گزارش
آمریکایی ناآرام
حسین موسوی
آیا «باراک اوباما» از فضا آمده است؟ این سوالی بود که یک بنگاه شرطبندی پیش از انتخابات ریاستجمهوری ایالات متحده در سال 2012 مطرح کرده بود و قرار بود تا اول ژانویه نیز نتیجه آن اعلام شود. این دغدغه آمریکاییها در کنار سایر دغدغههای سال 2012 آنها بود. نگرانیهایی همچون نرخ بیکاری، نرخ مالیات، وضعیت زنان شاغل، مادران و پدران مجرد و خشونت جاری در آمریکا که دو شیوه متفاوت پیش پای آمریکاییها قرار داده بود؛ شیوه دموکراتها و شیوه جمهوریخواهان. سال 2012 در آمریکا خلاصه میشد به انتخابات آمریکا و موضوعاتی اینچنینی. هر چند کشتهشدن سفیر ایالات متحده در لیبی تازه انقلاب کرده، ضعف ایالات متحده را در تامین امنیت سفارتخانهها از سویی و از سوی دیگر ضعف اطلاعاتی سازمانهای امنیتی این کشور را هویدا کرد. همین امر دستاویزی بود برای جمهوریخواهان تا بخواهند باراک اوباما را به زیر بکشند. عذرخواهی با تاخیر کاخ سفید نیز مزید بر علت شده بود تا کارشناسان آن را چشم اسفندیار اوباما در انتخابات پیش رو بدانند. با این حال بحث مالیاتی و طبقه متوسط آنچنان دو کاندیدا را مشغول به خود کرد که این موضوع در کنار مشکلات اقتصادی آمریکا گم شد.
مالیات؛ جنگ اول به از صلح آخر
باراک اوباما در تمامی مناظرههایش هرگز از طرحهای مالیاتی خود کوتاه نیامد. او هدف اول و آخر خود را قشر مرفه این کشور قرار داد و دل به آرای طبقه متوسط بست. او به صراحت اعلام کرد که چرخه اقتصادی این کشور از راه مالیات میگذرد؛ موضوعی که میت رامنی، نماینده جمهوریخواهان اهمیت چندانی به آن نمیداد و میگفت که قصد دارد هم مالیات طبقه متوسط را کاهش دهد، هم قشر مرفه را از معافیتهای مالیاتی برخوردار کند. به نظر او، با این روش قشر پر درآمد به تولید ثروت دست خواهد زد و آنها را دلگرم تولید بیشتر خواهد کرد. اما در اندیشههای باراک اوباما روزهای طلایی بیل کلینتون جوشش داشت؛ روزهایی که نه تنها خبری از کسری بودجه نبود بلکه ایالات متحده به نقطه مازاد بودجه هم رسید.
زنان؛ شعاری برای تمام فصول
بحث حضور زنان در کابینه، موضوعی نیست که در این کشور تابو باشد اما برای میت رامنی که در مجموعههای تحت اختیار از یک زن هم به عنوان کارمند استفاده نکرده بود، موضوعی بود در کنار سایر موضوعات چالشبرانگیزش. او با تکذیب کردن این موضوع در مناظرهاش رو به باراک اوباما گفت: « گفتم همه فرصتهای این کابینه آیا تنها برای مردان است؟ آنها گفتند، خب این مردان صلاحیتهای کسب این مشاغل را دارند. بعد پیش خدا گفتم یا خدا! یعنی ما نمیتوانیم کسی را پیدا کنیم. زنی را پیدا کنیم که توانایی لازم را داشته باشد. سپس من برای پیدا کردن زنی که پیشینه خوبی داشته باشد و توانایی لازم برای حضور در کابینه ما را داشته باشد دست به تحقیق زدم. اسامی یک سری از زنان را دستهبندی کردم و الان پوشهای مملو از زنان را دارم.» همین «پوشهای از زنان» دستاویزی شد که رسانههای آمریکایی میت رامنی را به استهزا بگیرند و او را ضد زن معرفی کنند. هر چند هیلاری کلینتون، آخرین زن کابینه باراک اوباما نیز اعلام کرده بود در دولت آینده نمیخواهد نقشی داشته باشد؛ پستی که هم اکنون به جان کری رسیده و هنوز نقشی دیگر برای زنان در دولت جدید باراک اوباما تعریف نشده است. هنوز همه مردان رییسجمهور مشخص نشده است.
