با وابستگی بیشتر به نفت و گاز منطقه
چین جای آمریکا را در خلیج فارس تنگ میکند
دیپلماسی ایرانی: برای سالها عقل متعارف سیاست خارجی حکم میکرد که تنها شریک راهبردی پایدار برای کشورهای خلیج فارس، ایالات متحده است. حالا این نظریه با یک واقعیت مورد خدشه قرار گرفته است: مهمترین واردکننده نفت از کشورهای خلیج فارس، چین است و همزمان اهداف راهبردی چین به طور فزایندهای به ثبات در خاورمیانه گره خورده است. پکن در سالهای اخیر موتور محرکه رشد تولیدکنندگان نفتی منطقه بوده است. 72 درصد از کل نفت مصرفی چین از خارج از کشور تأمین میشود و این اهمیت ژئوپليتیک واردات نفت را افزایش میدهد. در سال 2019، صادرات نفت عربستان سعودی به چین 47 درصد افزایش یافت و عربستان حالا 16.5 درصد از کل واردات نفت چین را به خود اختصاص داده است. عراق سومین عرضهکننده نفت و عمان، کویت، ایران و امارات متحده عربی به ترتیب ششمین، هفتمین، هشتمین و نهمین تأمینکننده نفت چین هستند. خلیج فارس در مجموع 40 درصد از واردات نفت چین را تأمین میکند. گاز طبیعی نیز یکی از سوختهایی است که در سبد انرژی چین به سرعت جای خود را باز میکند. پیشبینی میشود تا سال 2040، مصرف گاز چین از هفت به 14 درصد برسد. هماکنون قطر 20 درصد از گاز وارداتی
چین را تأمین میکند و قرار است که تا 22 سال آینده، واردات گاز مایع از خلیج فارس به 30 درصد برسد.
در سالهای 2016 و 2018، شی جینپینگ دو بار از منطقه دیدار کرد. پکن علاقهمند است تا از واردات راهبردیاش محافظت کند، بنابراین در سال 2008 یک شناور چرخان ضددزدی دریایی در آبهای اقیانوس هند مستقر و در سال 2017 اولین پایگاه نظامیاش را در جیبوتی احداث کرد. دیپلماتهای چینی بیشتر در منطقه حضور دارند و مسئولیت فرستاده ویژه خاورمیانه فراتر از موضوع اسرائیل - فلسطین، دستور کار دیپلماتیک گستردهتری را شامل میشود. خلیج فارس نیز به خاطر رفاه اقتصادیاش بیش از پیش به چین متکی است. چین دومین مصرفکننده نفت عربستان با 16 درصد از مجموع نفت صادراتی عربستان، درست بعد از ژاپن قرار دارد. به همین ترتیب چین از مشتریان اصلی صادرات نفت دیگر کشورهای خلیج فارس است. فراتر از نفت، چین مهمترین شریک تجاری و شریک سرمایهگذاری کشورهای منطقه نیز محسوب میشود. پکن در محاسبات راهبردی کشورهای خلیج فارس جایگاه ویژهای دارد: ارائه امتیازات قابلملاحظه به شرکتهای چینی در میادین نفتی، خرید تجهیزات نظامی چینی و امضای توافقنامههای راهبردی. به این ترتیب قدرت نرم چین در منطقه رو به افزایش است.
منبع: شورای آتلانتیک
دیپلماسی ایرانی: برای سالها عقل متعارف سیاست خارجی حکم میکرد که تنها شریک راهبردی پایدار برای کشورهای خلیج فارس، ایالات متحده است. حالا این نظریه با یک واقعیت مورد خدشه قرار گرفته است: مهمترین واردکننده نفت از کشورهای خلیج فارس، چین است و همزمان اهداف راهبردی چین به طور فزایندهای به ثبات در خاورمیانه گره خورده است. پکن در سالهای اخیر موتور محرکه رشد تولیدکنندگان نفتی منطقه بوده است. 72 درصد از کل نفت مصرفی چین از خارج از کشور تأمین میشود و این اهمیت ژئوپليتیک واردات نفت را افزایش میدهد. در سال 2019، صادرات نفت عربستان سعودی به چین 47 درصد افزایش یافت و عربستان حالا 16.5 درصد از کل واردات نفت چین را به خود اختصاص داده است. عراق سومین عرضهکننده نفت و عمان، کویت، ایران و امارات متحده عربی به ترتیب ششمین، هفتمین، هشتمین و نهمین تأمینکننده نفت چین هستند. خلیج فارس در مجموع 40 درصد از واردات نفت چین را تأمین میکند. گاز طبیعی نیز یکی از سوختهایی است که در سبد انرژی چین به سرعت جای خود را باز میکند. پیشبینی میشود تا سال 2040، مصرف گاز چین از هفت به 14 درصد برسد. هماکنون قطر 20 درصد از گاز وارداتی
چین را تأمین میکند و قرار است که تا 22 سال آینده، واردات گاز مایع از خلیج فارس به 30 درصد برسد.
در سالهای 2016 و 2018، شی جینپینگ دو بار از منطقه دیدار کرد. پکن علاقهمند است تا از واردات راهبردیاش محافظت کند، بنابراین در سال 2008 یک شناور چرخان ضددزدی دریایی در آبهای اقیانوس هند مستقر و در سال 2017 اولین پایگاه نظامیاش را در جیبوتی احداث کرد. دیپلماتهای چینی بیشتر در منطقه حضور دارند و مسئولیت فرستاده ویژه خاورمیانه فراتر از موضوع اسرائیل - فلسطین، دستور کار دیپلماتیک گستردهتری را شامل میشود. خلیج فارس نیز به خاطر رفاه اقتصادیاش بیش از پیش به چین متکی است. چین دومین مصرفکننده نفت عربستان با 16 درصد از مجموع نفت صادراتی عربستان، درست بعد از ژاپن قرار دارد. به همین ترتیب چین از مشتریان اصلی صادرات نفت دیگر کشورهای خلیج فارس است. فراتر از نفت، چین مهمترین شریک تجاری و شریک سرمایهگذاری کشورهای منطقه نیز محسوب میشود. پکن در محاسبات راهبردی کشورهای خلیج فارس جایگاه ویژهای دارد: ارائه امتیازات قابلملاحظه به شرکتهای چینی در میادین نفتی، خرید تجهیزات نظامی چینی و امضای توافقنامههای راهبردی. به این ترتیب قدرت نرم چین در منطقه رو به افزایش است.
منبع: شورای آتلانتیک