پیشنهادهایی به والدین و آموزگاران
با بچهها چگونه رفتار کنیم؟
کودکان و نوجوانان ما از ماههاست که در بحران زندگی میکنند. آنان بسیار شکنندهاند و در معرض آسیب روانی هستند.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
کودکان و نوجوانان ما از ماههاست که در بحران زندگی میکنند. آنان بسیار شکنندهاند و در معرض آسیب روانی هستند.
آنها ممکن است این روزها ترسیده باشند، اما ترسشان را با پرخاش نشان بدهند یا بیحوصله و مضطرب باشند. پرخاش و اضطراب و بیحوصلگی با نصیحت یا کوچک نشاندادن ترس درمان نمیشود.
بدتر از نصیحت، تمسخر و کوچکشمردن ترس و اضطراب آنان است.
اگر شما معلم یا پدر و مادر هستید، پیش از هر چیز به یاد داشته باشید که بسیاری از کودکان و نوجوانان این روزها از بیخوابی، زودرنجی، افت تمرکز و ترس رنج میبرند. آنها معمولا ترس و رنج را به شیوههای مختلف بروز میدهند. بررگسالان باید قبل از هر تحلیل سیاسی یا اخلاقی، این نگرانی و ترس را ببینید و به رسمیت بشناسند.
شما هم ممکن است بترسید. نگران جان خودتان و کودکان و نوجوانانتان و خانواده و بستگانتان باشید. مراقب باشید که واکنشهای عصبی و غیرقابل کنترل شما، اثری ویرانگر دارد.
سختترین کار همینجاست؛ در حالی که خودتان ترسیدهاید و نگرانید، باید خونسردی خود را حفظ کنید و نگرانی بچههایتان را برطرف کنید.
یکی از بهترین راهها ضمن انجام مراقبتهای لازم برای حفظ سلامتیتان، انجام کارهایی است که بتواند حواس بچهها را پرت کند. یادتان باشد، آنان را یکی، دو روز راحت بگذارید و تکلیفهای مدرسه و... را فراموش کنید. دیدن فیلم، انجام بازی، خواندن کتاب و کارهای مختلف دیگر بهصورت گروهی یکی از این راههاست.
با این همه، کودکان و نوجوانان این روزها بیش از هر چیز به همدلی، توجه و شنیدهشدن نیاز دارند، نه اصلاحشدن. با آنان حرف بزنید، اما اگر میخواهید گفتوگو آغاز شود، با پرسشهای باز شروع کنید، نه با قضاوت. بپرسید: «این روزها بیشتر چه حسی داری؟» یا «وقتی این خبرها را میبینی چه فکری میکنی؟». اجازه دهید سکوت کنند، لازم نیست فورا جواب بدهند؛ سکوت هم بخشی از گفتوگو است.
از آنها نخواهید «قوی باشند». به آنها نگویید «مهم نیست» و از آنها نخواهید دقیقا مثل شما فکر کنند.
در خانه، فضا را امن کنید؛ امن نه به معنای حذف اختلاف نظر، بلکه به معنای حذف تحقیر و تمسخر. کودک و نوجوان باید بداند میتواند حرف بزند بدون آنکه برچسب بخورد. اگر با نظرش مخالفید، مخالفت را محترمانه بیان کنید. گفتوگو را به رقابت تبدیل نکنید.
اگر نشانههای شدید اضطراب، افسردگی یا انزوا میبینید، کمک حرفهای گرفتن را عادی جلوه دهید. مراجعه به مشاور یا روانشناس نشانه ضعف نیست.
گفتوگو با نوجوانان پروژهای یکروزه نیست؛ ممکن است امروز سکوت کنند و هفته بعد حرف بزنند. صبور باشید. حضور آرام و قابل اعتماد شما، بیش از هر سخنرانی بلندی اثر خواهد داشت.
آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.
