چهره‌های کلیدی دولت برنام

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

اندی برنام، سیاستمدار کاریزماتیک بریتانیایی بالاخره کلید دفتر نخست‌وزیری را از کی‌یر استارمر تحویل گرفت و کابینه خود را چید. این سیاستمدار حزب کارگر، در سخنرانی‌اش که تلاش داشت امید را در قلب مردم بریتانیا بیدار کند، از ضرورت اصلاحات سیاسی و اقتصادی گفت. ترکیب سیاستمدارانی که قرار است با اندی برنام همراه شوند، نشان می‌دهد او آماده است سیاست‌های چپ‌ را سخت‌تر از استارمر دنبال کند. تحلیلگران می‌گویند او با رویکردی جسورانه به ساختمان نخست‌وزیری بریتانیا پا گذاشته است؛ رویکردی که در تضاد کامل با کی‌یر استارمر است.

شبانه محمود؛ وکیلی که روی صندلی وزارت کشور نشست

وقتی کی‌یر استارمر در ژوئیه ۲۰۲۴ کابینه جدید بریتانیا را چید، انتخاب شبانه محمود به عنوان وزیر کشور توجه زیادی را جلب کرد. او نه‌تنها اولین زن مسلمان در تاریخ بریتانیاست که به یکی از چهار مقام عالی‌رتبه دولت بریتانیا رسید، بلکه اداره یکی از جنجالی‌ترین و سخت‌ترین وزارتخانه‌های کشور را برعهده گرفته است. وقتی اندی برنام جای استارمر را گرفت، شبانه محمود از جمله چهره‌هایی بود که سر جای خود باقی ماند. شبانه محمود متولد ۱۹۸۰ در بلیتزین، منطقه‌ای در بیرمنگام است. این منطقه و شهر به‌ عنوان یکی از نقاط مهاجرستیز بریتانیا محسوب می‌شود. پدرش کارمند وزارت دارایی و مادرش کارمند بخش بهداشت بود. خانواده او تباری کشمیری دارند. شبانه محمود در دانشگاه آکسفورد حقوق خواند و بر حوزه حقوق تجارت و خسارات مالی تمرکز کرد. ورود او به دنیای سیاست رسمی در سال ۲۰۱۰ رقم خورد؛ زمانی که توانست از حوزه انتخابیه بیرمنگام لادی‌وود وارد پارلمان بریتانیا شود. محمود همراه با روشن‌آرا علی و یاسمین قریشی، جزء اولین زنان مسلمانی بود که پایشان به مجلس عوام باز می‌شد. وزارت کشور بریتانیا از دشوارترین مقاماتی است که یک سیاستمدار برای آن منصوب می‌شود. شبانه محمود در این سمت با چالش مهاجران غیرقانونی، امنیت داخلی و حقوق شهروندی و امنیت روبه‌رو بود. جایگاه او در حزب کارگر، جایگاه یک «میانه‌رو عمل‌گرا» است. این در حالی است که او به خاطر هویتش همواره زیر ذره‌بین گروه‌های مختلف (چه محافظه‌کاران و چه چپ‌های رادیکال) قرار دارد.

جان هیلی؛ استراتژیست کهنه‌کار

جان هیلی مردی است که استعفایش از وزارت دفاع دولت استارمر پایه‌های دولت او را به‌شدت سست کرد. او حالا با تصمیم اندی برنام به وزارت دارایی رفته است. هیلی یکی از باتجربه‌ترین سیاستمداران حزب کارگر است که پس از ۱۴ سال دوری این حزب از قدرت، هدایت یکی از حیاتی‌ترین نهادهای حاکمیت را بر عهده گرفته است. جان هیلی متولد ۱۹۶۰ در یورک‌شایر است. پدرش وکیل بود و مادرش مسئولیت‌های اجرایی داشت. هیلی پس از تحصیل در رشته علوم اجتماعی و سیاسی در دانشگاه کمبریج، بلافاصله وارد سیاست حزبی نشد. او سال‌های نخست فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان روزنامه‌نگار، فعال حقوق معلولان و مدیر کمپین در نهادهای خیریه و سندیکاهای کارگری گذراند. هیلی در سال ۱۹۹۷، هم‌زمان با پیروزی تاریخی تونی بلر، از حوزه انتخابیه راوند و راورمارش (در یورک‌شایر جنوبی) وارد پارلمان شد؛ حوزه‌ای که همچنان وفاداری خود را به او حفظ کرده است. در دوران دولت‌های بلر و گوردون براون، هیلی پله‌های ترقی را آرام و بی‌صدا طی کرد. او در سمت‌های مختلفی از جمله معاونت وزارت دارایی، وزیر آموزش و مهارت‌ها و وزیر مسکن فعالیت کرد. عملکرد دقیق و بی‌حاشیه او در مدیریت بودجه و برنامه‌ریزی‌های کلان شهری، او را به عنوان مدیر اجرایی مسلط به ریزه‌کاری‌های دولتی جا انداخت. با شکست حزب کارگر در سال ۲۰۱۰، هیلی پرونده‌های مختلفی را در کابینه سایه دنبال کرد، اما از سال ۲۰۲۰، کی‌یر استارمر مسئولیت پرونده دفاعی حزب را به او سپرد. هیلی زمانی وزارت دفاع بریتانیا را تحویل گرفته که اروپا با بزرگ‌ترین بحران امنیتی خود پس از جنگ جهانی دوم مواجه بود. یکی از اولین پیام‌های هیلی پس از انتصاب، تأکید بر حمایت قاطع و بدون تغییر بریتانیا از کی‌یف در برابر حمله روسیه بود.

