هرکسی که قدرت دارد، غرامت می‌گیرد

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

در نظم نوین بین‌الملل که «قدرت» بار دیگر بر «علم حقوق و قوانین بین‌الملل» تقدم یافته، فهم درست از نسبت دیپلماسی و میدان، خط‌کشی راهبردی هر کنشگری است. ایران در روزگار پساجنگ تلاش دارد در قامت یک «قدرت» ظاهر شود؛ بنابراین میدان دیپلماتیک، همراه با پشتوانه‌ قدرت نظامی و اقتصادی با «جبر ژئوپلیتیکی» که کارت تنگه هرمز را برای ایران به ارمغان آورده، معادلات منطقه را تحت تأثیر قرار داده است.

در چنین زمینه‌ای است که ماجرای امارات متحده عربی، از یک اختلاف مرزی ساده فراتر می‌رود و به مسئله‌ای راهبردی برای امنیت غرب‌ آسیا بدل می‌شود. کشوری که به جای تکیه بر همسایگی تاریخی و پیوندهای تمدنی با ایران، اشتباه محاسباتی اتکا به اسرائیل و آمریکا را مرتکب شده؛ اشتباهی که ریشه در میراث استعماری و اقتصاد وابسته دارد. از استقرار صدها شرکت صهیونیستی و آموزش نیروهای لجستیک نظامی که در جنگ تحمیلی سوم، علیه ایران استفاده شدند تا ادعاهای پوشالی‌؛ پرونده امارات را پر از رفتارهای خصمانه‌ای کرد که دیگر قابل اغماض نبود و ایران را وادار به دفاع مشروع از خود کرد. ازاین‌رو در گفت‌وگو با سارا فلاحی، عضو کمیسیون امنیت ملی، از آخرین روند دیپلماتیک ایران پساجنگ پرسیدیم و او از «بازی با کارت‌ ایران قدرتمند» در منطقه گفت و معتقد بود در نظام بین‌الملل، بازنده هر نبردی مجبور به پرداخت غرامت است، بنابراین هرکس قدرت دارد، غرامت می‌گیرد. آنچه در ادامه می‌آید، تصویری از آینده نظم امنیتی خلیج‌ فارس و جایگاه ایران در منطقه از نگاه این نماینده مجلس است. «دیپلماسی بدون پشت‌گرمی، اعتبارش را در ترازوی نقد ملت از دست می‌دهد»، سارا فلاحی، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس، می‌گوید با این پیش‌فرض پای به اجلاس‌های بین‌المللی می‌گذارد. او معتقد است در هر حضور دیپلماتیک، نخستین پرسشی که با خود مطرح می‌کند، این است: «دستاورد ما برای ملت چه بود؟» و این یعنی عبور از تشریفات به سوی خروجی عینی. به باور او، بریکس فقط یک نهاد اقتصادی نیست، بلکه تریبونی برای «روایت صحیح از خود» است؛ فرصتی که ایران پساجنگ از آن به‌خوبی بهره می‌برد. او که در ‌بسیاری از اجلاس‌های بین‌المللی حضور داشته، در بررسی حضور ایران در اجلاس اخیر بریکس؛ تغییر محسوس نگاه به ایران را تأیید می‌کند و می‌گوید «نگاه هیئت‌های دیپلماتیک به کشورمان در حقیقت یک ایران متفاوت است». به هر حال در جهان سیاست، همچنان «قدرت» است که قواعد را می‌نویسد. فلاحی با این جمله از «جبر ژئوپلیتیکی» می‌گوید که ایران چهار دهه از آن بهره برده؛ همان تنگه هرمز که «ارزانی خدا» است. و در همین زمینه است که موضوع امارات گره می‌خورد. او در پاسخ به این سؤال که ریشه زیاده‌خواهی‌های امارات از کجا می‌آید؟ و چرا از همسایگی یکباره به همراهی با اسرائیل و آمریکا برای حمله به ایران روی آورده، می‌گوید: امارات از حدود ۱۹۹۰، پس از فروپاشی شوروی، با خاندان بن‌زاید مسیری تازه برگزید؛ اتحاد با صهیونیست‌ها برای یافتن یک حامی منطقه‌ای. اما قضیه عمیق‌تر از یک انتخاب تاکتیکی است. بسیاری از اختلافات مرزی در منطقه «از‌جمله جزایر» میراث استعمار انگلیس است. انگلیسی‌ها هنگام خروج از منطقه در ۱۹۷۰ نمی‌خواستند یک خلیج فارس آرام بر جای بگذارند؛ پس تخم اختلافات قومی، مذهبی و مرزی را پاشیدند. امروز «غرب آسیا» پر است از پتانسیل منازعه؛ از طرح «اسرائیل بزرگ» تا پاکستان کودتاخیز و مسئله کشمیر در هند، از اختلافات عراق و کویت تا قطر و عربستان. در همین شرایط ۶۰ درصد انرژی جهان هم در همین جغرافیا انباشته شده است.

