از زلزله تا نفت

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

تعداد کشته‌شدگان زلزله ونزوئلا به شش‌هزارو ‌۱۲۵ نفر رسیده است. حدود هفت ماه از دزدیدن مادورو و بیش از ۴۰ روز از زلزله ۷.۵ریشتری این کشور می‌گذرد. پولیتیکو گزارش مفصلی را از شرایط کنونی مردم این کشور منتشر کرده است. به خاطر زلزله حدود ۱۷ هزار نفر زخمی و ۵۰ هزار نفر مفقود شدند. از این‌رو است که هر چند روز یک بار بر تعداد قربانیان آن اضافه می‌شود. داده‌های ماهواره‌ای ناسا نشان می‌دهد حدود ۶۸ هزار ساختمان آسیب دیده یا ویران شده‌اند. این گزارش به روایت جوان ۲۲ساله‌ای با نام کریستین است که به دنبال جسد مادرش در ساختمان ۱۲طبقه مخروبه می‌گردد. او می‌گوید هیچ‌کس به او برای نجات مادرش در زمان زلزله کمک نکرد. حالا او در حال کندن زمین و منتظر نشانه‌ای است تا بتواند ردی از جسد مادرش پیدا کند. برای بسیاری از ونزوئلایی‌ها، این فاجعه به آنها یادآوری کرد که با وجود دستگیری دیکتاتور سابق، آنها هنوز زیر سلطه همان رژیم بی‌کفایتی زندگی می‌کنند که دهه‌ها مسئول زوال و نابودی‌شان بوده است. خانه‌های دولتی ویران شدند؛ همان آپارتمان‌هایی که به‌عنوان نمادی از انقلاب سوسیالیستی تبلیغ می‌شد. از نظر بازماندگان، خسارات گسترده این ساختمان‌ها می‌تواند به‌عنوان مدرک فساد، نظارت ضعیف و بی‌توجهی به جان افراد‌ تلقی شود. منطقه ساحلی از نظر ساکنان، شبیه «منطقه جنگی» است؛ گرد‌و‌غبار بتن پودرشده در هوا معلق است، اجساد در حال تجزیه در میان آوارها گیر افتاده‌اند و انبوهی از مگس‌ها را به خود جذب کرده‌اند.

یک زمین گلف سابق با تعداد زیادی چادر که آرم کشورهای دیگر را دارند، به یک اردوگاه موقت تبدیل شده است و صف‌های طولانی غذا در غرفه سازمان‌های غیردولتی خارجی تشکیل می‌شود. به نظر می‌رسد مقدار زیاد کمک‌های خارجی تأثیر نامطلوبی بر دولت داشته و تلاش‌های آنها را محدود به کارهای کوچک کرده است؛ مانند ایست‌بازرسی! در اردوگاه، سربازانی که برای حفظ امنیت منصوب شده‌اند، یک مسابقه فوتبال را از تلویزیون تماشا می‌کردند، در حالی که داوطلبان همچنان به کار خود در میان آوارها ادامه می‌دادند. به نظر می‌رسد تنها تعداد اندکی از آنها برای کارهای پاکسازی کمک می‌کنند. مردی زیر لب می‌گوید: «آنها برای کمک به جست‌وجو نیم‌ساعت می‌آیند و بعد می‌روند». تپه‌های خاکی مرتفعی که هر کدام ترکیبی از بتن، میلگرد، وسایل شخصی و بقایای انسانی هستند، در منطقه به چشم می‌خورد. ده‌ها داوطلب، اکثرا مرد، در میان خرابه‌ها به جست‌وجو می‌پردازند و بسیاری از آنها چیزی بیش از دستکش و بیل ندارند و عجیب‌تر اینکه در این مکان و زمان پیداکردن هر جسد یک اتفاق خوب است.

واکنش دولت به زلزله دوگانه بوده است؛ از یک سو، درهای کشور به روی ده‌ها روزنامه‌نگار خارجی، سازمان‌های امدادی، حتی سگ‌های نجات‌دهنده و نیروهای آمریکایی گشوده شده که نشان‌دهنده‌ فاصله با دهه‌ها دشمنی با غرب است و از سوی دیگر، کمابیش همان رفتارهای محدودکننده را دارد. مثلا رودریگز به‌شدت علیه اتهام کندی کمک‌های دولتی موضع گرفت و آن را «سیاسی‌کردن فاجعه» دانست. شاهدان عینی بارها گفته‌اند در ۷۲ ساعت اولیه تلاش رسمی برای نجات وجود نداشت یا اینکه فاقد تجهیزات بودند و مقامات بیشتر به فرصت‌های عکاسی علاقه‌مند بوده‌اند.

یکی از داوطلبانی که از شغل خود در گارد ملی ونزوئلا مرخصی گرفته تا در جست‌وجو کمک کند، گفت: «در این منطقه هزاران پلیس وجود دارد. اگر هر کدام از آنها فقط دو ساعت کمک می‌کردند، وضع این نبود». این در حالی است که کاردار ایالات متحده بلافاصله بعد از زلزله اعلام کرد به نحوه مدیریت این فاجعه توسط مقامات «اعتماد زیادی» دارد.

برای بسیاری از ونزوئلایی‌ها، مشخص شده که ترامپ از دولت فعلی، هر چقدر هم که نامحبوب باشد، حمایت می‌کند.

یکی از زنان حاضر در تظاهرات گفت: «ما امیدوار بودیم، اما هفت ماه بعد، همه چیز در مورد مذاکرات نفت است و نه چیز دیگری». یکی دیگر گفت فقط  ۷۰۰ نفر از زندان آزاد شدند و صدها نفر دیگر همچنان پشت میله‌های زندان هستند. این معترض با تلخی گفت: «دیپلمات‌های آمریکایی دقیقا با همان افرادی نشسته‌اند که عزیزان ما را گروگان گرفته‌اند... انگار ما را مسخره می‌کنند».