اد میلیبند؛ سیاستمداری که از شکست درس ساخت

اد میلیبند که روزی او را به دلیل شکست در انتخابات عمومی ۲۰۱۵، فردی تمام‌شده می‌دانستند، امروز یکی از محوری‌ترین چهره‌های دولت حزب کارگر و معمار اصلی سیاست‌های انرژی و اقلیمی کشور است و حالا همراه با دولت برنام به وزارت خارجه می‌رود. اد میلیبند متولد ۱۹۶۹ در لندن است. او در خانواده‌ای کاملا سیاسی و روشنفکر به دنیا آمد؛ پدرش رالف میلیبند، از برجسته‌ترین جامعه‌شناسان و متفکران مارکسیست بریتانیا بود و برادرش بعدها مسئولیت وزارت خارجه این کشور را برعهده داشت. اد میلیبند برای تحصیل در رشته فلسفه، سیاست و اقتصاد به دانشگاه آکسفورد رفت و سپس مدرک ارشد خود را در رشته اقتصاد از مدرسه اقتصاد لندن گرفت. او بخش زیادی از زندگی شغلی خود را در مقام مشاور کلیدی گوردون براون در وزارت دارایی گذراند؛ جایی که به عنوان یکی از مغزهای متفکر برنامه‌های اقتصادی حزب کارگر شناخته شد. ورود میلیبند به پارلمان در سال ۲۰۰۵ از حوزه دانکستر شمالی رقم خورد. او خیلی زود در دولت گوردون براون به مقام وزارت رسید (وزارت انرژی و تغییرات اقلیمی در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰)، اما جنجالی‌ترین فصل زندگی سیاسی او در سال ۲۰۱۰ شکل گرفت. پس از استعفای براون، اد میلیبند در رقابتی تنگاتنگ برای رهبری حزب کارگر، در برابر برادر بزرگ‌ترش دیوید میلیبند که شانس اصلی محسوب می‌شد، قرار گرفت و با حمایت اتحادیه‌های کارگری پیروز شد. دوران پنج‌ساله رهبری او بر حزب با فشارهای شدید رسانه‌ای، نقد سبک رفتاری و چالش با جناح‌های مختلف همراه بود. در نهایت، با شکست حزب کارگر در انتخابات عمومی ۲۰۱۵ برابر دیوید کامرون، میلیبند از رهبری حزب استعفا داد و بسیاری کار او را در خط اول سیاست تمام‌شده پنداشتند.

میلیبند پس از سال ۲۰۱۵ راهی متفاوت پیش گرفت. او به‌جای ترک سیاست، به عنوان نماینده ساده در پارلمان ماند و با راه‌اندازی پادکست محبوب دلایلی برای خوش‌بین‌بودن و انتشار کتاب‌هایی درباره اصلاحات ساختاری، تصویر عمومی خود را بازسازی کرد. او دیگر آن سیاستمدار دستپاچه در برابر  دوربین‌ها نبود.

