|

به ياد مادرم نازلی

به ياد مادرم نازلی
  • 1- کودک بودیم، مادر دست ما را می‌گرفت و از خطرهای جهان نجات‌مان می‌داد. مادر زیاد شادی ندیده بود. مادر زیاد اذیت شده بود، مادر، بزرگ بود، مادر بزرگ‌ترین بود.
  • 2- روزی میهمان یکی از اقوام بودیم، میوه کوچک پلاسیده جلوی مادر گذاشتند. من کوچک بودم ولی متوجه اهانت آنها شدم و دلم شکست، مادر میوه را نخورد اما وقتی از آنجا خارج شدیم، اشک‌هایش را با زیرکی پاک کرد. مادر نجیب بود.
  • 3- در کرمان درمحاصره‌ بچه‌های بزرگتر از خودم بودم و هر اتفاقی می‌توانست بیفتد. ناگهان مادر مانند فرشته‌ای پیدا مي‌شد و نجاتم مي‌داد. مادر امنیت بود.
  • 4- با مادر قهر می‌کردم و می‌گفتم بچه‌ها را پررو بار می‌آوری. مرا به آغوش می‌کشید و در گوشم می‌گفت تو از همه‌‌شان پرروتری.
  • 5- وقتی بچه‌ها نبودند خوراکی‌های جالب می‌آورد و می‌گفت این را برای تو نگه داشته‌ام. به بچه‌ها نگو. مادر دروغ می‌گفت، او با همه بچه‌ها ارتباط مخصوصی داشت و می‌خواست بچه‌ها بزرگ شوند. او نمی‌دانست که آدم‌ها در تنهایی بزرگ می‌شوند.
  • 6- روزی برایش شعر خواندم، بغلم کرد و هر دو گریه کردیم، بلند شدن پاهایم را از زمین احساس کردم. مادر شعر بود.
  • 7- چند تکه طلا داشت، نشانم می‌داد و می‌گفت کدام را با کدام پولی که برایش فرستاده‌ام خریده است. مادر بعضی وقت‌ها کودک می‌شد. آدم‌های پاک زود کودک می‌شوند.
  • 8- سراغ دورترین آدم‌ها می‌رفت. می‌گفت اگر آدم‌ها دور شوند تنها می‌مانند. آدم‌های تنها زود از بین ما می‌روند. مادر زندگی بود.
  • 9- خیلی چیزها می‌دانست که خیلی‌ها نمی‌دانستند. وقتی پدر رفت فضای خانه تلخ شد و همه گریه می‌کردند. خیلی گریه می‌کردند. مادر مانند قدیسی در میان جمع ایستاد و در حالی که به آرامی گریه می‌کرد گفت اشک و شیون را تمام کنید بچه‌ها اذیت می‌شوند.
  • 10- وقتی رفت ده‌ها زن و مرد کوچک و بزرگ که خیلی‌های‌شان را نمی‌شناختم در مقابل خانه‌اش در تبریز دست به سینه ایستاده بودند و گریه می‌کردند. او بچه‌های زیادی داشت. حتی بچه‌هایی که از خودش هم بزرگتر بودند.
  • 1- کودک بودیم، مادر دست ما را می‌گرفت و از خطرهای جهان نجات‌مان می‌داد. مادر زیاد شادی ندیده بود. مادر زیاد اذیت شده بود، مادر، بزرگ بود، مادر بزرگ‌ترین بود.
  • 2- روزی میهمان یکی از اقوام بودیم، میوه کوچک پلاسیده جلوی مادر گذاشتند. من کوچک بودم ولی متوجه اهانت آنها شدم و دلم شکست، مادر میوه را نخورد اما وقتی از آنجا خارج شدیم، اشک‌هایش را با زیرکی پاک کرد. مادر نجیب بود.
  • 3- در کرمان درمحاصره‌ بچه‌های بزرگتر از خودم بودم و هر اتفاقی می‌توانست بیفتد. ناگهان مادر مانند فرشته‌ای پیدا مي‌شد و نجاتم مي‌داد. مادر امنیت بود.
  • 4- با مادر قهر می‌کردم و می‌گفتم بچه‌ها را پررو بار می‌آوری. مرا به آغوش می‌کشید و در گوشم می‌گفت تو از همه‌‌شان پرروتری.
  • 5- وقتی بچه‌ها نبودند خوراکی‌های جالب می‌آورد و می‌گفت این را برای تو نگه داشته‌ام. به بچه‌ها نگو. مادر دروغ می‌گفت، او با همه بچه‌ها ارتباط مخصوصی داشت و می‌خواست بچه‌ها بزرگ شوند. او نمی‌دانست که آدم‌ها در تنهایی بزرگ می‌شوند.
  • 6- روزی برایش شعر خواندم، بغلم کرد و هر دو گریه کردیم، بلند شدن پاهایم را از زمین احساس کردم. مادر شعر بود.
  • 7- چند تکه طلا داشت، نشانم می‌داد و می‌گفت کدام را با کدام پولی که برایش فرستاده‌ام خریده است. مادر بعضی وقت‌ها کودک می‌شد. آدم‌های پاک زود کودک می‌شوند.
  • 8- سراغ دورترین آدم‌ها می‌رفت. می‌گفت اگر آدم‌ها دور شوند تنها می‌مانند. آدم‌های تنها زود از بین ما می‌روند. مادر زندگی بود.
  • 9- خیلی چیزها می‌دانست که خیلی‌ها نمی‌دانستند. وقتی پدر رفت فضای خانه تلخ شد و همه گریه می‌کردند. خیلی گریه می‌کردند. مادر مانند قدیسی در میان جمع ایستاد و در حالی که به آرامی گریه می‌کرد گفت اشک و شیون را تمام کنید بچه‌ها اذیت می‌شوند.
  • 10- وقتی رفت ده‌ها زن و مرد کوچک و بزرگ که خیلی‌های‌شان را نمی‌شناختم در مقابل خانه‌اش در تبریز دست به سینه ایستاده بودند و گریه می‌کردند. او بچه‌های زیادی داشت. حتی بچه‌هایی که از خودش هم بزرگتر بودند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.