جنگاوران ویدئویی

در فاصله اعلام آتش‌بس در تجاوز نیروهای آمریکایی-صهیونی به کشورمان و تفاهم‌نامه پایان جنگ در نشستی از مدیران کشور، یکی از مدیران سابق که همفکری نزدیکی با به‌اصطلاح تندروها و جنگ‌آوران خیالی دارد، مدت طولانی راجع به بازسازی تأسیسات تخریب‌شده در تجاوز و چگونگی تأمین سرمایه برای این امر صحبت می‌کرد.

علی‌رغم نظرات دوستانش که می‌گویند جنگ را باید ادامه داد و هزینه کرد (بدون محدودیت و بدون محاسبه هزینه-منفعت) و سیلی اول را باید به آمریکا بزنیم و هر‌که سیلی اول را بزند برنده است، از نظر ایشان به‌اصطلاح نه خانی آمده و نه خانی رفته است. نه جنگی بوده و نه جنگ مجددی در راه است و می‌توانیم با خیالی راحت به بازسازی بپردازیم و فقط مشکل کشور تأمین هزینه‌های بازسازی است. همین دوست عزیز همواره تأکید دارد هیچ‌گونه کمبودی در زندگی مردم نباید ایجاد شود، همچنان‌ که دوستان به‌اصطلاح تندرو و جنگ‌آوران خیالی ایشان دائم به دولت ایراد وارد می‌کنند که در فکر تأمین نیازهای مردم نیست. گویی جنگ مانند بازی‌های جنگی ویدئویی است که راحت روی مبل نشسته و میوه و چای و قهوه در کنارشان است و دائم در جنگ پیش‌رو می‌جنگند و تلفات می‌گیرند و هیچ مشکلی هم برای میوه و چای و قهوه و بدنشان پیش نمی‌آید. البته اینکه ما در چه حد و در چه موارد می‌باید به بازسازی بپردازیم امری است که با توجه به شرایط روز و آنچه در پیش است، تعیین اولویت کنیم، اما اینکه بر بازسازی همه‌جانبه در کنار شعار پیش‌گامی در جنگ و سیلی‌زدن به دشمن به‌ عنوان شروع پیروزی یاد کنیم و سپس انتظار داشته باشیم که هیچ صدمه‌ای به آب، برق، گاز، نان، امکانات حمل‌ونقل و سایر موارد وارد نشود و در همان حال از دولتیان انتظار کاهش تورم، ارزانی و رفاه داشته باشیم، امری ناممکن و تخیلی است و اینک این نوع تخیل در لباس اسلام‌خواهی، تأسی به امام حسین علیه‌السلام، دلسوزی مردم و شعار چهارمین قدرت جهان‌بودن خود را نشان می‌دهد.

تردیدی نیست که ملت ما و آسیب‌دیدگان از استکبار باید مقاومت را سرلوحه کار قرار دهند، چنانچه با مقاومت جانانه ملت ایران آمریکا تفاهم‌نامه‌ای را امضا کرد که در تاریخ آمریکا و نیز در تاریخ کشورمان از لحاظ یک‌سویه‌بودن به نفع ایران سابقه ندارد و همین امر موجب سخره و بی‌اعتبارشدن ترامپ، رئیس‌جمهور فعلی ایالات متحده نزد آمریکایی‌ها شده است. هرچند ممکن است در عمل چندان به کار نیاید و همان‌گونه که رهبر شهیدمان به محور مقاومت در مقابل آمریکا و صهیونیسم اعتقاد داشتند، اما موضوع مقاومت است و نه هر اقدام نسنجیده و اگر درست نگاه کنیم، آنچه را برای کشور ضروری می‌دانستند موضوع بازدارندگی بود و این از حکمت ایشان بود که با سنجش نیروها به برگزیدگی اولویت می‌پرداختند، اما بازدارندگی و مقاومت کجا و پیش‌قدم‌شدن و سیلی‌زدن با یک استدلال دعواهای کوچه و بازاری کجا؟ امروز جنگ یک امر ترکیبی است؛ یعنی جنگ فقط با جنگ‌افزار نظامی صورت نمی‌گیرد. صورت اقتصادی جنگ تحریم و محاصره از سوی دشمن و اسراف و تبذیر و بی‌قانونی در اقتصاد و رانت‌خواری داخلی است که سال‌ها از یک‌ سو بر ما تحمیل شده و از سوی دیگر خنجر را خود بر خویشتن وارد کرده‌ایم. صورت فرهنگی جنگ آن تهاجم فرهنگی و رواج فرهنگ ابتذال توسط دشمن از طریق رواج الگوهای خود در گذشته و اینک به صورت قوی‌تر و ممتازتر رواج الگوهایی که حتی جامعه آنها از آن نفرت دارد از طریق ماهواره و فضای مجازی برای کشورهایی شبیه ما از سوی آنان و هم‌زمان بی‌توجهی به مسائل تربیتی، عدم به‌کارگیری زبان ارتباطی با مردم، استعلای داخلی و تقویت ظواهر و مناسک دینی به‌جای فرهنگ و معارف دینی. حال این جنگجویان ویدئویی بگویند اولا چقدر هزینه می‌خواهند از جیب مردم بدهند و تا کی و کجا ادامه دهند و خودشان تاکنون چقدر هزینه داده‌اند؟ ثانیا اینان تداوم جنگ با استکبار را می‌گویند در حالی که یا خدمت نظام وظیفه نکرده‌اند ‌یا یک شب در کنار یک لانچر موشک نبوده‌اند، در مقام یک استراتژیست نظامی برای مردم سخنرانی می‌کنند و اصلا تبعات جنگ و محرومیت‌های ممکنی را که از جهت جنگ باید مردم تقبل کنند و به وضع داخلی کشور در همه ساحت‌ها که در اثر جنگ فرسوده‌تر و تورم بیشتر می‌شود، هیچ اشاره‌ای نمی‌کنند.

آری، در مقابل صهیونیست‌های آدم‌خوار و کودک‌کش (که هنوز ابعاد کثیف وجودی‌شان و آموزه‌های ضدانسانی و کثیف تورات جعلی و تلمودهای خاخام‌نویس برای مردم و حتی برای مسئولان روشن نشده) و جماعت یانکی‌هایی که به‌جای یک نفر نظامی، 200 غیرنظامی و زن و کودک را می‌کشند (اشاره به واقعه پرل هاربر و بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی) باید ایستاد و البته ایستادگی فقط در مقابله نظامی نابرابر و صرفا شهادت خلاصه نمی‌شود. هر‌چه بیشتر تجهیز داخلی و اصلاح داخلی و فرهنگ استقامت و پایداری عملی و عدم اسراف و مصرف در حداقل ممکن و آبادانی هر‌چه بیشتر در کشور صورت گیرد به همان میزان نیروی نظامی کشور که باید دستشان را صمیمانه فشرد و بر شجاعت آنان غبطه خورد قوی‌تر و نیرومندتر می‌شود. جنگاوران ویدئویی یا عامل دشمن هستند‌ یا ندانسته و با خیال موهوم آب به آسیاب دشمن می‌ریزند، همچنان‌ که در دو دهه گذشته رژیم کودک‌کش از تدابیر سوء آنها سود بسیار برده است.