«بامداد خمار» فاصله میان متن و تصویر

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

سحر  مجد:   «بامداد خمار» به کارگردانی نرگس آبیار، یکی از تازه‌ترین اقتباس‌های ادبی در شبکه نمایش خانگی است که بر اساس رمان شناخته‌شده فتانه حاج سیدجوادی ساخته شده و به‌صورت اختصاصی از پلتفرم شیدا پخش می‌شود.

انتخاب این رمان که سال‌ها در میان مخاطبان فارسی‌زبان محبوب بوده، از همان ابتدا انتظارات زیادی ایجاد کرده است؛ انتظاراتی که طبیعتا قضاوت درباره میزان موفقیت سریال را دشوارتر می‌کند.

این نخستین بار نیست که از یک رمان مشهور، اقتباسی تصویری انجام می‌شود اما طبیعی است که در چنین بزنگاهی، مقایسه مدام کتاب و سریال از ابتدا قضاوت و ذهنیتی ایجاد می‌کند. از سوی دیگر می‌دانیم اساسا پرداختن به یک رمان در شکل تصویری‌اش قواعد خاص خودش را دارد و دراماتیک‌کردن متن با المان تصویر، گاه همخوانی دقیقی با متن ندارد؛ چنانچه در «بامداد خمار» هم شاهد آن هستیم.

اقتباس از اثری با این حجم از خاطره جمعی، فقط به بازسازی داستان محدود نمی‌شود و باید بتواند روح اثر را نیز به مخاطب امروز 

منتقل کند.

بامداد خمار در قسمت‌های ابتدایی سریال بیش از آنکه به دنبال غافلگیرکردن مخاطب باشد، تلاش می‌کند فضای داستان و روابط شخصیت‌ها را شکل دهد. همین رویکرد ممکن است برای برخی بینندگان جذاب باشد و برای برخی دیگر دارای ریتمی کند به نظر برسد. از سوی دیگر، کیفیت نهایی اثر بیش از هر چیز به نحوه پرداخت شخصیت‌ها و وفاداری خلاقانه به منبع اقتباس وابسته خواهد بود.

با پخش فصل اول و رضایت حداکثری از این اثر و پخش ابتدایی فصل دوم، به نظر می‌رسد برخلاف تجربه پیشین آبیار در اقتباس از «سووشون» که رضایت حداکثری مخاطب را نداشت، «بامداد خمار» مسیر ساده‌تری را برای پذیرفته‌شدن بین مخاطبانش  طی می‌کند. 

انتخاب بازیگران، فیلم‌نامه و انتخاب دیالوگ‌ها و تفاوت‌هایی ظریف ایجاد‌کردن بین نسخه متن و تصویر را می‌توان از دلیل‌های  مقبولیتش برشمرد.

اینکه در ادامه، این سریال تا چه اندازه بتواند هم رضایت طرفداران رمان و هم مخاطبان تازه را جلب کند، موضوعی است که با ادامه پخش قسمت‌ها روشن‌تر   خواهد شد.