|

گفت‌وگو با «کوئنتین تارانتینو» درباره «جانگو زنجیرگسیخته»

دلم نمی‌خواهد یک پیرمرد فیلمساز باشم

آدام ب. وَری / منبع: IMDB

دلم نمی‌خواهد یک پیرمرد فیلمساز باشم

این را دیگر همه می‌دانند که «کوئنتین تارانتینو» در ابتدا می‌خواست «ویل اسمیت» ستاره فیلمش، «جانگو زنجیر گسیخته» باشد که داستانش در دوران برده‌داری در آمریکا می‌گذرد. نقشی که اسمیت نپذیرفت، بالاخره به «جمی فاکس» برنده جایزه اسکار رسید اما از این گفت‌وگوی ماه دسامبر 2012 او که در اینجا به صورت مجموعه‌ای از گزین‌گویه‌های او درآمده، چنین بر می‌آید که در همان ابتدای کار چندین بازیگر را برای ایفای این نقش در نظر داشته است و نقشه داشته که این بازیگرها را به جان یکدیگر بیندازد.

«با شش بازیگر مختلف ملاقات داشتم و ملاقات با هریک از آنها خیلی پرطول و تفصیل بود و درباره کار آنها بسیار عمیق وارد صحبت شدم؛ ایدریس البا، کریس تاکر، ترنس هاوارد، ‌ام. ک. ویلیامز
(از سریال Boardwalk Empire شبکه HBO) و تایریز (گیبسن). همه آنها از کار خوش‌شان آمده بود و من شروع کردم به اینکه آنها را با هم در بیندازم و یک نوع مسابقه‌دو بامانع برایشان درست کنم. بعد با جمی ملاقات کردم و متوجه شدم که نیازی به این کار نیست.» تارانتینو در جمی فاکس چه دیده بود که او را انتخاب کرد؟ «او خود آن گاوچران است... خودش اسب دارد، واقعا هم اسب خود او را در فیلم می‌بینیم. او اهل تگزاس است؛ مسایل را خوب درک می‌کند... این را خوب درک می‌کرد که چه حسی به آدم دست می‌دهد وقتی او را «غیر» می‌پندارند.»

تارانتینو همچنین از این نکته پرده بر می‌دارد که ترجیح می‌دهد هرچه سریع‌تر و تا دیر نشده است از حرفه فیلمسازی دست بردارد و اینکه قصد دارد پیش از بازنشستگی چه تعداد فیلم بسازد. همین‌طور از این می‌گوید که از همان اول لئوناردو دی‌کاپریو را به عنوان نقش شخصیت منفی فیلم «جانگو زنجیرگسیخته»، کالوین کندی در نظر نداشته است و اینکه از نظر او یک همسر ایده‌آل چه شخصی ممکن است باشد.

درباره بیرون رفتن از حرفه فیلمسازی: «من اصلا دلم نمی‌خواهد یک پیرمرد فیلمساز باشم. می‌خواهم در جای خاصی کار را متوقف کنم. وقتی کارگردان‌ها پیر می‌شوند کارشان بهتر نمی‌شود. معمولا بدترین فیلم‌ها در کارنامه سینمایی آنها همان چهار فیلم آخرشان است. من چیزی جز کارنامه فیلمسازی‌ام نیستم و یک فیلم بد، کافی است تا سه فیلم خوب را به گند بکشد... وقتی کارگردان‌ها از رده خارج می‌شوند، اتفاق جالبی نمی‌افتد. من پا به سفری گذاشته‌ام که لازم است پایانی داشته باشد و طوری که مجبور نباشم به دنبال شغل دیگری بگردم. می‌خواهم سفر هنری‌ام نقطه اوجی داشته باشد. می‌خواهم کارم به جایی برسد. وقتی کارت را متوقف کنی، دیگر متوقف شده‌ای، ولی در یک چنین دنیای عجیب و غریبی، همین که بتوانم 10 فیلم در کارنامه‌ام داشته باشم، خیلی خوب است. من تا اینجا هفت فیلم داشته‌ام. اگر چیزی وجود داشته باشد که دلم برایش بلرزد، اگر به داستان تازه‌ای بربخورم، می‌توانم کارم را از سر بگیرم اما اگر کار را با 10فیلم به پایان برسانم، این می‌تواند به خودی خود یک بیانیه هنری باشد.»

