نگاهی به ورزش زنان در سال ۱۴۰۴؛ دو نقطه عطف، آیا دستاوردی خواهد داشت؟

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

ورزش زنان در سالی که رو به پایان است، با دو نقطه عطف مواجه شد. در کنار دستاوردهای فردی و تیمی که در رقابت‌های بین‌المللی سهم زنان بود، انتخاب ثریا آقایی به عنوان IOC Member و حاشیه‌های تیم ملی فوتبال زنان، ورزش این بخش را تحت تأثیر قرار داد.

در حالی که از آخرین عضویت یک ایرانی در نهاد بین‌المللی ورزش بیش از دو دهه می‌گذرد، این بار «کریستین کاونتری» رئیس جدید کمیته بین‌المللی المپیک که حمایت توماس باخ را همراه خود دارد، دست به کار شد و ثریا آقایی المپین بدمینتون را به عنوان یکی از اعضای این نهاد ورزشی انتخاب کرد. اگر اختیارات آقایی بر اساس منشور المپیک تعریف شده باشد، او می‌تواند نقش پررنگی از این پس در بازی‌های دیپلماسی ورزشی ایفا کند. عضو جدید کمیته بین‌المللی المپیک باید در زمینه برابری جنسیتی که در سال‌های اخیر به یکی از برنامه‌های اصلی IOC بدل شده بیشتر تلاش کند تا حداقل زنان ایرانی سهم حداکثری در مقابل مردان ورزشکار ایران داشته باشند. با اینکه این اتفاق، رخداد خوشایندی برای ورزش کشور است اما اگر آقایی خودش را در چارچوب تصمیمات و سیاست‌های کمیته ملی المپیک محدود کند تنها یک صندلی در IOC اشغال کرده که نمی‌تواند در جهت خواسته‌های المپیسم حرکت کند.

دومین مناقشه اصلی سال ۱۴۰۴ ورزش زنان، شرکت تیم ملی فوتبال در جام ملت‌های آسیا بود. تیمی که بدون آمادگی و تدارکات راهی مسابقات شد و با سه شکست به کار خود پایان داد. اما حذف از مسابقات پایان این حضور نبود. همزمان با درگیر نظامی ایران با آمریکا و اسرائیل، هفت بازیکن و عضو تیم ملی درخواست پناهندگی دادند که یکی از آنها خیلی زود از نیمه راه پشیمان شد و همراه دیگر اعضای تیم به مالزی رفت. در ادامه اعلام شد که سه بازیکن دیگر هم تصمیم مشابهی گرفته‌اند.

در این میان یکی دو بازیکن، در حالی که بیش از ۳۰۰ ساعت از قطعی اینترنت در ایران بنا به اطلاعات نت بلاکس می‌گذرد، با انتشار دو استوری حملات نظامی به ایران را محکوم کردند. اما این اقدام ملی‌پوشان فوتبال، با غافلگیری مسئولان فدراسیون فوتبال همراه شد. مهدی تاج رئیس این فدراسیون با شرکت در یک برنامه تلویزیونی با ادبیاتی جنسیت زده گفت که «اینها چون زن بودند ترسیده بودند، به هر حال ضعیف هستند». این در حالی است که در قیاس با فوتبال مردان، اتفاقا دختران و زنان فوتبالیست ایرانی قوی‌تر هستند که می‌توانند از موانع تبعیض‌های جنسیتی و نبود نگاه برابر به ورزش زن و مرد عبور کنند.

تاج شاید اگر می‌دانست که یکی دو روز قبل از اعزام تیم ملی به استرالیا، حمله نظامی به ایران رخ خواهد داد و تبعات تیم ملی فوتبال زنان به جهان سیاست هم خواهد کشید، جلوی این اعزام را می‌گرفت. اتفاقی که او تلاش دارد، با هزاران ادله و منطق آن را توجیه کند و بگوید که آنچه در استرالیا اتفاق افتاده روایتی واژگون و تحریف شده از حقیقت است و بازیکنان تیم ملی تحت تأثیر رسانه‌های خارجی دست به این کار زده‌اند. اینکه هر فردی حق دارد برای زندگی فردی و اجتماعی خود تصمیم بگیرد به هیچ سازمانی مربوط نیست، اما برای فدراسیون فوتبال که این روزها سعی دارد با راه و رویه «کج‌دار و مریز» هم در جام جهانی آقایان باشد و هم اعلام کند که از این مسابقات انصراف می‌دهد، این اتفاق می‌تواند دل‌نگرانی‌های بیشتری به وجود آورد.

آخرین گمانه‌زنی‌ها نشان می‌دهد که مسئولان ورزش و فدراسیون فوتبال به دنبال برگزاری مسابقات ایران در جام جهانی در مکزیک به جای آمریکا هستند. یعنی اگر این تلاش واقعی باشد، بیانگر این است که مسئولان ورزش کشور از اصول بین‌المللی کاملا نامطلع هستند. همین بی‌اطلاعی است که تیم ملی فوتبال زنان فارغ از مسائل حاشیه‌ای، بدون بازی تدارکاتی و بدون اینکه در ساختار ورزش کشور جایگاه تعریف شده‌ای داشته باشد، راهی استرالیا شد. اگر مسئولان و تصمیم گیرندگان ورزش کشور با همین نگاه نابرابر به ورزش نگاه کنند، انتظار موفقیت‌های ممتد و همیشگی از ورزش زنان یک خیال واهی خواهد بود. اتفاقی که سال‌هاست در حال رخ دادن است.

آخرین اخبار ورزش را از طریق این لینک پیگیری کنید.