سردشت یعنی عشق به زاگرس؛ عامل تابآوری ایران
امروز -هفتم تیرماه ۱۴۰۵- برابر است با سیونهمین سالگرد حمله شیمیایی صدامیان به سردشت عزیز و قهرمان؛ بمبارانی کور و ناجوانمردانه که مصداق بارز یک جنایت جنگی غیرقابل باور، همردیف با نشان نارنجی در جنگ ویتنام است. با وجود این، اهالی سردشت تاب آوردند و از آن رخداد تلخ یک نماد از مقاومت، همبستگی و عشق به ایران، زاگرس و بلوط آفریدند.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
محمد درویش*: امروز -هفتم تیرماه ۱۴۰۵- برابر است با سیونهمین سالگرد حمله شیمیایی صدامیان به سردشت عزیز و قهرمان؛ بمبارانی کور و ناجوانمردانه که مصداق بارز یک جنایت جنگی غیرقابل باور، همردیف با نشان نارنجی در جنگ ویتنام است. با وجود این، اهالی سردشت تاب آوردند و از آن رخداد تلخ یک نماد از مقاومت، همبستگی و عشق به ایران، زاگرس و بلوط آفریدند. در واقع مردم سردشت سالهاست میکوشند تابآوری را به زاگرس برگردانده و ظرفیت خود را در همدلی و وفاق ملی نشان دهند. اما ایران و ایرانی در جایجای وطن هم وظیفهای دارد تا شایستهتر به این مقاومت و مظلومیت ادای دین کند. نگاه کنید به سازههای وزین و آیینهای پرشکوهی که رهبران ژاپن هر سال در یادمان جنایت آمریکا در هیروشیما و ناگازاکی برگزار میکنند تا یاد مردم و سیاستمداران خود و جهان بیندازند که چقدر استفاده از سلاحهای نامتعارف میتواند تبعاتی جبرانناپذیر، شرمآور و نابخشودنی در وجدان عمومی و تاریخ باقی نهد. مشابه چنین مراسمی کشور ویتنام در سالگرد عملیات شیمیایی و مرگبار ارتش آمریکا موسوم به نشان نارنجی -که تبعات محیطزیستی وحشتناکی هم باقی نهاد- هر سال برگزار میکند و اروپاییها و آمریکا -چه برندهها و چه بازندهها- مراسم مشابهی را در سالروز پایان جنگ جهانی دوم در سواحل نرماندی برگزار میکنند. به همین ترتیب، سردشت هم میتواند به قلب بزرگترین نهضت ضدجنگ در منطقه و مصداق عینی شعار دولت ایران، یعنی جهان عاری از خشونت بدل شود. ایرانیان با مقاومت سزاوارانه در برابر دو قدرت منطقهای و جهانی -اسرائیل و آمریکا- در جنگ رمضان نشان دادند هرچند اگر خود شروعکننده هیچ جنگی نبودهاند، اگر لازم باشد مثل مردم شریف سردشت در چهار دهه پیش، پای ایران میمانند و سزاوار توجهی درخورتر در جامعه جهانی هستند. باید هر سال در هفتم تیرماه فعالان معتبر بینالمللی و ضدجنگ را دعوت کرد تا در آیینی وزین و ملی شرکت کرده و به این ترتیب یاد مردم جهان بیندازیم که ایران خود یکی از قربانیان جنگ، نفرتپراکنی و استفاده از سلاحهای غیرمتعارف است و به این ترتیب پروژه ایرانهراسی را عقیم نهاده و اجازه ندهیم فجایعی چون بمباران سردشت، مدرسه میناب و لامرد دوباره تکرار شوند. ما باید انعکاس چیزی باشیم که میخواهیم در دیگران ببینیم. اگر عشق، صلح، احترام به اقوام، نفی نژادپرستی و عدالت میخواهیم، خود باید مصداق بارز نفی خشونت، طرد غربالگری شهروندی با نشان شهروند درجه یک و دو و... بوده و از شجاعت و درایت لازم برای گفتوگو و نوشتن کینهها روی یخ برخوردار باشیم. ما باید ثابت کنیم فرزندان شایسته ابوالحسن خرقانی هستیم و هرگز از ایمان مردمی که ایران را دوست دارند، نمیپرسیم.
*مدیرکل سابق مشارکت مردمی سازمان محیط زیست
