|

گفت‌وگو با «مجتبی تاجیک» به مناسبت نمایشگاه نقاشی‌اش در گالری «اثر»

کفش‌ها از چه سخن می‌گویند

آرزو جعفریان / عكس: شرق

کفش‌ها از چه سخن می‌گویند

ردپای کفش در تاریخ هنر عمیق است؛ به خصوص با پدید آمدن پاپ آرت، کفش به یکی از سوژه‌های جذاب نقاشان مطرح دنیا بدل شده اما شاید این نخستین بار است که این موجود همراه همیشگی آدمی، پایش به دیوارهای گالری‌ای در ایران رسیده است؛ «مجتبی تاجیک» هنرمندی است که این روزها کفش‌ها را در قالب نمایشگاهی با عنوان «مجموعه جدید» (نیوکالکشن) بر روی دیوار گالری اثر برده است. تاجیک در این نمایشگاه 9 تابلو نقاشی از کفش‌های مد روز را به معرض تماشا گذاشته است. هنرمند در این آثار با چیدمان خاص کفش‌ها در جعبه‌ها، سعی در خلق شخصیت و کاراکتر انسانی برای هر لنگه کفش دارد. مجتبی تاجیک تاکنون 11نمایشگاه انفرادی در ایران، نیویورک و دوحه برگزار کرده و در نزدیک به 22نمایشگاه گروهی شرکت داشته است. اثری از وی که جعبه‌های پست را به نمایش می‌گذاشت در حراج تهران به قیمت 12میلیون‌تومان به فروش رسید. با مجتبی تاجیک درباره ایده خلق آثارش تا تاثیر عکاسی بر روی نقاشی و کفش‌های این دوره بوم‌هایش به گفت‌وگو نشستیم.

ایده آثارتان را در کجاها جست‌وجو می‌کنید؟

ایده آثارم را بیشتر در سطح شهر پیدا و آنها را بر روی بوم نقاشی پیاده می‌کردم. در دومین نمایشگاه انفرادی‌ام در گالری سیحون هم موضوع آثارم در و پنجره‌های قدیمی تهران بودند. به اطراف بازار می‌رفتم و از خانه‌های قدیمی عکس می‌انداختم، این موضوع برای من غم‌انگیز بود که هربار که به محله‌های قدیمی می‌رفتم، می‌دیدم خانه‌ها خراب شدند و به جایشان دروپنجره‌های بسیار زشتی قرار گرفته است. به انباری رفتم که در و پنجره‌ها را در آنجا انبار می‌کردند و دیدم آنها را خرد می‌کنند و فقط از چوب‌هایشان استفاده می‌کنند. حس عجیبی نسبت به این موضوع داشتم، سعی کردم، احساسم را ماندگار کنم. می‌دانم که با تعدادی تابلو نقاشی نمی‌توان چیزی را ماندگار کرد اما این همه آن چیزی بود که از دستم بر می‌آمد. از دیگر کارهایم ماشین‌ها، بیلبوردهای شهری، جعبه‌ها و در آخر جعبه کفش‌هایم در نمایشگاه گالری اثر است.

ظاهرا شما مدت زیادی است به خلق آثاری با سوژه جعبه مشغولید که «مجموعه جدید» (نیوکالکشن) نیز در ادامه این مجموعه است. از جعبه‌ها بگویید؟

جعبه‌ها از سال ۱۳۷۶ با اجسامی مانند اسباب‌بازی، جاسوییچی و به قولی خنزر پنزر در آنها شروع شد. جعبه‌ها برای من نشان‌دهنده یک دوره‌اند که با کمک آن بیننده را بیشتر متوجه اتفاقی می‌کند که در آن دوره خاص اتفاق می‌افتد. در بعضی از جعبه‌ها اجسام واقعی را اضافه کردم مانند در واقعی جعبه اسباب‌بازی‌ها، دستگیره در جعبه چاقوها، چمدان واقعی در همین نمایشگاه و......

