مدعی هر دوره جام جهانی چرا قهرمان نمیشود؟
سهشیرهای پوشالی
جام جهانی ۲۰۲۶ برای انگلیس با امیدی بزرگ آغاز شد؛ تیمی پر از ستاره، مربیای پرافتخار و نسلی که بسیاری آن را کاملترین نسل فوتبال این کشور پس از دهه ۱۹۶۰ میدانستند. انتصاب توماس توخل روی نیمکت سهشیرها باعث شده بود رسانههای انگلیسی با اعتمادبهنفس از پایان طلسم 60ساله صحبت کنند
به گزارش گروه رسانهای شرق،
سپهر خرمی: جام جهانی ۲۰۲۶ برای انگلیس با امیدی بزرگ آغاز شد؛ تیمی پر از ستاره، مربیای پرافتخار و نسلی که بسیاری آن را کاملترین نسل فوتبال این کشور پس از دهه ۱۹۶۰ میدانستند. انتصاب توماس توخل روی نیمکت سهشیرها باعث شده بود رسانههای انگلیسی با اعتمادبهنفس از پایان طلسم 60ساله صحبت کنند. روزنامههای مشهور این کشور، از سان و دیلیمیل گرفته تا دیلیتلگراف و دیلیاکسپرس، هفتهها پیش از شروع مسابقات تیترهایی منتشر کردند که همگی یک پیام مشترک داشتند: «وقت قهرمانی رسیده است». اما جام جهانی بار دیگر روی دیگری به فوتبال انگلیس نشان داد. شکست در نیمهنهایی، هرچند با کسب مقام سوم همراه شد، باز هم حسرت را در فوتبال این کشور زنده کرد. رسانههایی که پیش از مسابقات از جام طلایی مینوشتند، حالا درباره فرصت از دست رفته، فشار روانی و ادامه طلسم تاریخی حرف میزدند؛ طلسمی که حالا 60ساله شده و همچنان یکی از بزرگترین معماهای فوتبال جهان است. در این گزارش از رویکرد رسانههای بریتانیایی در قبال تیم ملی این کشور و بحرانی که همیشه در تورنمنتها یقه این تیم را میگیرد خواهیم نوشت.
این بار دیگر بهانهای وجود ندارد
از نخستین روزهای حضور توماس توخل روی نیمکت انگلیس، رسانههای این کشور فضای متفاوتی ایجاد کردند. بسیاری معتقد بودند انگلیس دیگر نه از نظر کیفیت بازیکن، نه تجربه و نه امکانات هیچ کمبودی نسبت به مدعیان سنتی ندارد. نشریه سان در یکی از گزارشهای پیش از جام جهانی نوشت: «فوتبال این بار واقعا به خانه برمیگردد». این روزنامه معتقد بود نسل فعلی انگلیس کاملترین تیم چند دهه اخیر است و اگر این تیم هم قهرمان نشود، شاید دیگر هیچ نسلی نتواند این طلسم را بشکند. دیلیمیل نیز با تیتر «توخل هرآنچه برای قهرمانی لازم است در اختیار دارد» نوشت سرمربی آلمانی برخلاف بسیاری از مربیان قبلی انگلیس، ترکیبی از تجربه، جوانی، سرعت و عمق فنی را در اختیار دارد. دیلیتلگراف نیز در یادداشتی تحلیلی تأکید کرد: «هیچ نسلی به اندازه این تیم آماده فتح جام جهانی نبوده است». در این گزارش حتی از انگلیس بهعنوان کاملترین تیم اروپا یاد شد. دیلیاکسپرس هم با تیتر «حالا یا هرگز» از جام جهانی ۲۰۲۶ بهعنوان بهترین فرصت سهشیرها برای پایاندادن به حسرت تاریخی یاد کرد.
شکست در نیمهنهایی؛ تغییر کامل لحن رسانهها
فضای رسانهای انگلیس فقط چند ساعت بعد از شکست در نیمهنهایی کاملا تغییر کرد. همان رسانههایی که از قهرمانی قطعی صحبت میکردند، حالا درباره ناکامی، حسرت و فشار روانی مینوشتند. سان تیتر زد «رؤیا دوباره تمام شد»و در گزارش این روزنامه آمده بود انگلیس باز هم در مهمترین مسابقه نتوانست شخصیت قهرمان را نشان دهد. دیلیمیل نوشت: «یک نیمهنهایی دیگر، یک دلشکستگی دیگر». این روزنامه تأکید کرد مشکل فوتبال انگلیس دیگر کیفیت بازیکنان نیست، بلکه نحوه مدیریت مسابقات بزرگ است. دیلیتلگراف نیز با تیتر «آنقدر خوب بودند که نباید میباختند، اما باختند» عملکرد تاکتیکی تیم را ستود، اما از ضعف ذهنی در دقایق حساس انتقاد کرد. دیلیاکسپرس هم نوشت: «تاریخ دوباره تکرار شد»؛ جملهای که سالهاست پس از حذف انگلیس در تورنمنتهای بزرگ بارها تکرار شده است.
سکوی سوم؛ موفقیت یا فقط تسکینی برای حسرت؟
انگلیس با پیروزی در دیدار ردهبندی، برای نخستین بار پس از 60 سال روی سکوی سوم جام جهانی ایستاد؛ اتفاقی که از نظر آماری دستاورد مهمی محسوب میشد، اما رسانههای این کشور حاضر نبودند آن را همسنگ قهرمانی یا حتی فینال بدانند. سان تیتر زد: «برنز؛ اما نه چیزی که میخواستیم». دیلیمیل نوشت: «این مدال نمیتواند درد را پنهان کند». دیلیتلگراف هم در تحلیلی نوشت: «نشانههایی از پیشرفت دیده میشود، اما فوتبال انگلیس همچنان در مهمترین لحظات یک قدم کم میآورد». دیلیاکسپرس نیز تیتر «بهتر از گذشته؛ اما هنوز کافی نیست» را انتخاب کرد و مقام سوم را گامی رو به جلو دانست، نه پایان مسیر.
