|

خيام‌خواني

محمد صادقي/ عكس: نمایی از فیلم سینمایی Restless

خيام‌خواني

فيلم Restless به کارگرداني گاس‌ونسنت و بازي زيباي ميا واشيکوفسکا (Mia Wasikowska) در نقش انابل، حسابي ذهنم را درگير کرده، به عبارتي در غياب تراژدي آنچه انسان را در مرزهاي دلهره و «اضطراب بودن» جا مي‌گذارد يا وا مي‌نهد، زندگي روزمره و روزمرگي است که به آن عمق مي‌بخشد. در اين فيلم حتي مجالي براي گشودن بغض ما داده نمي‌شود يا مهلتي براي سوگواري، تصوير غيرمنتظره‌اي را به نظاره نمي‌نشينيم، رازي هم در کار نيست و شايد به اين خاطر که فيلم و بازي «واشيکوفسکا» تا اندازه‌اي از تم خيامي برخوردار است.

مقاله خواندني «سوسن شريعتي» را براي دوست خوبم علي فردوسي مي‌فرستم. مي‌گويد در سفري که به لس‌آنجلس داشته در حال و هوايي دلپذير- در دشت مرکزي کاليفرنيا- براي همسرش از خيام مي‌گفته و در نظر داشته به مناسبت فرارسيدن بهار مقاله‌اي با نگاه به رباعيات، برايم بفرستد. خواهش مي‌کنم اين کار را زودتر انجام دهد تا سرانجام دو مقاله در کنار هم منتشر شوند.

مي‌پذيرد. سوسن شريعتي مي‌پرسد: «يک مناسبتي پيدا شود بهتر نيست؟» تقريبا پاسخي ندارم، ولي مي‌گويم مناسبتي لازم نيست! با خودم فکر مي‌کنم وقتي معناي زندگي، موضوع مرگ و تبسم‌هاي افسرده به آن، حجم و هجوم دغدغه‌هاي وجودي و... مسایلي هستند که گاه و بي‌گاه يقه ما را مي‌چسبند و رعايت تقويم و روز و لحظه را هم نمي‌کنند و در نتيجه، سايه‌هاي ترديدآميز خود را همچون چتري ملال‌انگيز بر زندگي ما مي‌گسترانند، مگر مناسبت خاصي مي‌تواند اين همه را در خود بگنجاند؟

فيلم Restless به کارگرداني گاس‌ونسنت و بازي زيباي ميا واشيکوفسکا (Mia Wasikowska) در نقش انابل، حسابي ذهنم را درگير کرده، به عبارتي در غياب تراژدي آنچه انسان را در مرزهاي دلهره و «اضطراب بودن» جا مي‌گذارد يا وا مي‌نهد، زندگي روزمره و روزمرگي است که به آن عمق مي‌بخشد. در اين فيلم حتي مجالي براي گشودن بغض ما داده نمي‌شود يا مهلتي براي سوگواري، تصوير غيرمنتظره‌اي را به نظاره نمي‌نشينيم، رازي هم در کار نيست و شايد به اين خاطر که فيلم و بازي «واشيکوفسکا» تا اندازه‌اي از تم خيامي برخوردار است.

مقاله خواندني «سوسن شريعتي» را براي دوست خوبم علي فردوسي مي‌فرستم. مي‌گويد در سفري که به لس‌آنجلس داشته در حال و هوايي دلپذير- در دشت مرکزي کاليفرنيا- براي همسرش از خيام مي‌گفته و در نظر داشته به مناسبت فرارسيدن بهار مقاله‌اي با نگاه به رباعيات، برايم بفرستد. خواهش مي‌کنم اين کار را زودتر انجام دهد تا سرانجام دو مقاله در کنار هم منتشر شوند.

مي‌پذيرد. سوسن شريعتي مي‌پرسد: «يک مناسبتي پيدا شود بهتر نيست؟» تقريبا پاسخي ندارم، ولي مي‌گويم مناسبتي لازم نيست! با خودم فکر مي‌کنم وقتي معناي زندگي، موضوع مرگ و تبسم‌هاي افسرده به آن، حجم و هجوم دغدغه‌هاي وجودي و... مسایلي هستند که گاه و بي‌گاه يقه ما را مي‌چسبند و رعايت تقويم و روز و لحظه را هم نمي‌کنند و در نتيجه، سايه‌هاي ترديدآميز خود را همچون چتري ملال‌انگيز بر زندگي ما مي‌گسترانند، مگر مناسبت خاصي مي‌تواند اين همه را در خود بگنجاند؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.