مجتبی تاجیک را به عنوان عکاس هم می‌شناسند. تا چه اندازه مدیای عکاسی به خلق آثار نقاشی‌تان کمک کرده، در واقع سهم عکاسی در آثار شما چقدر است؟

یادگیری عکاسی قبل از نقاشی برای من آغاز شد، من عکاسی را در سال 62 شروع کردم اما یادگیری نقاشی در سال 68 شروع شد، به همین دلیل حس عکاسی همیشه در کارهایم بوده است. در خلق آثار، ابتدا طراحی می‌کنم؛ یعنی یک طرح کوچک از چیزی که در ذهن دارم را در دفتر طراحی‌ام می‌کشم بعد به‌دنبال سوژه می‌گردم و از آن عکس می‌گیرم و در آخر آن را نقاشی می‌کنم. البته در بعضی از کارها هم برعکس عمل می‌کنم، اول عکاسی می‌کنم بعد آنها را به نقاشی تبدیل می‌کنم. این آثار شامل آثاری است که در سطح شهر شکل می‌گیرد. مانند تابلو صندوق پست که سال پیش در حراج تهران به فروش رسید، در واقع من با دوربین عکاسی‌ام یادداشت‌برداری کرده و سپس در کارگاهم گزینش می‌کنم.

هدف شما از استفاده عنصر روزمره و پاپی چون کفش در آثاری که این روزها بر دیوار گالری اثر است، چه بوده؟

برای پاسخ به این سوال می‌خواهم به مجموعه آثار گذشته‌ام با موضوع ماشین اشاره کنم که آثار کارهای اکرلیکی با موضوع ماشین بود. در این مجموعه انعکاس همه چیز در بدنه و شیشه ماشین برایم مهم بود؛ این آثار در نیویورک و دوحه نمایش داده شد و اصلا در تهران به نمایش در نیامد. آن زمان از من می‌پرسیدند که چرا ماشین می‌کشم؟ من هم جواب می‌دادم: «در سطح شهر چیزی به جز ماشین نمی‌بینم!» در قرون گذشته بعضی نقاشان اسب می‌کشیدند چون اسب در زندگی آنها حضور موثر داشت. در این نمایشگاه هم، موضوع آثار من کفش است؛ کفش یا ماشین یا هر وسیله روزمره‌ای که در زندگی با آن سروکار داریم، برای من بعد انسانی و مفهومی دارد. در واقع من با این اجسام ایده خود را اجرا می‌کنم. اگر به لباس‌هایمان نگاه کنیم تنها کفش را جفت می‌بینیم. وقتی دو در یک جعبه در کنار هم قرار می‌گیرند، نوعی برخورد انسانی بین آنها شکل می‌گیرد. در این بین، جعبه برای من نشان‌دهنده یک لحظه است؛ حال این لحظه می‌تواند یک ثانیه، یک روز یا یک دوره برای یک شخص باشد. جعبه‌ها همیشه برای من مهم بودند. در این نمایشگاه با کفش‌ها در کنار جعبه‌ها بازی مفهومی کرده‌ام.

در حدود پنج اثر از 9 تابلوی این نمایشگاه به نوعی کار شده‌اند که بوم‌ها به صورت دو لت مجزا از هم قرار گرفته‌اند، در یک طرف یک جفت کفش را با کاراکترها و شخصیت‌ها مجزا می‌بینیم و در قطعه دیگر در جعبه‌ای با رنگ زمینه زیر کفش مشاهده می‌شود. از ایده‌ای که آثار شما را به نوعی به چیدمان و اینستالیشن نزدیک می‌کند بگویید؟

به عنوان کسی که کار تجسمی انجام می‌دهم، فکر می‌کنم اثر هنری باید از لحاظ تجسمی جذاب باشد. اگر به نورپردازی‌های آثار هم نگاه کنید، می‌بینید نور معمولی نیست؛ بلکه نور فلاش دوربین عکاسی است. عکاس بودن من جدا از نقاش بودنم نیست و نمی‌توانم به هنگام کار فقط یکی را انجام دهم. در واقع عکاسی من در نقاشی و نقاشی‌ام در عکاسی تاثیر می‌گذارد. جعبه و کفش در این آثار باید طوری چیده و نورپردازی می‌شدند که از لحاظ بصری و زیبایی‌شناسانه وجه خود را حفظ كنند. به همین دلیل من در جعبه را در یک لت و در کنار نقاشی کفشی که داخل جعبه است، قرار داده‌ام. مخاطبان، این فضای خنثی در آثارم را دوست دارند؛ مخصوصا این را که در جعبه‌ها یک مقدار از نظر ابعادی بزرگ‌تر از خود جعبه است. این یک بازی بصری با بیننده است. بخش خالی در جعبه برای من بخش تنفس است. بخشی است که احساس می‌کردم باید ایجاد شود. در نگاه اول چشم شما به سمت جعبه‌ای که حاوی کفش است، می‌رود. در واقع این فضای خالی (در جعبه) کمک به چرخش چشم می‌کند، این باعث می‌شود تا بیننده کار را بهتر ببیند.