امارات در جست‌وجوی تکیه‌گاه به اسرائیل پناه برده

او در ادامه افزود: امارات در این میدان، کشوری کوچک با اقتصادی وابسته (۶۰ درصد نیروی کار مؤثر خارجی) و بدون دانش بومی عمیق است. پس طبیعی است که به دنبال تکیه‌گاه باشد، اما اشتباه محاسباتی بزرگش، انتخاب اسرائیل و آمریکاست. انگلیسی‌ها هم از گذشته به آن جسارتِ «گنده‌گویی» درباره جزایر را داده‌اند؛ بنابراین امارات امروز مانند کودکی است که پشت آدم‌ قدرتمندی پنهان‌ شده و هرازگاهی سرک می‌کشد. ما براساس نقش تاریخی و تمدنی «برادر بزرگ‌تر»، همواره پدرانه گذشتیم، اما گاهی پدر مجبور است کودک شلوغ را تنبیه کند. فلاحی با اشاره به اینکه «بالای ۵۰۰ شرکت صهیونیستی در پوشش‌های مختلف در امارات فعال‌اند» افزود: انواع قاچاق مشروبات و کالاهای ضد فرهنگی به ایران از این مسیر انجام می‌شود. حتی بالای هزار‌و ۵۰۰ نیروی مزدور از دیگر کشورها در امارات آموزش می‌بینند تا در یک درگیری احتمالی زمینی، عملیات هلی‌بورن علیه ایران انجام دهند. آنجا اسرائیلی‌ها مستقرند، آمریکایی‌ها کمک می‌کنند. حتی در جنگ ۱۲‌روزه و جنگ تحمیلی سوم، خدمات لجستیکی مستقیم به رژیم صهیونیستی دادند. حتی در روز آتش‌بس، «سیری و لاوان» ما را از خاک امارات زدند. ما مستندات بالای ۵۰۰ صفحه‌ای به سازمان ملل ارائه دادیم. از سرمایه‌گذاری پولی تا کارزارهای حقوقی و بیانیه‌های تعرض‌آمیز علیه تمامیت ارضی ما، همه در کارنامه امارات ثبت است.

حامیان فرامنطقه‌ای   قابل اعتماد  نیستند

این نماینده مجلس در ادامه خاطرنشان می‌کند: قبلا در برابر چنین رفتارهایی کوتاه آمده بودیم. اما در جنگ تحمیلی سوم دفاع مشروع کردیم؛ چون از خاک و آسمان امارات علیه ما استفاده شد، ما هم پایگاه‌های آمریکایی را زدیم. پیام ما به امارات روشن است؛ جنگ تحمیلی سوم نشان داد که حامیان فرامنطقه‌ای قابل اعتماد نیستند. فلاحی با بیان اینکه «آمریکایی‌ها به اماراتی‌ها ثابت کردند که اولویت راهبردی‌شان اسرائیل است»، می‌افزاید: پایگاه در امارات را برای حمله به ایران در دفاع از اسرائیل ساختند، نه برای دفاع از امارات. ضمن اینکه اسرائیل طرح «اسرائیل بزرگ» را دارد. شهید لاریجانی نقل می‌کرد یکی از بزرگان امنیتی منطقه گفته بود اسرائیل برای ایران، ترکیه، پاکستان و عربستان برنامه دارد. شاید اگر عربستان این روزها منطقی‌تر عمل می‌کند؛ چون به فهمی از رفتار اسرائیل رسیده است. امارات اصلا در محاسبات جغرافیایی و توانمندی در سطح اسرائیل نیست. اسرائیل تقسیم‌بندی کرده که دشمن نزدیک ایران است و دشمن دور هم عربستان، ترکیه و پاکستان. با خود می‌گوید اول ایران، بعد سراغ آنها خواهم رفت. 

