امیرکبیر ایران‌دوست

امیرکبیر، صدراعظم دوران ناصرالدین‌شاه، قهرمان ملی است که همواره از منافع شخصی خود گذشت کرد تا بتواند منفعت عموم جامعه را تأمین کند و این‌گونه جان‌نثاری کرد که بتواند الگویی برای میهن‌دوستان باشد.

1- امیرکبیر شخصیت بسیار ایران‌دوست و فرهنگ‌دوستی داشت و سیاست‌مدار به معنای واقعی کسی است که همه‌چیزش ایران است و او در آن دوره سه سال و هفت‌ماهی که در دوران ناصرالدین‌شاه قاجار که صدراعظم بود، همه شهامت و تدبیرات خود را به کار گرفت که در برخورد خود با عوامل خارجی و برخورد با مسائل داخلی که در دربار می‌گذشت، بتواند کشور را سروسامانی دهد و همچنین او به دنبال برخورد با کسانی بود که به دنبال سود شخصی بودند و کسانی را که رجل بیگانه بودند و منافع فردی و شخصی خود را از این طریق کسب می‌کردند، از دربار طرد می‌کرد.امیرکبیر کسی بود که برای دور نگه‌داشتن ناصرالدین‌شاه در آن دوران خیلی کوتاه صدارت، با گوشزدهای فراوانی برای مملکت‌داری و مسائل سیاسی شاه را راهنمایی می‌کرد. ناصرالدین‌شاه امیرکبیر را پدر خود می‌دانست و از کودکی تحت تربیت امیر قرار داشت. اما در زمان پادشاهی ناصرالدین‌شاه، امیرکبیر در دورانی بود که همه علیه او بودند چون شخصیت خیرخواه و نگاهش مثبت بود و به سازندگی ایران فکر می‌کرد و کسانی که نگاه فردی و منفعت‌های شخصی دارند، نسبت به این نوع شخصیت‌هایی که به دنبال منافع عمومی هستند، احساس خطر می‌کنند چون منافع‌شان را تحت‌الشعاع سیاست‌های خود قرار می‌دهند و برای سودجویی‌های فردی‌شان مانع‌تراشی می‌کنند.امیرکبیر خدمات فراوانی برای کشورمان داشته است، از درگیری‌های او با دولت‌های روسیه و انگلیس گرفته، تا خدمات فرهنگی او درباره تأسیس روزنامه و ایجاد مدرسه دارالفنون و یک سالن تئاتر در آن زمان و به هر حال پیگیری مسائلی که به آنها معتقد بود، از او سیاست‌مداری ایران‌دوست ساخته بود. او سیاست‌های راهبردی داشت که درباره پیشرفت‌هایی برای مردم بود و در جاهایی مقابل فرهنگ منحط جامعه ایستادگی و زمینه‌هایی را برای ورود کشور به سربلندی و افتخار برای ایران ایجاد می‌کرد. به هر حال، به آن شکلی که بدخواهان در اطراف ناصرالدین‌شاه قاجار بودند، می‌خواستند امیرکبیر را خلع کنند و شخص دیگری را جایش بنشانند که درواقع دست‌نشانده انگلیس باشد و او میرزا آقا خان نوری بود. شاه جوان بود و تحت تأثیر عوامل دربار و مادرش قرار گرفت و آنها خیلی دسیسه می‌کردند که بقبولانند امیرکبیر به دنبال گرفتن تاج و تخت ناصرالدین‌شاه است اما آنچه در تاریخ آمده است، همه خبر از خیرخواهی او برای وطن می‌دهد و گوشه چشمی نیز به تاج و تخت ناصرالدین‌شاه نداشته است. پس از مرگ امیرکبیر هر جایی ناصرالدین‌شاه در امور سلطنت گیر می‌کرد، می‌گفت: اگر امیر زنده بود، اوضاع به این منوال نبود. امیرکبیر در آن دوران کوتاه صدارتش یک‌سری کارهایی کرده بود؛ حتی قبل‌تر از آن.
2- سریال «امیرکبیر» که من در آن نقش ناصرالدین‌شاه را بازی می‌کردم، در زمان خودش ارتباط خوبی با تماشاگران داشت؛ به این دلیل که آنچه را باید در آن حیطه امکان‌پذیر بود، نشان می‌داد. به هر حال، به دلیل محدودیت‌هایی که زمان سریال و این مسائل اجازه می‌داد، سریال نیز به مسائل، مشکلات و وضعیت تاریخی آن پرداخته و در زمینه ارتباطات عاطفی امیرکبیر و شاه هم اشاره‌هایی کرده بود و در واقع مسائل مرتبط با شاه و به تخت‌نشستن‌ او و قبل از آن وضعیت سیاسی و مسائل جامعه ایران آن دوران را مطرح می‌کرد و آقای زاهدی نویسنده و سعید نیک‌پور کارگردان سعی کرده بودند با طرح این مسائل بیشتر به تماشاگر نزدیک شوند.