در باب نوشتن نقش کالوین کندی در حالی که شخصی غیر از لئوناردو دی‌کاپریو را برای این نقش در نظر داشته است: «نمی‌خواهم بگویم او (بازیگری که قرار بود این نقش را ایفا کند) که بود، چون وقتی فیلمنامه را به پایان رساندم، متوجه شدم که مقداری پیرتر از شخصیتی است که می‌خواستم باشد. این مشکلی است که من دارم. درباره یک نفر فکر می‌کنم و حواسم نیست که او را به آن صورت که 20 سال پیش بوده است، در نظر گرفته‌ام.»

درباره اینکه در اصل به دنبال آن بوده است که ویل اسمیت نقش اصلی «جانگو زنجیرگسیخته» را ایفا کند: وقتی که او در نیویورک مشغول بازی در «مردان سیاهپوش 3» بود در یک آخر هفته چند ساعتی را با هم گذراندیم.... به نظرم نیمی از کل این زمان صرف آن شد که بهانه‌ای پیدا کنیم تا بتوانیم مشغله‌های خود را کنار بگذاریم و بالاخره بتوانیم با هم صحبت کنیم.... بالاخره هم درست از کار در نیامد و ما وقت پیدا نکردیم که آن‌ طور که باید با هم صحبت کنیم.»

در باب رسیدن به ایده‌های بزرگ برای تولید فیلم: «من موقع ساختن فیلم به هیچ‌وجه دست به کاری نمی‌زنم که فیلم را خراب کند. موقع نوشتن اجازه نمی‌دهم خیلی از حال عادی خارج شوم؛ می‌توانید آن را مثل فکر کردن به یک سکانس موزیکال در نظر بگیرید. مثلا سیگاری آتش می‌زنید و کمی موسیقی به فیلم اضافه می‌کنید و گوش می‌دهید و ناگهان به ایده‌های معرکه‌ای می‌رسید. من برای نوشتن احتیاج به هیچ ابزار نامتعارفی ندارم؛ گرچه آن‌طور نوشتن هم خالی از تفریح نیست.»

درباره از نو نوشتن تاریخ در «لعنتی‌های بی‌آبرو» و «جانگو زنجیرگسیخته»: «وقتی خودتان کار ساختن یک فیلم را در دست‌تان بگیرید متوجه می‌شوید که در (جریان تولید) بیشتر فیلم‌ها چه می‌گذرد. گاهی اوقات مواردی پیش می‌آید که فیلم‌ها از قواعد شناخته شده پیروی نمی‌کنند. این هم که ندانید بعدا در داستان چه اتفاقی قرار است بیفتد، احساس خوشایندی است.... من پیش خودم فکر کردم چه اشکالی دارد اگر این داستان‌ها را به همان شیوه‌ای بگویم که خودم دوست دارم؛ اینکه خیلی خشن و طاقت‌فرسا باشند اما در پایان لذت‌بخش شوند؟»

درباره همسر ایده‌آل: «اگر من دلم بخواهد یک‌سال در پاریس زندگی کنم، مگر چه اشکال دارد؟ می‌توانم این‌طوری زندگی کنم. مجبور نیستم برای این نوع زندگی کلی مقدمه‌چینی کنم. اگر بازیگر یا کارگردانی وجود داشته باشد که گرفتار کار او شوم و لازم باشد 12روز با او روی فیلم کار کنم، می‌توانم این کار را بکنم. بهترین شخصی که در این مورد می‌تواند وجود داشته باشد، همسری است که با این وضع کنار بیاید و آن را دوست داشته باشد.»

درباره حادثه تیراندازی در سینما در شهر اورورا كلرادو هنگام اکران «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» و مساله ابهت بخشیدن به خشونت در فیلم‌ها: «من فکر می‌کنم آن یارو (که تیراندازی کرد) خل‌وچل بود. رفت آنجا تا چند نفر را بکشد، چون می‌دانست تعداد زیادی از مردم آنجا هستند.... او فرقی با شخص دیگری ندارد که به رستوران مک دونالد می‌رود تا سر ناهار به مردم شلیک کند چون می‌داند که آدم‌های زیادی آنجا هستند.»

درباره بالاتر رفتن سطح کار نسبت به فیلم‌های قبلی: «من دلم می‌خواهد مردم برای به روی پرده رفتن فیلم‌های من لحظه شماری کنند. خیلی به خودم بالیدم وقتی که شنیدم «جانگو» یکی از فیلم‌های امسال است که بیشترین تعداد افراد مشتاق و منتظر برای اکران آن وجود دارند. این یک وسترن سیاهپوستی است. پس این همه اشتیاق از کجا می‌آید؟ فکر می‌کنم بخش بزرگی از آن به خاطر خودم است. اینکه واقعا معرکه است.»

