میراث نوجوانی

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

شرق: از مجموعه «نقش اول» اخیرا چندین نمایش‌نامه در حوزه نوجوان در نشر قطره منتشر شده است. نمایش‌نامه «آتروپات‌ها» نوشته عقیل جماعتی، داستان سیاوش یک نوجوان غریبه و تازه‌وارد است که برای عضویت در گروه نوجوانان جزیره دچار چالش بزرگی شده. او با آنها تفاوت‌های زیادی دارد و آنها هم آزمون‌های دشواری برای پذیرش او در گروه سر راهش قرار داده‌اند. سیاوش اما می‌خواهد بختش را بیازماید. نمایش‌نامه «آتروپات‌ها» روایت گروه هم‌سالانی ا‌ست که دنیا را به ‌شکل وارونه تجربه می‌کنند. دنیایی که برای خودشان هم پر از عجایب و غافلگیری‌ است. اما سرنوشتی که سیاوش با دوستانش رقم می‌زند؛ بزرگ‌ترین غافلگیری این نمایش‌نامه چندلایه و عمیق است.

«میراث چهارده سالگی» نوشته سامی صالحی‌ثابت، درواقع روایتی از مفاهیم نوجوان و دوران نوجوانی است. در بخشی از نمایش‌نامه می‌خوانیم: «امشب تولد چهارده‌سالگی منه! هیچ‌وقت نفهمیدم روز تولد آدم روزیه که سال تولدش شروع می‌شه یا سال تولدش تموم می‌شه؛ یعنی نمی‌دونم الان چهارده‌سالگیم شروع شده یا تموم شده؟». کتاب از هفت فصل تشکیل شده: فصل اول به نمایش‌نامه «میراث چهارده‌ سالگی» اختصاص دارد. فصل دوم مقدمه‌ای بر شناخت مفاهیم نوجوان و دوران نوجوانی از دریچه تاریخچه دوران نوجوانی، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و از دریچه عصب‌شناسی و نوروساینس است. فصل سوم، «آیا در ایران نوجوانی داریم؟» نام دارد و فصل چهارم «تداوم چرخه معیوب». فصل پنجم یک نمونه مسئله حل‌نشده تمامی نسل‌ها: مسائل جنسی را مورد بحث قرار می‌دهد. فصل ششم به مسئله تاب‌آوری پرداخته، اینکه تاب‌آوری چیست و چرا به آن نیاز داریم؟ و سرانجام در فصل هفتم این مسئله مطرح می‌شود که آدم امن نوجوان کیست؟

نمایش‌نامه «دختران عینکی» نوشته آنه نگری با ترجمه حسین فدایی‌حسین، دیگر نمایش‌نامه این مجموعه است که این پرسش اساسی را مطرح می‌کند: دوستی را تا کجا باید حفظ کرد؟ به چه قیمتی؟ آیا دوستان تعیین می‌کنند من کیستم و چه ارزشی دارم؟ دوستان تا کجا حق دارند برای من، به‌جای من تصمیم بگیرند؟ اگر به دوستم نه بگویم و خلاف نظر او عمل کنم، این احتمال هست که او را از دست بدهم؟ اگر روزی به همه دوستانم نه گفتم و همه ترکم کردند و رفتند، آن‌وقت من چه کنم؟ اگر دوستی بهتر از دوست فعلی‌ام پیدا کردم، بهترین تصمیم چیست؟ من چقدر به دوستانم نیاز دارم و چقدر بدون آنها می‌توانم زندگی کنم؟ اینها بخشی از بی‌شمار پرسش‌هایی ا‌ست که آنه نگری در نمایش‌نامه ساده اما بسیار عمیق، جذاب و تکنیکی‌اش به آنها می‌پردازد.

نمایش‌نامه «دی‌اِن‌ای» نوشته دنیس کلی با ترجمه مهرانگیز قهرمانی نیز روایت حقیقتی پنهان است. واقعیتی هولناک که نشان می‌دهد خشونت چگونه در لحظات کوچک زاده می‌شود: از یک شوخی بی‌رحمانه، یک جسارت نسنجیده، تصمیمی شتاب‌زده یا سکوت سنگینی که پس از آن می‌آید. نویسنده موضوعی را دستمایه نگارش قرار داده که نه غیرواقعی است و نه بزرگ‌نمایی‌شده؛ بلکه تصویری بی‌پرده از واقعیتی تلخ ارائه می‌دهد. او یادآور می‌شود که منشأ آسیب، همیشه هیولاها یا انسان‌های سرگشته نیستند؛ گاهی این زخم‌ها از سوی نوجوانانی عادی وارد می‌شود که ترسیده‌اند، احساس ناامنی می‌کنند یا در جست‌وجوی تعلق‌اند.