کارگردان نیز به بهترین وجه عوامل و عناصری را که وجود داشت، دعوت به کار کرد و همه به‌شدت زحمت کشیدند که با دل و جان این سریال را شکل دهند و با آنکه آن زمان جنگ بود و گاهی بمباران و قطعی برق مدام اتفاق می‌افتاد، اوضاع خیلی نامناسب بود اما همکاران سعی می‌کردند بتوانند به کار ادامه دهند، در ارتباط با مردم قرار گیرند و نتیجه خوبی داشته باشند و عکس‌العمل تماشاگران در آن سال و سال‌های بعد که دوباره امیرکبیر برایشان از تلویزیون پخش شد، بسیار مثبت بود و در آن روزگار گویای مسائلی بود که با مطرح‌کردن شخصیت امیرکبیر برایشان قابل فهم می‌شد.
3- با توجه به حضور کشورهای بیگانه و دخالت در امور کشوری در زمان ناصرالدین‌شاه، امیرکبیر همواره با روحیه مصلحت‌اندیشی و شجاعانه خود در تلاش بود منفعت عموم مردم را حفظ کند و بر اساس شناخت سیاسی و علمی خود جامعه را در جهت پیشبرد اهداف متعالی پیش ببرد و همین عامل باعث شده است که عملکرد امیرکبیر در تاریخ ماندگار شود. او خیرخواه ملت ایران بود و او برای نشان‌دادن این قضیه خدماتی را برای ملت انجام داده و همواره به دور از خودخواهی و خودپسندی به دنبال منافع مملکت در برابر داخلی‌های خودفروش و بیگانگان بود و این بهترین دلیل برای دامنه‌داربودن تأثیرش تا این روزهاست و هر وطن‌دوستی، به چنین نگاهی توجه و احترام نشان می‌دهد.

امیرکبیر، صدراعظم دوران ناصرالدین‌شاه، قهرمان ملی است که همواره از منافع شخصی خود گذشت کرد تا بتواند منفعت عموم جامعه را تأمین کند و این‌گونه جان‌نثاری کرد که بتواند الگویی برای میهن‌دوستان باشد.

1- امیرکبیر شخصیت بسیار ایران‌دوست و فرهنگ‌دوستی داشت و سیاست‌مدار به معنای واقعی کسی است که همه‌چیزش ایران است و او در آن دوره سه سال و هفت‌ماهی که در دوران ناصرالدین‌شاه قاجار که صدراعظم بود، همه شهامت و تدبیرات خود را به کار گرفت که در برخورد خود با عوامل خارجی و برخورد با مسائل داخلی که در دربار می‌گذشت، بتواند کشور را سروسامانی دهد و همچنین او به دنبال برخورد با کسانی بود که به دنبال سود شخصی بودند و کسانی را که رجل بیگانه بودند و منافع فردی و شخصی خود را از این طریق کسب می‌کردند، از دربار طرد می‌کرد.امیرکبیر کسی بود که برای دور نگه‌داشتن ناصرالدین‌شاه در آن دوران خیلی کوتاه صدارت، با گوشزدهای فراوانی برای مملکت‌داری و مسائل سیاسی شاه را راهنمایی می‌کرد. ناصرالدین‌شاه امیرکبیر را پدر خود می‌دانست و از کودکی تحت تربیت امیر قرار داشت. اما در زمان پادشاهی ناصرالدین‌شاه، امیرکبیر در دورانی بود که همه علیه او بودند چون شخصیت خیرخواه و نگاهش مثبت بود و به سازندگی ایران فکر می‌کرد و کسانی که نگاه فردی و منفعت‌های شخصی دارند، نسبت به این نوع شخصیت‌هایی که به دنبال منافع عمومی هستند، احساس خطر می‌کنند چون منافع‌شان را تحت‌الشعاع سیاست‌های خود قرار می‌دهند و برای سودجویی‌های فردی‌شان مانع‌تراشی می‌کنند.