گنجشک شما برای ما قناری نیست!‌

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

 ما به اندازه طول تاریخ برای درمان زخم‌ها و درد‌هایمان از یک مرهم استفاده کرده‌ایم؛ توهم توطئه! بهترین مرهم و از هر مسکنی، تسکین‌دهنده‌تر. نه هزینه چندانی دارد، نه سند و مدرک می‌خواهد. شکست‌ها را می‌اندازیم گردن این و آن و خودمان را خلاص می‌کنیم. گردن‌نگرفتن و پی دلیل نبودن بهترین درمان است. از سیاست‌مدار تا مربی ورزشی، از مدیر و مسئول و مجری تلویزیونی تا عادی‌ترین فرد جامعه از این درمان راضی است. نگذاشتند و نخواستند و کوتاهی کردند و انواع و اقسام افعال با فاعلیت ضمیر سوم‌شخص مفرد و جمع، مسئول همه ناکامی‌های ما هستند الا خودمان. همین مصاحبه دیروز سرمربی و بازیکن تیم ملی و حرف‌های مجری‌های تلویزیونی پس از حذف از جام جهانی را مرور کنید. امیر قلعه‌نویی از زمین و زمان ایراد می‌گیرد، حتی از ناسازگاری خدا با او و تیمش می‌گوید، اما یک کلام نمی‌گوید شاید استراتژی‌اش برای این بازی‌ها غلط بوده است. نمی‌پذیرد تیمی که می‌توانسته سناریوی صعود را با دستان خودش بنویسد، سر بزنگاه قلمش را گم کرده و سرنوشتش را به دست دیگر بازی‌ها و دیگر بازیگران و دیگر سناریو‌نویس‌ها گره زده است. فدراسیون فوتبال و سرمربی‌ تیم ملی از روز اول می‌دانستند بازی‌های جام جهانی در کشوری برگزار می‌شود که سیاست‌های سخت‌‌گیرانه‌ای در زمینه صدور ویزا دارد. آنها آگاهانه کمپ خارج از ایالات متحده را برای اسکان تیم ملی و کادر مدیریتی و سرپرستی انتخاب کردند. آنها با علم به این شرایط پذیرفتند تیم را به مسابقات جام جهانی اعزام کنند، اما پس از هر مسابقه به‌جای اینکه درباره مسائل فنی تیم حرف بزنند، از تقصیری که به گردن ایالات متحده است گفتند، از فاصله زیاد محل تمرین تا محل مسابقه شکایت کردند و... . آنها نپذیرفتند در یکی از دلخواه‌ترین گروه‌های جام جهانی قرار گرفته‌اند و بهترین فرصت را برای صعود در اختیار دارند. آنها می‌دانستند بلژیک این دوره از بازی‌ها، آن بلژیک جسور دوره‌های قبل نیست، اما حتی از ۱۰نفره‌شدن حریف هم استفاده نکردند و نتوانستند کار را تمام کنند. تیم ملی ایران تنها تیمی بود که به نیوزیلند، ضعیف‌ترین و گمنام‌ترین عضو گروه خود امتیاز داد. به عبارت درست‌تر و دقیق‌تر، برای نباختن به این تیم تلاش کرد! تیم ملی با استراتژی کسب سه امتیاز از سه بازی برای بقا در جام جهانی و صعود به مرحله بعد، سرانجامش را سپرد به احتمالات و اماواگر که خب نشد آنچه دوست داشت بشود. اما این نشدن بر گردن ازبکستان، غنا، الجزایر و اتریش نیست. وقتی مهدی طارمی پنالتی‌اش را گل نمی‌کند، تقصیر به گردن تیم‌های دیگر نیست. ما می‌دانیم پنالتی خراب‌کردن هم جزئی از فوتبال است؛ باجو، مارادونا، مسی، رونالدو و فهرستی قابل ملاحظه از بزرگ‌ترین ستاره‌های فوتبال جهان پنالتی از دست داده‌اند، اما مدام اشتباه‌شان را گردن این و آن نینداخته‌اند. مهدی طارمی، کاپیتان تیم ملی ما، پس از خراب‌کردن پنالتی مقابل مصر، این دوره از جام جهانی را فاجعه‌بارترین جام جهانی همه ادوار توصیف و ایالات متحده و فیفا را متهم می‌کند به تلاش برای حذف ایران از مسابقات و جالب اینکه این واکنش احساسی نه‌تنها از سوی مجری‌های تلویزیونی ستایش می‌شود، بلکه در ادامه خودشان هم جزئی از این بازی می‌شوند و بت‌زدن احتمالی حریفان را دلیل حذف ایران از جام جهانی می‌دانند. مهدی طارمی به‌جای آنکه پاسخ بدهد چرا همواره در خاص‌ترین لحظات فوتبالی ما (دو بازی جام ملت‌های امارات و قطر مقابل ژاپن، ضربه عجیب مقابل پرتغال در جام جهانی ۲۰۱۸، خراب‌کردن پنالتی مقابل استقلال، دحیل و مصر، بستن پنجره نقل و انتقالاتی پرسپولیس در ماجرای ریزه اسپور و...) نبوده یا ناتمام بوده است، تقصیر را به گردن فرامتن می‌اندازد. پاسخ این پرسش را می‌دانیم؛ مسئولیت‌پذیری هزینه‌بر است و راه را برای پرسش‌های بعدی باز می‌کند و شاید جایگاه‌ها را به خطر بیندازد. وقتی می‌شود از جو حاکم بر جامعه امروز ایران سوء‌استفاده کرد‌ و با گفتن جملات احساسی و انداختن توپ در زمین ایالات متحده و فیفا فضا را به نفع خود برگرداند و گنجشک را جای قناری رنگ کرد و فروخت، چرا هزینه تولید کنیم؟