کاری در این نمایشگاه می‌بینیم که شما در یک چمدان قدیمی دو جفت کفش زنانه و مردانه را تصویر کرده‌اید. در مورد ایده تلفیق جعبه و کفش به صورت حجم توضیح دهید؟

این یک بازی بین حجم و نقاشی است. قبل از این هم در آثار گذشته‌ام دسته در جعبه، خنزر پنزرها را از جنس واقعی قرار می‌دادم یعنی برای تابلوهایم یک دسته واقعی در نظر می‌گرفتم. منظورم این نیست که بگویم عین واقعیت نقاشی می‌کشم؛ بلکه می‌خواهم تقابلی بین واقعیت و نقاشی را نشان دهم. من می‌توانستم داخل این چمدان را به جای نقاشی، خودکفش یا عکس آن را قرار دهم اما دوست داشتم نقاشی کنم، قلم‌مو به دست بگیرم و آن را بکشم و در واقع وقتی این ایده با مدیم نقاشی اجرا می‌شود معنا پیدا می‌کند.

کفش سابقه زیادی در هنر دارد. برای مثال می‌توان به کفش‌های ونگوگ اشاره داشت که تمام جامعه آن روز و حال و هوا و روحیه هنرمند را در کفش‌هایش می‌توان دید و از کفش‌های اندی ‌وارهول هم نهایتا می‌توان به یک جامعه مصرف‌گرا رسید، اما آثار شما چیزی بین این دو است.

هرکس شخصیت و طرز فکر خاص خود را دارد. در این آثار بحث زیباشناسی و تقابل بین کفش‌ها برای نشان دادن رفتارها وشخصیت‌های انسانی برایم اهمیت داشته است. در ضمن کفش‌های من نشان‌دهنده حال و هوای زمانه‌ای است که در آن زندگی می‌کنیم.

کفش‌های شما کاراکتر‌ها و شخصیت‌های انسانی دارند و از یک ارتباط و شخصیت ویژه‌ای حرف می‌زنند؛ گویا بوم برای شما مانند صحنه تئاتر است و رنگ‌ها کاراکتر‌هایی هستند که راجع به خودشان حرف می‌زنند.

این جعبه‌ها داستان یک لحظه از زندگی است. ممکن است کل زندگی یا دوره‌ای از زندگی باشد. نقش‌شان در تفاهم، تقابل، تقارن، مهربان و... است که با توجه به مدل قرار گرفتن‌شان در جعبه این نام‌ها را برایشان انتخاب کرده‌ام. فقط دو اثر در این نمایشگاه است که در آن کفش‌ها جفت نیست، این کفش‌ها به تنهایی برای خود شخصیتی دارند. در این دو سالی که روی مجموعه کفش‌ها متمرکز هستم به کفش‌ها دقت زیادی می‌کنم، بیشتر مواقع از روی کفش‌های افراد می‌توان به شخصیت آنها پی برد.

کفش‌هایی که انتخاب کردید در مورد طبقه اجتماعی خاصی صحبت می‌کنند.

اغلب، کفش‌های میهمانی هستند و به‌دلیل براق بودن و ورنی بودنشان این حس ایجاد می‌شود که متعلق به طبقه اجتماعی خاصی هستند. اما کفش‌هایی که برای میهمانی می‌پوشیم چه به لحاظ فرم و چه به لحاظ رنگ، متفاوت با کفش‌های دیگر هستند. در طبقات پایین جامعه که من خودم هم از آن طبقه آمدم، کفش‌های میهمانی جدا از کفش‌های دیگر است. یادم می‌آید که عید به عید آنها را از جعبه در می‌آوردیم و استفاده می‌کردیم. خانم‌ها هم از کفش‌های پاشنه بلند برای میهمانی استفاده می‌کردند حال، شکل و طرح آن بستگی به سلیقه افراد مختلف دارد.