 برنام کیست؟

 اندی برنام متولد ۷ ژانویه ۱۹۷۰ در شهر لی (Leigh) در منطقه لنکشایر است؛ شهری که بعدها نقش مهمی در شکل‌گیری دیدگاه‌های سیاسی او ایفا کرد. پدرش تلفن‌کار و مادرش منشی بود و خود برنام بارها گفته در خانواده‌ای از طبقه متوسط رو به پایین بزرگ شده و مشکلات اقتصادی مردم را از نزدیک لمس کرده است. همین پیشینه باعث شد از همان سال‌های نخست فعالیت سیاسی، خود را نماینده طبقه کارگر معرفی کند. او در دانشگاه لیورپول در رشته زبان انگلیسی تحصیل کرد و پیش از ورود به سیاست، مدتی به عنوان پژوهشگر و مشاور پارلمانی فعالیت داشت. برنام در سال ۲۰۰۱ برای نخستین بار به پارلمان راه یافت و طی سال‌های بعد مسئولیت وزارت فرهنگ، رسانه و ورزش و سپس وزارت بهداشت را در دولت‌های حزب کارگر برعهده گرفت. برنام در همان دوران به دلیل حمایت از تقویت خدمات درمانی دولتی (NHS) به یکی از چهره‌های شناخته‌شده جناح میانه حزب تبدیل شد. با وجود این سوابق، مسیر او برای رسیدن به رهبری حزب کارگر هموار نبود. برنام در انتخابات رهبری حزب در سال ۲۰۱۵ شکست خورد و پس از آن نیز برای سال‌ها از سیاست ملی فاصله گرفت. بسیاری تصور می‌کردند دوران او به پایان رسیده است، اما تصمیمش برای حضور در انتخابات شهرداری منچستر بزرگ در سال ۲۰۱۷ نقطه عطفی در زندگی سیاسی او شد. پیروزی قاطع در آن انتخابات، بار دیگر نام او را در سطح ملی مطرح کرد و رسانه‌ها به‌تدریج لقب «پادشاه شمال» را برایش برگزیدند؛ لقبی که به نفوذ گسترده او در شمال انگلیس اشاره داشت. این عنوان بیش از هر چیز به مواضع سرسختانه او در دفاع از شهرهای شمال انگلیس در برابر دولت مرکزی بازمی‌گردد. دوران شهرداری منچستر بزرگ، مهم‌ترین سرمایه سیاسی برنام محسوب می‌شود. او در جریان همه‌گیری کرونا، بارها در برابر دولت وقت ایستاد و خواستار اختصاص کمک‌های مالی بیشتر به مناطق شمالی انگلیس شد. شخصیت برنام فقط به سیاست محدود نمی‌شود. او از هواداران سرسخت باشگاه فوتبال اورتون است و تقریبا در تمام سال‌های فعالیت سیاسی خود ارتباطش را با این باشگاه حفظ کرده است. در بسیاری از مسابقات مهم، در ورزشگاه گودیسون‌پارک حضور یافته و بارها درباره فوتبال و نقش آن در هویت شهرهای کارگری سخن گفته است. رسانه‌های بریتانیایی معتقدند همین علاقه باعث شده او برای بسیاری از شهروندان، سیاستمداری «عادی» و نزدیک به مردم به نظر برسد. برنام با «ماری-فرانس فان هیل»، شهروندی با اصالت هلندی، ازدواج کرده و این زوج دو فرزند دارند. برخلاف بسیاری از همسران نخست‌وزیران بریتانیا، ماری-فرانس به ندرت در مصاحبه‌های رسانه‌ای حضور یافته و تقریبا هیچ نقش سیاسی علنی بر عهده نگرفته است. رسانه‌های انگلیسی بارها نوشته‌اند او ترجیح می‌دهد زندگی آرام و دور از رسانه‌ها داشته باشد و همین موضوع سبب شده خانواده برنام کمتر درگیر حاشیه‌های رسانه‌ای شوند. خانواده برنام در شکل‌گیری دیدگاه‌های سیاسی او نقش مهمی داشته‌اند. نخست‌وزیر جدید بارها از پدرش که سال‌های پایانی عمر خود را با بیماری آلزایمر سپری کرد، به عنوان یکی از مهم‌ترین انگیزه‌هایش برای اصلاح نظام مراقبت اجتماعی بریتانیا یاد کرده است. او در نخستین روز کاری خود نیز گفت تجربه خانواده‌اش نشان داده نظام فعلی مراقبت از سالمندان نیازمند اصلاحات اساسی است و وعده داد از «سرمایه سیاسی» خود برای حل این بحران استفاده کند. یکی از انتقادهایی که از زمان انتخاب برنام مطرح شده، تجربه محدود او در سیاست خارجی است. بیشتر سوابق اجرایی او به حوزه‌های داخلی مانند سلامت، حمل‌ونقل، مدیریت شهری و خدمات عمومی مربوط می‌شود و اکنون باید درباره جنگ اوکراین، روابط با آمریکا، اتحادیه اروپا و بحران‌های خاورمیانه تصمیم‌گیری کند.