بنزین کم آوردیم؛ خودرو را متهم کردیم
رئیس کمیته کیفیت و تعالی انجمن قطعهسازان کشور معتقد است در مواجهه با ناترازی بنزین، دوباره همان مسیر آشنا در حال تکرار است؛ بحران ساختاری به مصرف بالای خودرو و مردم تقلیل پیدا میکند، در حالی که ریشه مسئله را باید در سالها سیاستگذاری در حوزه انرژی، خودرو، حملونقل عمومی و سرمایهگذاری جستوجو کرد.
جواد علینژاد با انتقاد از رویکردهای مطرحشده درباره مصرف بنزین گفت: خودروهای فرسوده و پرمصرف بدون تردید بخشی از مسئله هستند، اما نمیتوانند پاسخ همه مسئله باشند.
او افزود: سؤال مهمتر این است که چرا بخش قابل توجهی از ناوگان کشور همچنان فرسوده و پرمصرف است و چرا طی دهههای گذشته، نوسازی ناوگان، توسعه حملونقل عمومی و اصلاح الگوی تولید و مصرف انرژی به نتیجه مطلوب نرسیده است؟
علینژاد گفت: اگر شهروند برای رفتوآمد، کار و تأمین معاش خود به خودروی شخصی وابسته است، نمیتوان بدون توجه به کیفیت و دسترسی حملونقل عمومی، او را صرفاً به دلیل مصرف سوخت متهم کرد.
مسئله فقط باک خودرو نیست
رئیس کمیته کیفیت و تعالی انجمن قطعهسازان کشور تأکید کرد: ناترازی بنزین را نمیتوان فقط از داخل باک خودرو تحلیل کرد.
این ناترازی حاصل مجموعهای از تصمیمها در حوزه تولید خودرو، واردات، استانداردهای مصرف سوخت، توسعه حملونقل عمومی، سیاست انرژی و سرمایهگذاری است.
وی افزود: خودروهای کممصرف میتوانند بخشی از مصرف را کاهش دهند، اما اگر ساختار حملونقل، سیاست انرژی و نظام سرمایهگذاری اصلاح نشود، کاهش مصرف خودرو به تنهایی نمیتواند مسئله ناترازی را حل کند.
علینژاد با انتقاد از آنچه «انتقال مسئولیت از سیاستگذار به خودروساز و مصرفکننده» خواند، گفت: تبدیل یک بحران پیچیده به گزارهای ساده مانند «مردم زیاد بنزین مصرف میکنند» شاید سادهترین پاسخ باشد، اما الزاماً پاسخ درست نیست.
او ادامه داد: اگر خودروهای فرسوده عامل مهم مصرف سوخت هستند، باید مشخص شود چرا سیاست نوسازی ناوگان طی سالهای گذشته نتوانسته مسئله را حل کند؛ اگر تولید خودروهای پرمصرف مشکل است، باید درباره سیاستهای صنعتی و استانداردهای مصرف پاسخ داده شود و اگر حملونقل عمومی ناکارآمد است، باید درباره سرمایهگذاری و حکمرانی این بخش توضیح داده شود.
بنزین؛ مسئله خودرو یا مسئله حکمرانی؟
علینژاد گفت: مسئله اصلی این است که ناترازی بنزین نباید به یک نزاع ساده میان «خودروساز» و «مصرفکننده» تبدیل شود؛ زیرا در این صورت، بخش مهمی از مسئله یعنی کیفیت سیاستگذاری و تصمیمهای انباشتهشده طی چند دهه از نگاه افکار عمومی پنهان میماند.
وی پرسید: آیا زمان آن نرسیده است که به جای پیدا کردن یک متهم برای بحران بنزین، یک برنامه مشخص برای اصلاح صنعت خودرو، نوسازی ناوگان، توسعه حملونقل عمومی و کاهش مصرف سوخت تدوین شود؛ برنامهای که هدف، زمانبندی، شاخص ارزیابی و مسئول مشخص داشته باشد؟
به گفته او، تا زمانی که چنین برنامهای وجود نداشته باشد، متهم کردن خودرو و مصرفکننده بیشتر از آنکه راهحل ناترازی بنزین باشد، انتقال صورتمسئله از سیاستگذاری به مصرفکننده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
