|

زندگی در ممینگن

یک روز در قطاری که از تفلیس به باتومی می‌رفت، در ایستگاهی بین راه، در نزدیکی شهر کوتایسی، توقف کردیم. آنجا متوجه شدم عده‌ای با چمدان‌های بزرگ از قطار پیاده شدند. وقتی پرس‌وجو کردم، فهمیدم کوتایسی فرودگاهی دارد و پروازهای ارزانی به اروپا از آنجا انجام می‌شود.

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

ما شانسی از ممینگن سردرآوردیم!

یک روز در قطاری که از تفلیس به باتومی می‌رفت، در ایستگاهی بین راه، در نزدیکی شهر کوتایسی، توقف کردیم. آنجا متوجه شدم عده‌ای با چمدان‌های بزرگ از قطار پیاده شدند. وقتی پرس‌وجو کردم، فهمیدم کوتایسی فرودگاهی دارد و پروازهای ارزانی به اروپا از آنجا انجام می‌شود.

چند روز بعد، از مبدأ همین فرودگاه، بلیتی ارزان به اروپا پیدا کردم؛ نفری 35 یورو به مقصد ممینگن. ممینگن را انگار از قرون وسطی در یخچال نگه داشته بودند. قسمت زیادی از دیوارها و برج‌های دفاعی بخش قدیمی شهر سر جایشان بود. کانال آبی از وسط شهر می‌گذشت و در آبراهه‌ها، ماهی‌ها در آبی تمیز شنا می‌کردند. شهر آرام بود و چندان خبری از توریست‌ها نبود؛ جز چند مسافر با وسایل اسکی در مسیر فرودگاه که راهی ارزان از این دروازه برای رفتن به پیست‌های اسکی آلپ پیدا کرده بودند.

خیابان‌های ممینگن بیش از حد آرام بود. میدان مرکزی شهر، مارکت‌پلاتس، کلیسای سنت مارتین و تالار شهر، در فاصله‌ای نزدیک از هم قرار داشتند و زندگی در شهر کُند و پر از آرامش بود. من تا پیش از آنکه بلیتی به مقصد این شهر بگیرم، اسم آن در ایالت باواریا را که زیر سایه نام مونیخ، نورنبرگ و آوگسبورگ قرار داشت، نشنیده بودم. اما جالب‌تر این بود که وقتی هفته بعد، در مهمانی‌ای در نوشاتل سوئیس، به یک پزشک متخصص قلب آلمانی گفتم از مسیر ممینگن در آلمان از آلپ عبور کردیم و به سوئیس آمدیم، چشم‌هایش از تعجب گرد شد و گفت: «ممینگن کجاست و چطور چنین شهری فرودگاه بین‌المللی دارد؟». آنجا بود که فهمیدم این شهر زیبا، با کانال‌های پر از ماهی‌های قشنگ، کلیسایی با ساعت و سقفی آجری‌رنگ و فروشگاه‌های نسبتا ارزان مرکز شهرش، مثل شهر سمنانی در آلمان است و آن‌قدرها هم شهرتی ندارد. اما ممینگن با اینکه کوچک و کمتر معروف بود، در تاریخ حضوری پررنگ داشت. دیوارهای ستبرش جنگ‌های زیادی از سر گذرانده‌اند؛ از شورش دهقانان و جنگ‌های 30ساله گرفته تا ورود سربازان سوئدی، جنگ‌های داخلی، محاصره و تسخیر شهر توسط نیروهای ناپلئون و بمباران‌های جنگ جهانی دوم.

این شهر که روزگاری شهری آزاد بود، در نهایت به ایالت باواریا پیوست. حالا اگرچه اسمش به اندازه مونیخ سر زبان‌ها نیست و تیمی به بزرگی بایرن مونیخ هم ندارد، مردمش ضمن برخورداری از موهبت زندگی در شهری زیبا، آرام و تاریخی، گاهی هم به تماشای بازی‌های تیم فوتبال اف‌سی ممینگن می‌روند که در رقابت‌های فوتبال منطقه‌ای باواریا بازی می‌کند.

 

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.