حفرههای خالی برای حمایت از قربانیان کودکآزاری
کودکآزاری از مواردی است که هر بار میتواند دل بسیاری را به درد بیاورد و در عین حال حفرههای خالی قوانین و نحوه مراقبتها را یادآوری میکند. نمونه اخیر، یعنی اتفاقاتی که برای دو دختر سنندجی رخ داده، از این دست است. چندی پیش خبرگزاری ایلنا مطلبی درباره وظایف اطرافیان در مواجهه با کودکآزاری منتشر کرد. طبق این مطلب و براساس تجربه و شنیدهها، بسیاری از کودکآزاریها اطلاع داده نمیشود؛ حتی گاهی پزشکانی که این موارد را درمییابند نیز با کتمان خانواده روبهرو میشوند.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
کودکآزاری از مواردی است که هر بار میتواند دل بسیاری را به درد بیاورد و در عین حال حفرههای خالی قوانین و نحوه مراقبتها را یادآوری میکند. نمونه اخیر، یعنی اتفاقاتی که برای دو دختر سنندجی رخ داده، از این دست است. چندی پیش خبرگزاری ایلنا مطلبی درباره وظایف اطرافیان در مواجهه با کودکآزاری منتشر کرد. طبق این مطلب و براساس تجربه و شنیدهها، بسیاری از کودکآزاریها اطلاع داده نمیشود؛ حتی گاهی پزشکانی که این موارد را درمییابند نیز با کتمان خانواده روبهرو میشوند.
البته کودکآزاری گستره وسیعی دارد و از ایجاد مانع در روند تحصیل تا تحقیر و توهین را در بر میگیرد. این دو دختر نیز به قصد کشتهشدن مورد آزار و اذیت قرار گرفته بودند و شرایط ویژهای داشتند. «مهدیه صالحی»، عضو هیئتعلمی دانشگاه علوم پزشکی ایران و فوقتخصص روانپزشکی کودک و نوجوان معتقد است: «سوءاستفادهای که از کودکان میشود، انواع مختلفی دارد. یک نوع آن جسمی است که به معنای آسیبرساندن به کودک است. نوع دیگر محرومیت است که کودک را از برخی حقوق خود محروم میکند؛ بهعنوان مثال، اجازه نمیدهند که درس بخواند. همچنین نوعی دیگر جنسی است که معمولا بسیار پرسروصداست. مدل عاطفی نیز وجود دارد که در آن کودک مکررا تحقیر شده و دعوا میشود. این موارد مدلهای سوءاستفاده از کودکان هستند. برخلاف آنچه ممکن است تصور کنیم، این مسائل در جامعه ما کم نیستند و فقط برخی از آنها مشخص میشوند یا موارد شدیدتر نمایان میشوند».
این متخصص به تجربیات خود در بیمارستان اشاره میکند و میگوید: «تقریبا هر یکی، دو ماه کودکانی داریم که متوجه میشویم مورد سوءاستفاده قرار گرفتهاند. این کودکان ممکن است با آسیبهای بدنی به بیمارستان مراجعه کنند یا آثار شکستگیهای استخوان روی بدنشان وجود داشته باشد. مواردی از کودکآزاری در بیمارستانهای کودکان دیده میشود که مثلا کودکان با کبودیهای بدنی، آثار سوختگی یا شکستگیهای متعدد مراجعه میکنند. گاهی این موارد معمولا بزرگ و پرسروصدا میشوند و بهطور واضح آسیبزننده برای کودک است. در سوءاستفاده از کودکان، گاهی والدین خود از کودکان سوءاستفاده میکنند یا نزدیکان آنها مانند اقوام نزدیک. بنابراین، هرکسی که سوءاستفاده از کودکان را مشاهده میکند، ازجمله همسایهها، پزشکان و معلمان، مسئولیت دارد که این موارد را گزارش دهد. ما آمار دقیقی از کودکآزاری در ایران نداریم و بسیاری از این سوءاستفادهها بهعنوان یک راز در خانوادهها باقی میمانند. در بیمارستانها نیز بسیاری از مسائل به دلیل عدم افشا باقی میمانند. بهعنوان مثال، گاهی پزشکان احساس میکنند نیازی به گزارشدادن نیست یا دیگران نیز گزارش نمیکنند».
اما کودکان آسیبپذیرترین افراد هستند و آنقدر توانمندی و آگاهی ندارند که بتوانند اتفاقات پیشآمده را بیان کنند و راهحلی برای درد و زخم خود پیدا کنند. حتی از خدمات یا نحوه گزارش به اورژانس اجتماعی آگاهی ندارند. بهخصوص این ماههای گذشته که مدارس و آموزش حضوری تعطیل بود. البته این نقصان همواره وجود دارد که در نهایت هر گزارشی حتی به مسئولان مدرسه شاید نتواند کمکی به آنان بکند. شاید وظیفه ما این است که نسبت به چنین اتفاقاتی در اطرافمان بیتفاوت نباشیم و با نخستین برخورد با چنین خانوادههایی فورا با مجموعههایی همچون اورژانس اجتماعی با شماره ۱۲۳ و پلیس تماس بگیریم و مطمئن باشیم که اطلاعات محفوظ است.