از دو اثر آپارتمان که به نوعی با بقیه آثار نمایشگاه تفاوت دارد، بگویید؟

ایده این اثر هنگامی شکل گرفت که به انبار کفشی رفته بودم. آنجا جعبه‌هایی که بر روی هم چیده شده بود را دیدم در آن لحظه ایده این اثر در ذهنم نقش بست. همین‌طور که قبلا اشاره کردم بعد انسانی این نقاشی‌ها با استفاده از کفش برایم مهم بوده و قرار گرفتن کفش‌ها در کنار هم در تابلو آپارتمان نشان‌دهنده، انسان‌های مختلف در جامعه است و از همه مهم‌تر در جعبه‌های در بسته، ما شاهد آدم‌هایی هستیم که خود را با ماسکی پوشانده‌اند.

با تماشای پالت رنگی آثار شما، غلبه رنگ‌های گرم و پرانرژی هویدا می‌شود. در این روزگاری که از آلودگی هوا گرفته تا گرفتاری‌های روزافزون روزمره، لبخند را از لب‌ها دزدیده، مخاطب حس شادی را از رنگ آثار شما می‌گیرد.

این آثار تنوع رنگی زیادی دارند، در شهری که هوای آلوده دارد و دود همه جا را فراگرفته در این نمایشگاه آثاری رنگی را به تماشا گذاشته‌ام. رنگ‌ها از احساسات و حال‌وهوای خودم به وجود می‌آیند. در آثار قبلی‌ام با عنوان بیلبوردها بیشتر از قهوه‌ای و اکر استفاده کرده بودم اما برای خودم هم جذاب و جالب است که آثارم در این نمایشگاه تونالیته‌های رنگینی دارند و اینکه می‌شود طور دیگری نگاه کرد و در این دود و فضای خاکستری می‌شود کارهای رنگی کرد.

ردپای کفش در تاریخ هنر عمیق است؛ به خصوص با پدید آمدن پاپ آرت، کفش به یکی از سوژه‌های جذاب نقاشان مطرح دنیا بدل شده اما شاید این نخستین بار است که این موجود همراه همیشگی آدمی، پایش به دیوارهای گالری‌ای در ایران رسیده است؛ «مجتبی تاجیک» هنرمندی است که این روزها کفش‌ها را در قالب نمایشگاهی با عنوان «مجموعه جدید» (نیوکالکشن) بر روی دیوار گالری اثر برده است. تاجیک در این نمایشگاه 9 تابلو نقاشی از کفش‌های مد روز را به معرض تماشا گذاشته است. هنرمند در این آثار با چیدمان خاص کفش‌ها در جعبه‌ها، سعی در خلق شخصیت و کاراکتر انسانی برای هر لنگه کفش دارد. مجتبی تاجیک تاکنون 11نمایشگاه انفرادی در ایران، نیویورک و دوحه برگزار کرده و در نزدیک به 22نمایشگاه گروهی شرکت داشته است. اثری از وی که جعبه‌های پست را به نمایش می‌گذاشت در حراج تهران به قیمت 12میلیون‌تومان به فروش رسید. با مجتبی تاجیک درباره ایده خلق آثارش تا تاثیر عکاسی بر روی نقاشی و کفش‌های این دوره بوم‌هایش به گفت‌وگو نشستیم.

