شعری از یک فلسطینی برای مدرسه میناب

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

فاجعه حمله به مدرسه میناب در ذهن و یاد بسیاری نقش بسته است. آنچه در ادامه می‌آید  بخشی از شعری است که شاعر فلسطینی «علی هیبی» سروده است و مناف یحیی‌پور آن را ترجمه کرده است.

 ای میناب، برخیز!

 

مدرسه‌‌ آکنده بود از حس زندگی

حال و هوای بچه‌ها؛ پر از شور و شادی

ناگهان اما

پرنده‌ی مرگ آمد

قوشی شکارچی و کینه‌توز

با موجی از سگ‌های آتشین

 

میناب

معصومیت کودکی؛ هر تکه‌اش یک‌جا

روپوش‌های سبز؛ پراکنده از این سو تا به آن سو

زخمش می‌زند زردی پاییز

گاه با چنگ و گه با دندان نیش

 

میناب

مدرسه‌ای با کلاس‌هایی پر از کودکان 

کودکان؛ کتاب به دست و پر از شور بازی‌ها

مدرسه‌ای برای جستن دانش

حتی شده از چین

از سند

یا از هند

سرچشمه‌ی عطر خوش عشق و دوستی

جایی برای آموزش راه و رسم زندگی

 

میناب

باغ گل سرخ

در هر گلش، صبحی نفس می‌کشد

با هر زمزمه‌اش، گندم جوانه می‌زند

با هر لبخندش، بهار بیدار می‌شود

و گونه‌ها طعم عناب می‌دهند

 

میناب

خلاصه کنم، جنایتی فجیع

معصومیتی قربانیِ بمب‌های وحشی

اما به‌رغم هزارتوی نبودن و از میان رفتن

هم‌چنان مصمم به حضور

 

میناب

کلمه‌ای نیکو، چون درختی نیکو

(کلمه‌ای طیبه، چون شجره‌ طیبه)

که خدا بدان مثل می‌زند

کوه‌ها فروتنانه... فرو می‌ریزند

اما ریشه‌های درخت محکم و عمیق

تا عمق لایه‌ی هفتم زمین رفته

شاخه‌هایش بر فراز گنبد آسمان گسترده

و سرش تا فراتر از ابرها قد کشیده

 

میناب

فریادی صادقانه که جاوید خواهد ماند

و نه چون ابرهای دروغینِ تابستان 

از آسمان تاریخ بشر، به این زودی گذر نخواهد کرد

 

... میناب

برخیز! 

چون ققنوس، از خاکستر خود برخیز!

میناب

      ای میناب

                ای میناب!