منبع: اینترتینمنت ویکلی

این را دیگر همه می‌دانند که «کوئنتین تارانتینو» در ابتدا می‌خواست «ویل اسمیت» ستاره فیلمش، «جانگو زنجیر گسیخته» باشد که داستانش در دوران برده‌داری در آمریکا می‌گذرد. نقشی که اسمیت نپذیرفت، بالاخره به «جمی فاکس» برنده جایزه اسکار رسید اما از این گفت‌وگوی ماه دسامبر 2012 او که در اینجا به صورت مجموعه‌ای از گزین‌گویه‌های او درآمده، چنین بر می‌آید که در همان ابتدای کار چندین بازیگر را برای ایفای این نقش در نظر داشته است و نقشه داشته که این بازیگرها را به جان یکدیگر بیندازد.

«با شش بازیگر مختلف ملاقات داشتم و ملاقات با هریک از آنها خیلی پرطول و تفصیل بود و درباره کار آنها بسیار عمیق وارد صحبت شدم؛ ایدریس البا، کریس تاکر، ترنس هاوارد، ‌ام. ک. ویلیامز
(از سریال Boardwalk Empire شبکه HBO) و تایریز (گیبسن). همه آنها از کار خوش‌شان آمده بود و من شروع کردم به اینکه آنها را با هم در بیندازم و یک نوع مسابقه‌دو بامانع برایشان درست کنم. بعد با جمی ملاقات کردم و متوجه شدم که نیازی به این کار نیست.» تارانتینو در جمی فاکس چه دیده بود که او را انتخاب کرد؟ «او خود آن گاوچران است... خودش اسب دارد، واقعا هم اسب خود او را در فیلم می‌بینیم. او اهل تگزاس است؛ مسایل را خوب درک می‌کند... این را خوب درک می‌کرد که چه حسی به آدم دست می‌دهد وقتی او را «غیر» می‌پندارند.»

تارانتینو همچنین از این نکته پرده بر می‌دارد که ترجیح می‌دهد هرچه سریع‌تر و تا دیر نشده است از حرفه فیلمسازی دست بردارد و اینکه قصد دارد پیش از بازنشستگی چه تعداد فیلم بسازد. همین‌طور از این می‌گوید که از همان اول لئوناردو دی‌کاپریو را به عنوان نقش شخصیت منفی فیلم «جانگو زنجیرگسیخته»، کالوین کندی در نظر نداشته است و اینکه از نظر او یک همسر ایده‌آل چه شخصی ممکن است باشد.

درباره بیرون رفتن از حرفه فیلمسازی: «من اصلا دلم نمی‌خواهد یک پیرمرد فیلمساز باشم. می‌خواهم در جای خاصی کار را متوقف کنم. وقتی کارگردان‌ها پیر می‌شوند کارشان بهتر نمی‌شود. معمولا بدترین فیلم‌ها در کارنامه سینمایی آنها همان چهار فیلم آخرشان است. من چیزی جز کارنامه فیلمسازی‌ام نیستم و یک فیلم بد، کافی است تا سه فیلم خوب را به گند بکشد... وقتی کارگردان‌ها از رده خارج می‌شوند، اتفاق جالبی نمی‌افتد. من پا به سفری گذاشته‌ام که لازم است پایانی داشته باشد و طوری که مجبور نباشم به دنبال شغل دیگری بگردم. می‌خواهم سفر هنری‌ام نقطه اوجی داشته باشد. می‌خواهم کارم به جایی برسد. وقتی کارت را متوقف کنی، دیگر متوقف شده‌ای، ولی در یک چنین دنیای عجیب و غریبی، همین که بتوانم 10 فیلم در کارنامه‌ام داشته باشم، خیلی خوب است. من تا اینجا هفت فیلم داشته‌ام. اگر چیزی وجود داشته باشد که دلم برایش بلرزد، اگر به داستان تازه‌ای بربخورم، می‌توانم کارم را از سر بگیرم اما اگر کار را با 10فیلم به پایان برسانم، این می‌تواند به خودی خود یک بیانیه هنری باشد.»

در باب نوشتن نقش کالوین کندی در حالی که شخصی غیر از لئوناردو دی‌کاپریو را برای این نقش در نظر داشته است: «نمی‌خواهم بگویم او (بازیگری که قرار بود این نقش را ایفا کند) که بود، چون وقتی فیلمنامه را به پایان رساندم، متوجه شدم که مقداری پیرتر از شخصیتی است که می‌خواستم باشد. این مشکلی است که من دارم. درباره یک نفر فکر می‌کنم و حواسم نیست که او را به آن صورت که 20 سال پیش بوده است، در نظر گرفته‌ام.»