ایده آثارتان را در کجاها جست‌وجو می‌کنید؟

ایده آثارم را بیشتر در سطح شهر پیدا و آنها را بر روی بوم نقاشی پیاده می‌کردم. در دومین نمایشگاه انفرادی‌ام در گالری سیحون هم موضوع آثارم در و پنجره‌های قدیمی تهران بودند. به اطراف بازار می‌رفتم و از خانه‌های قدیمی عکس می‌انداختم، این موضوع برای من غم‌انگیز بود که هربار که به محله‌های قدیمی می‌رفتم، می‌دیدم خانه‌ها خراب شدند و به جایشان دروپنجره‌های بسیار زشتی قرار گرفته است. به انباری رفتم که در و پنجره‌ها را در آنجا انبار می‌کردند و دیدم آنها را خرد می‌کنند و فقط از چوب‌هایشان استفاده می‌کنند. حس عجیبی نسبت به این موضوع داشتم، سعی کردم، احساسم را ماندگار کنم. می‌دانم که با تعدادی تابلو نقاشی نمی‌توان چیزی را ماندگار کرد اما این همه آن چیزی بود که از دستم بر می‌آمد. از دیگر کارهایم ماشین‌ها، بیلبوردهای شهری، جعبه‌ها و در آخر جعبه کفش‌هایم در نمایشگاه گالری اثر است.

ظاهرا شما مدت زیادی است به خلق آثاری با سوژه جعبه مشغولید که «مجموعه جدید» (نیوکالکشن) نیز در ادامه این مجموعه است. از جعبه‌ها بگویید؟

جعبه‌ها از سال ۱۳۷۶ با اجسامی مانند اسباب‌بازی، جاسوییچی و به قولی خنزر پنزر در آنها شروع شد. جعبه‌ها برای من نشان‌دهنده یک دوره‌اند که با کمک آن بیننده را بیشتر متوجه اتفاقی می‌کند که در آن دوره خاص اتفاق می‌افتد. در بعضی از جعبه‌ها اجسام واقعی را اضافه کردم مانند در واقعی جعبه اسباب‌بازی‌ها، دستگیره در جعبه چاقوها، چمدان واقعی در همین نمایشگاه و......

مجتبی تاجیک را به عنوان عکاس هم می‌شناسند. تا چه اندازه مدیای عکاسی به خلق آثار نقاشی‌تان کمک کرده، در واقع سهم عکاسی در آثار شما چقدر است؟

یادگیری عکاسی قبل از نقاشی برای من آغاز شد، من عکاسی را در سال 62 شروع کردم اما یادگیری نقاشی در سال 68 شروع شد، به همین دلیل حس عکاسی همیشه در کارهایم بوده است. در خلق آثار، ابتدا طراحی می‌کنم؛ یعنی یک طرح کوچک از چیزی که در ذهن دارم را در دفتر طراحی‌ام می‌کشم بعد به‌دنبال سوژه می‌گردم و از آن عکس می‌گیرم و در آخر آن را نقاشی می‌کنم. البته در بعضی از کارها هم برعکس عمل می‌کنم، اول عکاسی می‌کنم بعد آنها را به نقاشی تبدیل می‌کنم. این آثار شامل آثاری است که در سطح شهر شکل می‌گیرد. مانند تابلو صندوق پست که سال پیش در حراج تهران به فروش رسید، در واقع من با دوربین عکاسی‌ام یادداشت‌برداری کرده و سپس در کارگاهم گزینش می‌کنم.

هدف شما از استفاده عنصر روزمره و پاپی چون کفش در آثاری که این روزها بر دیوار گالری اثر است، چه بوده؟

برای پاسخ به این سوال می‌خواهم به مجموعه آثار گذشته‌ام با موضوع ماشین اشاره کنم که آثار کارهای اکرلیکی با موضوع ماشین بود. در این مجموعه انعکاس همه چیز در بدنه و شیشه ماشین برایم مهم بود؛ این آثار در نیویورک و دوحه نمایش داده شد و اصلا در تهران به نمایش در نیامد. آن زمان از من می‌پرسیدند که چرا ماشین می‌کشم؟ من هم جواب می‌دادم: «در سطح شهر چیزی به جز ماشین نمی‌بینم!» در قرون گذشته بعضی نقاشان اسب می‌کشیدند چون اسب در زندگی آنها حضور موثر داشت. در این نمایشگاه هم، موضوع آثار من کفش است؛ کفش یا ماشین یا هر وسیله روزمره‌ای که در زندگی با آن سروکار داریم، برای من بعد انسانی و مفهومی دارد. در واقع من با این اجسام ایده خود را اجرا می‌کنم. اگر به لباس‌هایمان نگاه کنیم تنها کفش را جفت می‌بینیم. وقتی دو در یک جعبه در کنار هم قرار می‌گیرند، نوعی برخورد انسانی بین آنها شکل می‌گیرد. در این بین، جعبه برای من نشان‌دهنده یک لحظه است؛ حال این لحظه می‌تواند یک ثانیه، یک روز یا یک دوره برای یک شخص باشد. جعبه‌ها همیشه برای من مهم بودند. در این نمایشگاه با کفش‌ها در کنار جعبه‌ها بازی مفهومی کرده‌ام.

