علی طربی: بازی در نمایش ایرانی کار هر کسی نیست

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

ایران‌تئاتر: علی طربی، کارگردان، نمایش «خونه قمرخانوم» نوشته شه‌ناز روستایی را در سالن استاد جعفر والی تالار محراب روی صحنه می‌برد. ‌علی طربی، کارگردان نمایش، درباره فضای «خونه قمرخانوم» گفت: «قصه نمایش در یکی از خانه‌های قدیمی می‌گذرد؛ خانه‌هایی که هفت، هشت یا حتی  ۱۰ خانواده در آنها زندگی می‌کردند و همه چیز مشترک بود؛ از حیاط گرفته تا سرویس بهداشتی. در چنین فضایی، روابط انسانی شکل خاصی داشت؛ همدلی، همراهی و در عین حال حسادت‌ها و رقابت‌های کوچک روزمره. در نمایش ما، شخصیت قمرخانم حضور فیزیکی ندارد، اما وصیتی از او باقی مانده است. او خانه را میان فامیل تقسیم ‌و تأکید کرده هر‌کس فقط در خانه خود زندگی کند، نه بتواند بفروشد و نه اجاره بدهد. ایده این بوده که آدم‌هایی که به هم می‌خورند و از جنس هم هستند، کنار هم بمانند. این نوع زیست جمعی در گذشته بسیار پررنگ‌تر بود. من حتی درباره این سبک زندگی تحقیق و آمارگیری کردم؛ واقعا میزان همدلی و باخبربودن آدم‌ها از حال یکدیگر قابل توجه بود. طبیعی است که در چنین فضایی، هم مهربانی هست، هم تنش. در نمایش نیز این روابط را می‌بینیم؛ جاهایی دلسوزی، جاهایی اذیت‌کردن و درگیری‌هایی که از دل موقعیت شخصیت اصلی، «زیور»، شکل می‌گیرد. زیور زنی بیوه است که با ماجراهایی روبه‌رو می‌شود که ترجیح می‌دهم جزئیاتش را برای مخاطب حفظ کنم». او ادامه داد: «من همیشه به نمایش‌های ایرانی علاقه‌مند بوده‌ام. پیش‌تر سیاه‌بازی کار کرده بودم اما این ‌بار تصمیم گرفتم سراغ متنی ایرانی با حال‌وهوایی متفاوت بروم. وقتی متن خانم شه‌ناز روستایی را خواندم، دیدم هم جذابیت نمایشی دارد و هم طنز ظریفی در آن هست؛ بنابراین انتخابش کردم». این هنرمند درباره روند تولید نمایش توضیح داد: «تقریبا یک سال پیش کار را شروع کردیم، اما به ‌دلیل شرایط و اتفاقاتی که در کشور رخ داد، اجرا چند بار به تعویق افتاد. اگر بخواهم صرفا زمان تمرین‌ها را حساب کنم، حدود سه ماه تمرین داشتیم، ولی کل فرایند نزدیک به یک سال طول کشید». کارگردان نمایش درباره طراحی صحنه و زمان وقوع داستان گفت: «فضای نمایش را به دهه‌های ۴۰ و ۵۰ بردیم. حتی در دیالوگ‌ها هم این نشانه‌ها وجود دارد. تمام اتفاقات در حیاط خانه رخ می‌دهد؛ حوضی در وسط صحنه قرار دارد و معماری فضا حال‌وهوای سنتی دارد؛ انگار خانه‌ای قدیمی از دوره‌های قبل باقی مانده و تا آن دهه‌ها امتداد پیدا کرده است. درهایی برای هر خانواده طراحی شده که محل ورود و خروج شخصیت‌هاست و پنجره‌هایی که حس زیست جمعی را تقویت می‌کند». به گفته این هنرمند، تولید و اجرای نمایش ایرانی بسیار دشوار است.

آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.