درباره اینکه در اصل به دنبال آن بوده است که ویل اسمیت نقش اصلی «جانگو زنجیرگسیخته» را ایفا کند: وقتی که او در نیویورک مشغول بازی در «مردان سیاهپوش 3» بود در یک آخر هفته چند ساعتی را با هم گذراندیم.... به نظرم نیمی از کل این زمان صرف آن شد که بهانه‌ای پیدا کنیم تا بتوانیم مشغله‌های خود را کنار بگذاریم و بالاخره بتوانیم با هم صحبت کنیم.... بالاخره هم درست از کار در نیامد و ما وقت پیدا نکردیم که آن‌ طور که باید با هم صحبت کنیم.»

در باب رسیدن به ایده‌های بزرگ برای تولید فیلم: «من موقع ساختن فیلم به هیچ‌وجه دست به کاری نمی‌زنم که فیلم را خراب کند. موقع نوشتن اجازه نمی‌دهم خیلی از حال عادی خارج شوم؛ می‌توانید آن را مثل فکر کردن به یک سکانس موزیکال در نظر بگیرید. مثلا سیگاری آتش می‌زنید و کمی موسیقی به فیلم اضافه می‌کنید و گوش می‌دهید و ناگهان به ایده‌های معرکه‌ای می‌رسید. من برای نوشتن احتیاج به هیچ ابزار نامتعارفی ندارم؛ گرچه آن‌طور نوشتن هم خالی از تفریح نیست.»

درباره از نو نوشتن تاریخ در «لعنتی‌های بی‌آبرو» و «جانگو زنجیرگسیخته»: «وقتی خودتان کار ساختن یک فیلم را در دست‌تان بگیرید متوجه می‌شوید که در (جریان تولید) بیشتر فیلم‌ها چه می‌گذرد. گاهی اوقات مواردی پیش می‌آید که فیلم‌ها از قواعد شناخته شده پیروی نمی‌کنند. این هم که ندانید بعدا در داستان چه اتفاقی قرار است بیفتد، احساس خوشایندی است.... من پیش خودم فکر کردم چه اشکالی دارد اگر این داستان‌ها را به همان شیوه‌ای بگویم که خودم دوست دارم؛ اینکه خیلی خشن و طاقت‌فرسا باشند اما در پایان لذت‌بخش شوند؟»

درباره همسر ایده‌آل: «اگر من دلم بخواهد یک‌سال در پاریس زندگی کنم، مگر چه اشکال دارد؟ می‌توانم این‌طوری زندگی کنم. مجبور نیستم برای این نوع زندگی کلی مقدمه‌چینی کنم. اگر بازیگر یا کارگردانی وجود داشته باشد که گرفتار کار او شوم و لازم باشد 12روز با او روی فیلم کار کنم، می‌توانم این کار را بکنم. بهترین شخصی که در این مورد می‌تواند وجود داشته باشد، همسری است که با این وضع کنار بیاید و آن را دوست داشته باشد.»

درباره حادثه تیراندازی در سینما در شهر اورورا كلرادو هنگام اکران «شوالیه تاریکی برمی‌خیزد» و مساله ابهت بخشیدن به خشونت در فیلم‌ها: «من فکر می‌کنم آن یارو (که تیراندازی کرد) خل‌وچل بود. رفت آنجا تا چند نفر را بکشد، چون می‌دانست تعداد زیادی از مردم آنجا هستند.... او فرقی با شخص دیگری ندارد که به رستوران مک دونالد می‌رود تا سر ناهار به مردم شلیک کند چون می‌داند که آدم‌های زیادی آنجا هستند.»

درباره بالاتر رفتن سطح کار نسبت به فیلم‌های قبلی: «من دلم می‌خواهد مردم برای به روی پرده رفتن فیلم‌های من لحظه شماری کنند. خیلی به خودم بالیدم وقتی که شنیدم «جانگو» یکی از فیلم‌های امسال است که بیشترین تعداد افراد مشتاق و منتظر برای اکران آن وجود دارند. این یک وسترن سیاهپوستی است. پس این همه اشتیاق از کجا می‌آید؟ فکر می‌کنم بخش بزرگی از آن به خاطر خودم است. اینکه واقعا معرکه است.»

منبع: اینترتینمنت ویکلی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.