در حدود پنج اثر از 9 تابلوی این نمایشگاه به نوعی کار شده‌اند که بوم‌ها به صورت دو لت مجزا از هم قرار گرفته‌اند، در یک طرف یک جفت کفش را با کاراکترها و شخصیت‌ها مجزا می‌بینیم و در قطعه دیگر در جعبه‌ای با رنگ زمینه زیر کفش مشاهده می‌شود. از ایده‌ای که آثار شما را به نوعی به چیدمان و اینستالیشن نزدیک می‌کند بگویید؟

به عنوان کسی که کار تجسمی انجام می‌دهم، فکر می‌کنم اثر هنری باید از لحاظ تجسمی جذاب باشد. اگر به نورپردازی‌های آثار هم نگاه کنید، می‌بینید نور معمولی نیست؛ بلکه نور فلاش دوربین عکاسی است. عکاس بودن من جدا از نقاش بودنم نیست و نمی‌توانم به هنگام کار فقط یکی را انجام دهم. در واقع عکاسی من در نقاشی و نقاشی‌ام در عکاسی تاثیر می‌گذارد. جعبه و کفش در این آثار باید طوری چیده و نورپردازی می‌شدند که از لحاظ بصری و زیبایی‌شناسانه وجه خود را حفظ كنند. به همین دلیل من در جعبه را در یک لت و در کنار نقاشی کفشی که داخل جعبه است، قرار داده‌ام. مخاطبان، این فضای خنثی در آثارم را دوست دارند؛ مخصوصا این را که در جعبه‌ها یک مقدار از نظر ابعادی بزرگ‌تر از خود جعبه است. این یک بازی بصری با بیننده است. بخش خالی در جعبه برای من بخش تنفس است. بخشی است که احساس می‌کردم باید ایجاد شود. در نگاه اول چشم شما به سمت جعبه‌ای که حاوی کفش است، می‌رود. در واقع این فضای خالی (در جعبه) کمک به چرخش چشم می‌کند، این باعث می‌شود تا بیننده کار را بهتر ببیند.

کاری در این نمایشگاه می‌بینیم که شما در یک چمدان قدیمی دو جفت کفش زنانه و مردانه را تصویر کرده‌اید. در مورد ایده تلفیق جعبه و کفش به صورت حجم توضیح دهید؟

این یک بازی بین حجم و نقاشی است. قبل از این هم در آثار گذشته‌ام دسته در جعبه، خنزر پنزرها را از جنس واقعی قرار می‌دادم یعنی برای تابلوهایم یک دسته واقعی در نظر می‌گرفتم. منظورم این نیست که بگویم عین واقعیت نقاشی می‌کشم؛ بلکه می‌خواهم تقابلی بین واقعیت و نقاشی را نشان دهم. من می‌توانستم داخل این چمدان را به جای نقاشی، خودکفش یا عکس آن را قرار دهم اما دوست داشتم نقاشی کنم، قلم‌مو به دست بگیرم و آن را بکشم و در واقع وقتی این ایده با مدیم نقاشی اجرا می‌شود معنا پیدا می‌کند.

کفش سابقه زیادی در هنر دارد. برای مثال می‌توان به کفش‌های ونگوگ اشاره داشت که تمام جامعه آن روز و حال و هوا و روحیه هنرمند را در کفش‌هایش می‌توان دید و از کفش‌های اندی ‌وارهول هم نهایتا می‌توان به یک جامعه مصرف‌گرا رسید، اما آثار شما چیزی بین این دو است.