خشونت؛ پایان تلخ آمریکایی
پسری که از ویژگیهای روانی سالمی برخوردار نبود و بنا به گفته روانشناسان به اوتیسم دچار بود، در ماه آخر منتهی به سال، صحنه مجسم بازیهای خشونتآمیز آمریکایی شد. او با در دست داشتن یک سلاح نیمهاتوماتیک کودکان یک دبستان را به گلوله بست و در این حادثه 20 کودک و معلم قربانی شدند. مگان مگ آردل نویسنده نیوزویک درخصوص این حادثه نوشت: «کلمات مناسبی را نمیتوان یافت. نمیتوان آنها را کنار هم چید تا در مورد فاجعه «نیوتاون» صحبت کرد. این یک جنایت در معنای واقعی کلمه است. لعنتی این لغات در ذهنت بالا و پایین میرود. با خواندن این مطلب نمیتوانید تصور کنید که چقدر دهشتناک است که کسی به مدرسهای ابتدایی برود و آتش روی کودکان بگشاید.» اما این داستان همچنان ادامهدار است. پیش از این نیز اتفاق افتاده بود و اگر قانون حمل سلاح در ایالات متحده اصلاح نشود به گفته کارشناسان آخرین آن نخواهد بود. در مناظره اول انتخابات ریاستجمهوری که به مسایل داخلی آمریکا مربوط میشد باراک اوباما خواستار لغو اجازه استفاده از سلاحهای نیمه اتوماتیک شد و میت رامنی نماینده جمهوریخواهان خانواده را عامل اصلی ترویج خشونت دانست. داستان آدام لانزا پسری که کودکان بیگناه را هدف قرار داد تلفیقی از محتوای گفتههای دو کاندیدای ریاستجمهوری بود. او به سلاح نیمه خودکار دسترسی داشت و از طرف خانواده به حال خود رها شده بود. او ساعتهای مدیدی پای بازی خشن مینشست و از این طريق بود که مادر خود را مجبور کرده بود برای او سلاح تهیه کند؛ سلاحی قانونی در دست یک روانپریش.
اپیزود آخر؛ یک گام مانده به پرتگاه مالی
یک تعریف ساده میتواند آمریکا را از سقوط به پرتگاه مالی نجات دهد. تعریف افراد پولدار هم اینک نقطه گنگی شده که آینده اقتصادی این کشور را ناقص کرده است. برای تکمیل این جورچین دو حزب عمده ایالات متحده میباید روی تعریف افراد پولدار به اجماع برسند. دموکراتها میگویند درآمد سالانه 250 هزار دلار کافی است که فردی را پر در آمد بدانیم. جمهوریخواهان تاکنون به یک میلیون دلار در سال راضی شدهاند. اگر این تفاهم صورت نگیرد قوز بالا قوز خواهد شد چرا که هفتهنامه تایمز در بررسی پرونده اقتصاد آمریکا رشد اقتصادی آمریکا را در سال 2013 در پایینترین حد ممکن دانسته و اعلام کرده است که با رشد پایین اقتصادی قطب اول دنیا و رکود تمام نشدنی اتحادیه اروپا سال ضعیف اقتصادی را پشت سر خواهیم گذاشت و احتمالا کشورهای دیگری نیز رو به بستههای ریاضتی خواهند آورد. از اینرو است که در آمریکا همگان منتظر یک توافق هستند؛ موضوعی که دور از ذهن به نظر میرسد. هاچی استون یکی از نمایندگان دموکرات این کشور در شبکه «ام اس آن بیسی» گفت: «جمهوریخواهان آن چیزی را به دست نخواهند آورد که ما فکر میکنیم درست است. برای اینکه آنها دولت را کنترل نمیکنند و نیاز به مصالحه برای جلوگیری از غلتیدن به پرتگاه مالی دارند.» هاچیاستون افزود: « همه باید بر گردند به طرحی که روی تخته کشیده شده است. این همه را در بر میگیرد: رسیدن به یک توافق.»