چرا انگلیس با اینهمه ستاره هنوز قهرمان نمیشود؟
سؤال بزرگی که سالهاست در فوتبال انگلیس مطرح میشود، پس از جام جهانی ۲۰۲۶ دوباره پررنگ شد؛ چگونه تیمی با این حجم از ستاره، همچنان از فتح جام جهانی بازمیماند؟ در سالهای اخیر، انگلیس تقریبا در تمام خطوط، بازیکنان سطح اول دنیا را در اختیار داشته است؛ از جود بلینگام و بوکایو ساکا گرفته تا هری کین، فیل فودن، کول پالمر، دکلان رایس و چندین ستاره دیگر. بسیاری از آنها در بهترین باشگاههای اروپا بازی میکنند و تجربه حضور در فینال لیگ قهرمانان و مسابقات بزرگ را دارند. با این حال کارشناسان انگلیسی معتقدند مشکل اصلی، کیفیت فردی نیست. نخستین دلیل، فشار رسانهای فوقالعاده سنگین است. بازیکنان انگلیس از نخستین روز مسابقات زیر بار انتظاراتی قرار میگیرند که گاهی از توان هر تیمی خارج است. هر نسل با این جمله وارد جام جهانی میشود که «این تیم باید قهرمان شود».
دلیل دوم، ناکامی در مدیریت مسابقات بزرگ است. انگلیس در سالهای اخیر بارها تا مراحل پایانی تورنمنتها پیش رفته، اما در لحظات تعیینکننده نتوانسته همان کیفیت همیشگی را ارائه دهد. عامل سوم نیز به فرهنگ فوتبال این کشور برمیگردد. لیگ برتر انگلیس یکی از سختترین لیگهای دنیاست و بسیاری از بازیکنان با خستگی جسمی و ذهنی وارد مسابقات ملی میشوند؛ موضوعی که بارها از سوی مربیان و کارشناسان مطرح شده است. در نهایت نیز نباید نقش حریفان را نادیده گرفت. در جام جهانی ۲۰۲۶ تیمهایی مانند فرانسه، اسپانیا و آرژانتین نشان دادند علاوه بر کیفیت فنی، تجربه بردن مسابقات بزرگ را نیز دارند؛ چیزی که انگلیس هنوز در جستوجوی آن است. در جام جهانی 1998 فرانسه بسیاری از مربیان حاضر در این رقابتها، انگلیس را شانس اصلی قهرمانی یا حداقل یکی از مدعیان قهرمانی میدانستند، اما خطای بچگانه دیوید بکام بر روی سیمئونه باعث شد انگلیس مقابل آرژانتین 10نفره شود و برتری فنی را نیز از دست بدهد. در جام جهانی 2002 همه چیز خوب پیش میرفت که دیوید سیمن گل بسیار بدی را از رونالدینیو دریافت کرد و از این رقابتها کنار رفتند. در جامهای بعدی نیز درگیریهای درون رختکن وین رونی با سایرین باعث شد چالش زیادی در اردوی این تیم رخ دهد. همه این موارد باعث شد انگلیس با وجود در اختیار داشتن دوجین ستاره نتواند حتی به جمع چهار تیم برتر دنیا طی 60 سال اخیر صعود کند. البته در جام جهانی 2018 نیز به جمع چهار تیم رسید، اما در دیدار ردهبندی شکست خورد تا از رسیدن روی سکو باز بماند. با این حال، در این دوره از رقابتها حتی روی کین نقل کرده بود برگ برنده تیم ملی انگلیس میتواند توماس توخلی باشد که از آلمان آمده است و با قهرمانی و موفقیت در تورنمنتها آشنایی کامل دارد. اما باز هم با توخل نتوانستند ضرب آخر را محکمتر بزنند و همین مسئله باعث شد انگلیس فقط
10 دقیقه تا رسیدن به فینال این رقابتها کم بیاورد. با این وجود، رسیدن به سکوی سومی آنهم بعد از 60 سال شاید برای انگلیسیها بد نباشد. اگر سه، چهار سال اخیر را مرور کنیم، نایبقهرمانی در یورو 2024 نیز نشان میدهد انگلیس برای بازگشت به سکوی قهرمانی فاصله چندانی ندارد و با اتحاد درونتیمی میتواند به قله افتخار برسد؛ البته اگر رسانهها نزدیکتر از همیشه به تیم باشند؛ چون اصولا مربیان انگلیسی، رسانهها را دشمن خود میدانند تا اینکه همراهی آنها را طلب کنند. خبرنگاران بریتانیایی بیپروا نقد میکنند و البته انگ و اتهامی نیز به آنها زده نمیشود؛ چون کار رسانه و رسالت آن موضوعی است که در این کشور بهدرستی رعایت میشود. شاید مقام سوم بهترین نتیجه انگلیس از سال ۱۹۶۶ به این سو نباشد، اما بدون تردید یکی از مهمترین نشانههای پیشرفت این تیم محسوب میشود. با این حال، برای کشوری که خود را مهد فوتبال میداند، سکوی سوم هرگز پایان رؤیا نیست. رؤیای واقعی همچنان همان جام طلایی است؛ جامی که از تابستان ۱۹۶۶ تاکنون دیگر به لندن بازنگشته و هر چهار سال یک بار، امید تازهای را به حسرتی قدیمی تبدیل میکند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