هرکس شخصیت و طرز فکر خاص خود را دارد. در این آثار بحث زیباشناسی و تقابل بین کفش‌ها برای نشان دادن رفتارها وشخصیت‌های انسانی برایم اهمیت داشته است. در ضمن کفش‌های من نشان‌دهنده حال و هوای زمانه‌ای است که در آن زندگی می‌کنیم.

کفش‌های شما کاراکتر‌ها و شخصیت‌های انسانی دارند و از یک ارتباط و شخصیت ویژه‌ای حرف می‌زنند؛ گویا بوم برای شما مانند صحنه تئاتر است و رنگ‌ها کاراکتر‌هایی هستند که راجع به خودشان حرف می‌زنند.

این جعبه‌ها داستان یک لحظه از زندگی است. ممکن است کل زندگی یا دوره‌ای از زندگی باشد. نقش‌شان در تفاهم، تقابل، تقارن، مهربان و... است که با توجه به مدل قرار گرفتن‌شان در جعبه این نام‌ها را برایشان انتخاب کرده‌ام. فقط دو اثر در این نمایشگاه است که در آن کفش‌ها جفت نیست، این کفش‌ها به تنهایی برای خود شخصیتی دارند. در این دو سالی که روی مجموعه کفش‌ها متمرکز هستم به کفش‌ها دقت زیادی می‌کنم، بیشتر مواقع از روی کفش‌های افراد می‌توان به شخصیت آنها پی برد.

کفش‌هایی که انتخاب کردید در مورد طبقه اجتماعی خاصی صحبت می‌کنند.

اغلب، کفش‌های میهمانی هستند و به‌دلیل براق بودن و ورنی بودنشان این حس ایجاد می‌شود که متعلق به طبقه اجتماعی خاصی هستند. اما کفش‌هایی که برای میهمانی می‌پوشیم چه به لحاظ فرم و چه به لحاظ رنگ، متفاوت با کفش‌های دیگر هستند. در طبقات پایین جامعه که من خودم هم از آن طبقه آمدم، کفش‌های میهمانی جدا از کفش‌های دیگر است. یادم می‌آید که عید به عید آنها را از جعبه در می‌آوردیم و استفاده می‌کردیم. خانم‌ها هم از کفش‌های پاشنه بلند برای میهمانی استفاده می‌کردند حال، شکل و طرح آن بستگی به سلیقه افراد مختلف دارد.

از دو اثر آپارتمان که به نوعی با بقیه آثار نمایشگاه تفاوت دارد، بگویید؟

ایده این اثر هنگامی شکل گرفت که به انبار کفشی رفته بودم. آنجا جعبه‌هایی که بر روی هم چیده شده بود را دیدم در آن لحظه ایده این اثر در ذهنم نقش بست. همین‌طور که قبلا اشاره کردم بعد انسانی این نقاشی‌ها با استفاده از کفش برایم مهم بوده و قرار گرفتن کفش‌ها در کنار هم در تابلو آپارتمان نشان‌دهنده، انسان‌های مختلف در جامعه است و از همه مهم‌تر در جعبه‌های در بسته، ما شاهد آدم‌هایی هستیم که خود را با ماسکی پوشانده‌اند.

با تماشای پالت رنگی آثار شما، غلبه رنگ‌های گرم و پرانرژی هویدا می‌شود. در این روزگاری که از آلودگی هوا گرفته تا گرفتاری‌های روزافزون روزمره، لبخند را از لب‌ها دزدیده، مخاطب حس شادی را از رنگ آثار شما می‌گیرد.

این آثار تنوع رنگی زیادی دارند، در شهری که هوای آلوده دارد و دود همه جا را فراگرفته در این نمایشگاه آثاری رنگی را به تماشا گذاشته‌ام. رنگ‌ها از احساسات و حال‌وهوای خودم به وجود می‌آیند. در آثار قبلی‌ام با عنوان بیلبوردها بیشتر از قهوه‌ای و اکر استفاده کرده بودم اما برای خودم هم جذاب و جالب است که آثارم در این نمایشگاه تونالیته‌های رنگینی دارند و اینکه می‌شود طور دیگری نگاه کرد و در این دود و فضای خاکستری می‌شود کارهای رنگی کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.