آیا «باراک اوباما» از فضا آمده است؟ این سوالی بود که یک بنگاه شرطبندی پیش از انتخابات ریاستجمهوری ایالات متحده در سال 2012 مطرح کرده بود و قرار بود تا اول ژانویه نیز نتیجه آن اعلام شود. این دغدغه آمریکاییها در کنار سایر دغدغههای سال 2012 آنها بود. نگرانیهایی همچون نرخ بیکاری، نرخ مالیات، وضعیت زنان شاغل، مادران و پدران مجرد و خشونت جاری در آمریکا که دو شیوه متفاوت پیش پای آمریکاییها قرار داده بود؛ شیوه دموکراتها و شیوه جمهوریخواهان. سال 2012 در آمریکا خلاصه میشد به انتخابات آمریکا و موضوعاتی اینچنینی. هر چند کشتهشدن سفیر ایالات متحده در لیبی تازه انقلاب کرده، ضعف ایالات متحده را در تامین امنیت سفارتخانهها از سویی و از سوی دیگر ضعف اطلاعاتی سازمانهای امنیتی این کشور را هویدا کرد. همین امر دستاویزی بود برای جمهوریخواهان تا بخواهند باراک اوباما را به زیر بکشند. عذرخواهی با تاخیر کاخ سفید نیز مزید بر علت شده بود تا کارشناسان آن را چشم اسفندیار اوباما در انتخابات پیش رو بدانند. با این حال بحث مالیاتی و طبقه متوسط آنچنان دو کاندیدا را مشغول به خود کرد که این موضوع در کنار مشکلات اقتصادی آمریکا گم شد.
مالیات؛ جنگ اول به از صلح آخر
باراک اوباما در تمامی مناظرههایش هرگز از طرحهای مالیاتی خود کوتاه نیامد. او هدف اول و آخر خود را قشر مرفه این کشور قرار داد و دل به آرای طبقه متوسط بست. او به صراحت اعلام کرد که چرخه اقتصادی این کشور از راه مالیات میگذرد؛ موضوعی که میت رامنی، نماینده جمهوریخواهان اهمیت چندانی به آن نمیداد و میگفت که قصد دارد هم مالیات طبقه متوسط را کاهش دهد، هم قشر مرفه را از معافیتهای مالیاتی برخوردار کند. به نظر او، با این روش قشر پر درآمد به تولید ثروت دست خواهد زد و آنها را دلگرم تولید بیشتر خواهد کرد. اما در اندیشههای باراک اوباما روزهای طلایی بیل کلینتون جوشش داشت؛ روزهایی که نه تنها خبری از کسری بودجه نبود بلکه ایالات متحده به نقطه مازاد بودجه هم رسید.
زنان؛ شعاری برای تمام فصول
بحث حضور زنان در کابینه، موضوعی نیست که در این کشور تابو باشد اما برای میت رامنی که در مجموعههای تحت اختیار از یک زن هم به عنوان کارمند استفاده نکرده بود، موضوعی بود در کنار سایر موضوعات چالشبرانگیزش. او با تکذیب کردن این موضوع در مناظرهاش رو به باراک اوباما گفت: « گفتم همه فرصتهای این کابینه آیا تنها برای مردان است؟ آنها گفتند، خب این مردان صلاحیتهای کسب این مشاغل را دارند. بعد پیش خدا گفتم یا خدا! یعنی ما نمیتوانیم کسی را پیدا کنیم. زنی را پیدا کنیم که توانایی لازم را داشته باشد. سپس من برای پیدا کردن زنی که پیشینه خوبی داشته باشد و توانایی لازم برای حضور در کابینه ما را داشته باشد دست به تحقیق زدم. اسامی یک سری از زنان را دستهبندی کردم و الان پوشهای مملو از زنان را دارم.» همین «پوشهای از زنان» دستاویزی شد که رسانههای آمریکایی میت رامنی را به استهزا بگیرند و او را ضد زن معرفی کنند. هر چند هیلاری کلینتون، آخرین زن کابینه باراک اوباما نیز اعلام کرده بود در دولت آینده نمیخواهد نقشی داشته باشد؛ پستی که هم اکنون به جان کری رسیده و هنوز نقشی دیگر برای زنان در دولت جدید باراک اوباما تعریف نشده است. هنوز همه مردان رییسجمهور مشخص نشده است.