‌ما  دژ  مستحکم  در  منطقه هستیم

او با تأکید بر اهمیت نقش ایران در آینده امن منطقه می‌گوید: ما دژ مستحکمی هستیم که اجازه عبور به اسرائیل نداده‌ایم. به نفع کشورهای منطقه است که بیایند کنار ایران، نظم امنیتی جدید غرب‌ آسیا و خلیج‌ فارس را با هم بسازیم. ما تا پیش از این جنگ هیچ درگیری مستقیم با هم نداشتیم. خلیج‌ فارس با کشورهای فرامنطقه ناایمن است؛ امنیتش با رفتار مشترک کشورهای منطقه تأمین می‌شود. اینجا مال ماست. اگر احترام بگذارند، احترام می‌بینند، در غیر‌این‌صورت «آسیب جدی به امارات کاری ندارد». ما به روابط تاریخی و همسایگی وفاداریم، روزگاری همه این محدوده تحت حاکمیت هخامنشیان بود، بخشی از تمدن ما بودند. امارات اگر در کنار ایرانِ دژ مقاومت باشد، بهتر از همراهی با صهیونیست‌هایی است که به عراق، سوریه، لبنان و فلسطین، همه کشورهای عربی، بزرگ‌ترین خیانت را کرده‌اند. ما از آنها دفاع کردیم، نه به‌عنوان کشور عربی، بلکه به‌عنوان کشورهای مسلمان مظلوم.

این نماینده مجلس در توصیه‌ای به اماراتی‌ها هم می‌گوید: توصیه می‌کنم این نکته را جدی بگیرند که نتانیاهو از همه، حتی خانواده خودش استفاده ابزاری می‌کند. او آمده نیروهایش را در امارات مستقر کرده تا منطقه را به هم بریزد و از امارات سکوی پرش علیه ایران بسازد. فردا امارات را مثل دستمال کثیفی دور می‌اندازد. نتانیاهو آدمی بلندپرواز و متوهم است. منافع شخصی را بر منافع جمعی ترجیح می‌دهد. این «ماه‌ عسل» در آینده به «زهر عسل» تبدیل خواهد شد. امارات هم یکی از اهداف اسرائیل برای برهم‌زدن ژئوپلیتیک منطقه است.

امارات  فقط شریک نبود، بلکه متجاوز  به خاک  ما  بود

فلاحی در پاسخ به این سؤال که بحث غرامت هم مطرح است که حق طبیعی ایران است، اما این روزها امارات هم دنبال غرامت از ایران است؛ وضعیت حقوقی این مباحث چگونه خواهد بود؟ توضیح می‌دهد: اول اینکه غرامت را طرف شکست‌خورده جنگ پرداخت خواهد کرد، پس ایران به‌عنوان پیروز این نبرد می‌تواند به دنبال غرامت باشد، اما قسمت بد ماجرا این است که امارات بی‌سروصدا کمیته‌ای برای گرفتن غرامت از ما تشکیل داده. رسانه‌ای‌شدن بحث غرامت خطرناک است، چه از طرف ما باشد، چه طرف مقابل. واقعیت این است، ترامپ و نتانیاهو چیزی از حقوق بین‌الملل باقی نگذاشته‌اند. هرکس قدرت دارد، حرفش را می‌زند. ما در اینجا پیروز میدان هستیم. شکست‌خوردگان، کشورهای عربی منطقه‌اند که هم امتیاز دادند و هم کتک خوردند. ما کلی مستندات داریم؛ صد برابر آنها. طبق همان قواعد بین‌المللی که امارات به آن استناد می‌کند، کشوری که خاک و آسمانش را در اختیار دشمن طرف دیگر قرار دهد، شریک نیست، متجاوز است. ما از خود دفاع کردیم، آنها تجاوز کردند. در جوامع بین‌المللی قدرت تعیین‌کننده است و ما فعلا دست بالا را داریم، هم نظامی، هم اقتصادی. امیدوارم از این دست بالا در زمان مقتضی استفاده کنیم و بازی با کارت‌های‌مان دیر نشود. فلاحی در پاسخ به این سؤال که «پس از پایان جنگ، رابطه ما با کشورهای عربی چه شکلی خواهد شد؟»، هم توضیح داد: بارها گفته‌ایم ‌و در بریکس دیدید که وزیر خارجه ما با آرامش و دیپلماتیک پاسخ بی‌ادبی آنها را داد، چون ما جایگاه برتر را داریم. ما دست دوستی و برادری به سمت‌شان دراز کرده‌ایم؛ می‌خواهیم بنشینیم و راه‌حل مشترک برای منطقه پیدا کنیم. اگر بیایند، چه بهتر. اگر نیایند و فضا را ادامه دهند، متضرر اصلی خودشان هستند؛ از هر سه بعد اقتصادی، سیاسی و نظامی. اینها توان راهبردی مدیریت خود را در منطقه ندارند.