رنج آدم‌های معمولی صدا ندارد

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

 مریم نصر ، عضو هیئت‌علمی پژوهشکده مطالعات اجتماعی در یکی از مطالبش که در صفحه شخصی خود نوشته، به موضوع مهمی اشاره کرده است: زندگی و رنج آدم‌های معمولی؛ رنجی که زیر سایه شعارها پنهان می‌ماند. او می‌نویسد: «به چشم من احوال، چهره و نگاه آدم‌های معمولی در زندگی روزمره خیلی فاصله دارد با تصاویری که رسانه‌ها منعکس می‌کنند. همین که زمزمه جنگ دوباره بلند شده سایه افتاده روی صورت آدم‌ها‌... منظورم آدم‌هایی که وارد بحث نمی‌شوند. آدم‌هایی که خیالمان راحت است اگر بحثی پیش بیاید، جزو هر دارودسته‌ای که باشیم، بعد از دو، سه‌تا «استدلالِ» ما به لکنت می‌افتند. آدم‌هایی که آنقدر «محکم» و «منسجم» نیستند که ما به خودمان زحمت بدهیم با فصاحت و بلاغتی که بلدیم انعکاس بدهیم حرف‌هایشان را. آدم‌هایی که هر گروه بنا به «مصالحی» تشخیص می‌دهد صدا و فضا به آنان ندهد. آدم‌هایی که «حساب» نیستند. آنها که دغدغه‌هایشان جزو مقدسات هیچ گروهی نیست. دغدغه‌شان جنس‌های فروش‌نرفته، قرض و قسط و اجاره است و برای آموزش و کنترل بچه‌ها در خانه پریشان و مستأصل‌اند و اینترنت را شاید فقط برای سرگرمی و رهاشدن از هجوم اطلاعات مدیریت‌شده رسانه‌ها بخواهند. در میانه جنگ و منازعه احتمالا کمتر از هر زمان دیگری «افراد» و رنج‌های فردیِ جمعی‌شان مهم است. گروه‌ها مهم هستند و شورها و خشم و نفرت است که مبادله می‌شود‌...‌ . توپخانه دشمن هم از طرف دیگر به‌راه است و تلویزیون‌های خارجی بی‌وقفه درکارند. در میانه این جدیت هولناک، درخواست «توجه» به رنج‌های پیش‌پا‌افتاده مردم مستأصل مضحک و احساسی به نظر می‌رسد. قابل توجه اینکه تکثر رسانه‌ها هم نتوانسته به رنج صدا دهد. تجربه سالی که گذشت واضح‌تر از همیشه نشان داد افراد عمدتا مقهور و مرعوب صداهای بلند می‌شوند. به‌ویژه که تأمین‌کننده مالی، کلمات کافی، لنزهای گران‌قیمت و شعارهای دهان‌پرکن هم ندارند. روح این مردم معمولی بدون هیچ صدای قابل اعتنایی زیر چرخ‌دهنده دردی که هیچ کنترلی بر آن ندارند له می‌شود. به قول سیمون وی، شنیدن صدای دردمندان نیازمند توجه کامل و سخاتمندانه در سکوت و همدلی است، وگرنه همیشه فریاد دردمندان لال است‌».