی‌ام دادند که از آن زمان شد مادرم. 12سالگی و وسط یک دعوای بچه‌گانه سن و زمان خوبی نبود برای فهمیدن این واقعیت. آن روز به خانه نرفتم. نه خانه پدر و مادر حقیقی‌ام نه خانه پدر و مادری که من را بزرگ کرده بودند. تمام دنیای کودکانه‌ام واژگون شده بود. احساس می‌کردم که از مادرم و عمه‌ام بدم می‌آید. فکر می‌کردم عمه‌ام من را نمی‌خواست چون پس از به دنیا آمدنم من را به زن‌دایی‌ام داده بود و احساس می‌کردم زن‌دایی تنها من را برای این خواسته است که طلاقش ندهند.

بی‌پدر و مادر شده بودم. مدت‌ها زمان می‌خواست تا بتوانم واقعیت را بپذیرم. چند ماهی خانه مادر‌بزرگم ماندم و پس از آن رفتم تا با پدر و مادر واقعی‌ام زندگی کنم اما مشکل اینجا بود که نمی‌دانستم کدام زوج پدر و مادر حقیقی‌ام هستند و کدام‌یک پدر و مادر واقعی‌ام. زنی که تا پیش از آن فکر می‌کردم عمه‌ام است، به مرور زمان سعی کرد برایم توضیح بدهد که من تحت چه شرایطی متولد شده بودم و چرا من را به زن‌دایی‌ام سپرده بود. برایم تعریف کرد که پس از به دنیا آمدن من حتی نخواسته یک نظر مرا ببیند چون می‌ترسیده بعد از آن دل‌کندن از من برایش ساده نباشد و به همین دلیل دایی و زن‌دایی‌ام چند سالی را در یک شهر دیگر زندگی کرده‌اند. مدت‌ها گذشت تا توانستم بپذیرم که دو مادر و دو پدر دارم. امروز که به گذشته نگاه می‌کنم احساس می‌کنم نه مادر واقعی کسی است که ما را می‌زاید و نه کسی که ما را بزرگ می‌کند. مادر کسی است که ما باور داریم «مادر» است. همین‌طور هم پدر. من باور دارم دو مادر و دو پدر دارم.

12ساله بودم که فهمیدم پدر و مادرم، والدین واقعی‌ام نیستند. با بچه‌های محل فوتبال بازی می‌کردیم که سر یک اختلاف کوچک دعوا شروع شد. وسط دشنام‌هایی که به هم می‌دادیم، من فهمیدم کسی که تا آن روز فکر می‌کردم نیستم. بچه‌ها گفتند که بلافاصله پس از تولدم مادر حقیقی‌ام من را به زنی داده که تا آن روز فکر می‌کردم مادرم است. 35سال پیش پدر و مادر فعلی‌ام به دلیل ناتوانی مادرم در بچه‌دار شدن تصمیم می‌گیرند از یکدیگر جدا شوند.

هیچ‌کدام حاضر نبودند که از پرورشگاه بچه‌ای را به فرزندی قبول کنند. پدرم می‌گفت: «نمی‌توانم بچه یک غریبه را به خانه راه دهم. نمی‌توانم بچه‌ای که حتی پدر و مادرش نخواستند را به فرزندی قبول کنم.» در آن سال‌ها اگر زن و شوهری بچه‌دار نمی‌شدند و راضی به قبول سرپرستی بچه دیگری هم نبودند چاره‌ای باقی نمی‌ماند جز جدایی. اما زنی که تا روز دعوا فکر می‌کردم عمه‌ام است راه‌حلی برایشان پیدا کرد. مادرم من را زایید و شد عمه‌ام. من را به زن‌دایی‌ام دادند که از آن زمان شد مادرم. 12سالگی و وسط یک دعوای بچه‌گانه سن و زمان خوبی نبود برای فهمیدن این واقعیت. آن روز به خانه نرفتم. نه خانه پدر و مادر حقیقی‌ام نه خانه پدر و مادری که من را بزرگ کرده بودند. تمام دنیای کودکانه‌ام واژگون شده بود. احساس می‌کردم که از مادرم و عمه‌ام بدم می‌آید. فکر می‌کردم عمه‌ام من را نمی‌خواست چون پس از به دنیا آمدنم من را به زن‌دایی‌ام داده بود و احساس می‌کردم زن‌دایی تنها من را برای این خواسته است که طلاقش ندهند.

بی‌پدر و مادر شده بودم. مدت‌ها زمان می‌خواست تا بتوانم واقعیت را بپذیرم. چند ماهی خانه مادر‌بزرگم ماندم و پس از آن رفتم تا با پدر و مادر واقعی‌ام زندگی کنم اما مشکل اینجا بود که نمی‌دانستم کدام زوج پدر و مادر حقیقی‌ام هستند و کدام‌یک پدر و مادر واقعی‌ام. زنی که تا پیش از آن فکر می‌کردم عمه‌ام است، به مرور زمان سعی کرد برایم توضیح بدهد که من تحت چه شرایطی متولد شده بودم و چرا من را به زن‌دایی‌ام سپرده بود. برایم تعریف کرد که پس از به دنیا آمدن من حتی نخواسته یک نظر مرا ببیند چون می‌ترسیده بعد از آن دل‌کندن از من برایش ساده نباشد و به همین دلیل دایی و زن‌دایی‌ام چند سالی را در یک شهر دیگر زندگی کرده‌اند. مدت‌ها گذشت تا توانستم بپذیرم که دو مادر و دو پدر دارم. امروز که به گذشته نگاه می‌کنم احساس می‌کنم نه مادر واقعی کسی است که ما را می‌زاید و نه کسی که ما را بزرگ می‌کند. مادر کسی است که ما باور داریم «مادر» است. همین‌طور هم پدر. من باور دارم دو مادر و دو پدر دارم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.