خشونت؛ پایان تلخ آمریکایی
پسری که از ویژگیهای روانی سالمی برخوردار نبود و بنا به گفته روانشناسان به اوتیسم دچار بود، در ماه آخر منتهی به سال، صحنه مجسم بازیهای خشونتآمیز آمریکایی شد. او با در دست داشتن یک سلاح نیمهاتوماتیک کودکان یک دبستان را به گلوله بست و در این حادثه 20 کودک و معلم قربانی شدند. مگان مگ آردل نویسنده نیوزویک درخصوص این حادثه نوشت: «کلمات مناسبی را نمیتوان یافت. نمیتوان آنها را کنار هم چید تا در مورد فاجعه «نیوتاون» صحبت کرد. این یک جنایت در معنای واقعی کلمه است. لعنتی این لغات در ذهنت بالا و پایین میرود. با خواندن این مطلب نمیتوانید تصور کنید که چقدر دهشتناک است که کسی به مدرسهای ابتدایی برود و آتش روی کودکان بگشاید.» اما این داستان همچنان ادامهدار است. پیش از این نیز اتفاق افتاده بود و اگر قانون حمل سلاح در ایالات متحده اصلاح نشود به گفته کارشناسان آخرین آن نخواهد بود. در مناظره اول انتخابات ریاستجمهوری که به مسایل داخلی آمریکا مربوط میشد باراک اوباما خواستار لغو اجازه استفاده از سلاحهای نیمه اتوماتیک شد و میت رامنی نماینده جمهوریخواهان خانواده را عامل اصلی ترویج خشونت دانست. داستان آدام لانزا پسری که کودکان بیگناه را هدف قرار داد تلفیقی از محتوای گفتههای دو کاندیدای ریاستجمهوری بود. او به سلاح نیمه خودکار دسترسی داشت و از طرف خانواده به حال خود رها شده بود. او ساعتهای مدیدی پای بازی خشن مینشست و از این طريق بود که مادر خود را مجبور کرده بود برای او سلاح تهیه کند؛ سلاحی قانونی در دست یک روانپریش.
اپیزود آخر؛ یک گام مانده به پرتگاه مالی
یک تعریف ساده میتواند آمریکا را از سقوط به پرتگاه مالی نجات دهد. تعریف افراد پولدار هم اینک نقطه گنگی شده که آینده اقتصادی این کشور را ناقص کرده است. برای تکمیل این جورچین دو حزب عمده ایالات متحده میباید روی تعریف افراد پولدار به اجماع برسند. دموکراتها میگویند درآمد سالانه 250 هزار دلار کافی است که فردی را پر در آمد بدانیم. جمهوریخواهان تاکنون به یک میلیون دلار در سال راضی شدهاند. اگر این تفاهم صورت نگیرد قوز بالا قوز خواهد شد چرا که هفتهنامه تایمز در بررسی پرونده اقتصاد آمریکا رشد اقتصادی آمریکا را در سال 2013 در پایینترین حد ممکن دانسته و اعلام کرده است که با رشد پایین اقتصادی قطب اول دنیا و رکود تمام نشدنی اتحادیه اروپا سال ضعیف اقتصادی را پشت سر خواهیم گذاشت و احتمالا کشورهای دیگری نیز رو به بستههای ریاضتی خواهند آورد. از اینرو است که در آمریکا همگان منتظر یک توافق هستند؛ موضوعی که دور از ذهن به نظر میرسد. هاچی استون یکی از نمایندگان دموکرات این کشور در شبکه «ام اس آن بیسی» گفت: «جمهوریخواهان آن چیزی را به دست نخواهند آورد که ما فکر میکنیم درست است. برای اینکه آنها دولت را کنترل نمیکنند و نیاز به مصالحه برای جلوگیری از غلتیدن به پرتگاه مالی دارند.» هاچیاستون افزود: « همه باید بر گردند به طرحی که روی تخته کشیده شده است. این همه را در بر میگیرد: رسیدن به یک توافق.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.