امیرکبیر خدمات فراوانی برای کشورمان داشته است، از درگیری‌های او با دولت‌های روسیه و انگلیس گرفته، تا خدمات فرهنگی او درباره تأسیس روزنامه و ایجاد مدرسه دارالفنون و یک سالن تئاتر در آن زمان و به هر حال پیگیری مسائلی که به آنها معتقد بود، از او سیاست‌مداری ایران‌دوست ساخته بود. او سیاست‌های راهبردی داشت که درباره پیشرفت‌هایی برای مردم بود و در جاهایی مقابل فرهنگ منحط جامعه ایستادگی و زمینه‌هایی را برای ورود کشور به سربلندی و افتخار برای ایران ایجاد می‌کرد. به هر حال، به آن شکلی که بدخواهان در اطراف ناصرالدین‌شاه قاجار بودند، می‌خواستند امیرکبیر را خلع کنند و شخص دیگری را جایش بنشانند که درواقع دست‌نشانده انگلیس باشد و او میرزا آقا خان نوری بود. شاه جوان بود و تحت تأثیر عوامل دربار و مادرش قرار گرفت و آنها خیلی دسیسه می‌کردند که بقبولانند امیرکبیر به دنبال گرفتن تاج و تخت ناصرالدین‌شاه است اما آنچه در تاریخ آمده است، همه خبر از خیرخواهی او برای وطن می‌دهد و گوشه چشمی نیز به تاج و تخت ناصرالدین‌شاه نداشته است. پس از مرگ امیرکبیر هر جایی ناصرالدین‌شاه در امور سلطنت گیر می‌کرد، می‌گفت: اگر امیر زنده بود، اوضاع به این منوال نبود. امیرکبیر در آن دوران کوتاه صدارتش یک‌سری کارهایی کرده بود؛ حتی قبل‌تر از آن.
2- سریال «امیرکبیر» که من در آن نقش ناصرالدین‌شاه را بازی می‌کردم، در زمان خودش ارتباط خوبی با تماشاگران داشت؛ به این دلیل که آنچه را باید در آن حیطه امکان‌پذیر بود، نشان می‌داد. به هر حال، به دلیل محدودیت‌هایی که زمان سریال و این مسائل اجازه می‌داد، سریال نیز به مسائل، مشکلات و وضعیت تاریخی آن پرداخته و در زمینه ارتباطات عاطفی امیرکبیر و شاه هم اشاره‌هایی کرده بود و در واقع مسائل مرتبط با شاه و به تخت‌نشستن‌ او و قبل از آن وضعیت سیاسی و مسائل جامعه ایران آن دوران را مطرح می‌کرد و آقای زاهدی نویسنده و سعید نیک‌پور کارگردان سعی کرده بودند با طرح این مسائل بیشتر به تماشاگر نزدیک شوند.
کارگردان نیز به بهترین وجه عوامل و عناصری را که وجود داشت، دعوت به کار کرد و همه به‌شدت زحمت کشیدند که با دل و جان این سریال را شکل دهند و با آنکه آن زمان جنگ بود و گاهی بمباران و قطعی برق مدام اتفاق می‌افتاد، اوضاع خیلی نامناسب بود اما همکاران سعی می‌کردند بتوانند به کار ادامه دهند، در ارتباط با مردم قرار گیرند و نتیجه خوبی داشته باشند و عکس‌العمل تماشاگران در آن سال و سال‌های بعد که دوباره امیرکبیر برایشان از تلویزیون پخش شد، بسیار مثبت بود و در آن روزگار گویای مسائلی بود که با مطرح‌کردن شخصیت امیرکبیر برایشان قابل فهم می‌شد.
3- با توجه به حضور کشورهای بیگانه و دخالت در امور کشوری در زمان ناصرالدین‌شاه، امیرکبیر همواره با روحیه مصلحت‌اندیشی و شجاعانه خود در تلاش بود منفعت عموم مردم را حفظ کند و بر اساس شناخت سیاسی و علمی خود جامعه را در جهت پیشبرد اهداف متعالی پیش ببرد و همین عامل باعث شده است که عملکرد امیرکبیر در تاریخ ماندگار شود. او خیرخواه ملت ایران بود و او برای نشان‌دادن این قضیه خدماتی را برای ملت انجام داده و همواره به دور از خودخواهی و خودپسندی به دنبال منافع مملکت در برابر داخلی‌های خودفروش و بیگانگان بود و این بهترین دلیل برای دامنه‌داربودن تأثیرش تا این روزهاست و هر وطن‌دوستی، به چنین نگاهی توجه و احترام نشان می‌دهد.